I SA/Gd 564/17

Dnia 12 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.W. na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej "A" S.A. z dnia 3 lutego 2017 r., znak [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 20 lutego 2017 r. B.W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej "A" S.A. z dnia 3 lutego 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 29 października 2015 r., którym organ ten, działając jako wierzyciel uznał, że wniesione przez B.W. zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W kontrolowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca przedmiotem wniesionej skargi uczyniła postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej "A" S.A., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 29 października 2015 r., którym organ ten uznał za nieuzasadnione wniesione przez skarżącą zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej "A" S.A., wydając postanowienie z dnia 29 października 2015 r., działał jako wierzyciel, na mocy art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599) – dalej w skrócie zwanej u.p.e.a., zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej p.p.s.a.), w jego brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Obecne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. jest wynikiem nowelizacji Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonanej przepisem art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) i ma zastosowanie – z mocy art. 2 tej ustawy – do postępowań sądowych wszczętych po dniu jej wejścia w życie, tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu projektu do ustawy zmieniającej podkreślono, że postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu mają charakter incydentalny. Ponadto wskazano, że w tych wypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Należy podkreślić, że treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi jedyną podstawę zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (por. A. Kabat, Komentarz do art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2016). Odrzucenie skargi na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie pozbawia strony skarżącej prawa do sądu i nie uniemożliwia kontroli sądowej podniesionych w sprawie zarzutów. W świetle art. 34 u.p.e.a., postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma charakter jedynie incydentalny. W jego następstwie zostanie bowiem wydane odrębne postanowienie organu egzekucyjnego, które objęte jest kognicją sądu, a zatem może zostać zaskarżone. W razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, sąd administracyjny podda kontroli zarówno stanowisko wierzyciela, jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego. Skoro zatem przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyraźnie wyłącza istnienie drogi sądowej w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawach zgłoszonego zarzutu, a tej kwestii dotyczy skarga złożona w rozpoznawanej sprawie, to uznać należy, że skarga podlega odrzuceniu. Jak stanowi bowiem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.