I SA/Gd 568/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 07 lipca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego postanawia umorzyć postępowanie. I SA/Gd 568/04 U z a s a d n i e n i e Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 4 maja 2004 r., określającą "A" S.A. z/s w G., przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w wysokości 2.243.928,- zł, w tym nieuregulowaną kwotę zobowiązania, w wysokości 1.410.798,- zł, i dokonującą zabezpieczenia na majątku spółki kwoty 1.410.798,- zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby wskazał przepis art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji w sposób uprawniony skorzystał z dyspozycji art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, skoro w trakcie kontroli w zakresie prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. ustalono, że przybliżona kwota podatku za tenże rok podatkowy została zaniżona o kwotę 1.410.788,- zł; powyższe zaniżenie podatku spowodowane było celowym uchyleniem się przez spółkę od obowiązku podatkowego, nie uregulowaniem zobowiązań podatkowych za lata 2000 - 2001 w wysokości 3.650.993,- zł (wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej). W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie: - art. 33 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego interpretację i bezzasadne przyjęcie, iż ma on w przedmiotowej sprawie zastosowanie, - przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie dowodów, na jakich oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję, - przepisów art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów państwowych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należało stwierdzić, iż skarga jest oczywiście bezzasadna. Przechodząc do rozważań związanych ze skargą dotyczącą niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę, że zabezpieczenie stanowi instytucję, której celem jest ochrona interesów wierzyciela przede wszystkim, gdy chodzi o zapewnienie skuteczności przyszłej egzekucji obowiązku podatkowego. Przy czym wystarczy wykazanie obawy, że obowiązek podatkowy może nie zostać wykonany. Skarga tego rodzaju konstatacji nie kwestionuje. Przechodząc do wskazania przyczyn umarzania postępowania sądowego należało wskazać, że byt prawny decyzji o zabezpieczeniu określony został w art. 33 par. 4 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca w tym przepisie stwierdza, że decyzja o zabezpieczeniu wygasa z mocy samego prawa, a przyczyną jej wygaśnięcia jest wydanie i doręczenie bądź to decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, bądź też decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. W sprawie bezsporne jest, że po wniesieniu skargi do sądu, w dniu 18 marca 2005 r., została wydana i doręczona decyzja wymiarowa określającego skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. Zgodnie z art. 161 par. 1 pakt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem z chwilą wydania decyzji wymiarowej przez organ pierwszej instancji, z mocy samego prawa decyzja o zabezpieczeniu wygasła i przestał istnieć przedmiot sprawy. Z tych względów na mocy cyt./w. art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.