I SA/Gd 57/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz orzeczenie o zabezpieczeniu na majątku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia 26 lipca 2018 r., określającą J.K. (dalej: podatniczka, skarżąca) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzekającą o zabezpieczeniu na jej majątku kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za ww. miesiące w łącznej wysokości 155.242,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 67.506,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W wyniku przeprowadzonego wobec podatniczki postępowania podatkowego ustalono, że dokonała ona w kontrolowanym okresie odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez Spółkę A Sp. z o.o. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz.U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm.), dalej u.p.t.u., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Organ odwoławczy przywołał treść art. 33 § 1, art. 33 § 2 pkt 2 i 3, art. 33 § 3 oraz § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), zwanej dalej O.p. i wskazał, że w ich świetle dokonanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika możliwe jest przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, jeżeli ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika uzasadniona obawa, iż nie zostanie ono wykonane, przy czym ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia ograniczając się do wymienienia dwóch przykładowych przesłanek, jakimi są "trwałe zaprzestanie regulowania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Istnieje zatem otwarty katalog przesłanek, które mogłyby uzasadniać wszczęcie postępowania zabezpieczającego wobec dłużnika. Mając na względzie całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał na okoliczności świadczące o prawdopodobieństwie nieuregulowania należnego zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu należy wziąć pod uwagę, że podatniczka nierzetelnie prowadziła księgi podatkowe posługując się fakturami dokumentującymi transakcje, które nie zostały faktycznie dokonane. Przedmiotowe transakcje ukierunkowane były na nadużycie prawa i posłużyły do uzyskania nieuprawnionej korzyści podatkowej. Organ wskazał również na nieterminowe regulowanie przez podatniczkę zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego za poszczególne okresy w latach 2010-2016, podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2013, 2014, 2017, podatku PPL za 2016 r., w związku z czym na przestrzeni lat 2010-2017 do majątku podatniczki wielokrotnie wszczynane były postępowania egzekucyjne. Nie bez znaczenia pozostaje również sytuacja majątkowa podatniczki, której średni dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w latach 2012-2017 wyniósł 19.418,31 zł, przy czym w latach 2014, 2015, 2017 podatniczka wykazała stratę w wysokości odpowiednio 79.646,95 zł, 29.625,59 zł, 11.223,30 zł. Podatniczka jest właścicielką trzech nieruchomości: dwóch działek o wartości rynkowej według wyceny organu odpowiednio 144.999,75 zł i 88.579,26 zł oraz lokalu mieszkalnego o wartości rynkowej według tejże wyceny 176.534,60 zł jak również kilku pojazdów, z których jeden według wyceny strony wart jest 40.000 zł, pozostałe zaś nie spełniają kryterium wartości określonego w art. 41 § 1 O.p., tj. 12.600 zł. Organ stwierdził, że nawet posiadanie składników majątkowych o wartości przekraczającej prognozowane zobowiązanie podatkowe nie gwarantuje wykonania przyszłej decyzji, bowiem uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania musi odnosić się do całokształtu działań i zachowań podatnika, a nie tylko analizy jego sytuacji majątkowej. W tym zakresie organ podkreślił przywołane wcześniej ustalenia dotyczące licznych postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec strony, fakt nieregulowania przez nią w terminie zobowiązań publicznoprawnych oraz przede wszystkim posługiwanie się przez nią fakturami niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z akt sprawy wynika, że w rozpatrywanym przypadku zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 33 § 1 O.p. uzasadniające dokonanie zabezpieczenia należności w kwotach będących konsekwencją wyliczeń organu pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33, art. 210 § 1 i § 4, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 art. 191, art. 233 § 1 pkt 1, art. 229 O.p. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że podstawą do wydania przedmiotowej decyzji było zakwestionowanie przez Naczelnika US transakcji z jednym kontrahentem. Na chwilę obecną organ podatkowy jest w trakcie gromadzenia materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja wydana została w trakcie postępowania podatkowego, które nie było poprzedzone kontrolą podatkową. Na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy Naczelnik US nie przeprowadził sam żadnych czynności procesowych w sprawie, opierając się tylko na materiale, który został zgromadzony przez inny organ podatkowy. Naczelnik US dokonując określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oparł się tylko na protokole kontroli Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. dotyczącym prawidłowości rozliczenia spółki A Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. Wymienione w decyzji faktury sprzedaży na rzecz skarżącej nie zostały wykazane w ww. protokole kontroli. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. zakwestionował transakcje pomiędzy ww. podmiotami w 2012 r. Naczelnik US niejako z automatu bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, zakwestionował wszystkie transakcje między spółką A a skarżącą. Decyzja w zakresie zabezpieczenia jest jednostronna, nie bierze pod uwagę argumentów i wniosków dowodowych podatniczki. Ponadto norma art. 33 § 1 O.p. stanowi o wykonaniu zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Ustalenia w zakresie stanu majątkowego skarżącej nie zostały dokonane w sposób pełny. Z okoliczności sprawy nie wynikało, by podatniczka trwale nie uiszczała wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W przeszłości występowały opóźnienia w płatnościach, jednakże dotyczyły one niewielkich kwot, które były regulowane po upływie kliku tygodni. Na dzień wydania decyzji skarżąca nie posiadała zaległości. Skarżąca w trakcie trwania postępowania nie dokonywała też czynności polegających na zbywaniu majątku. Skarżąca zakwestionowała dokonaną przez organ wycenę nieruchomości, wskazując, że według niej wartość ta wynosi 1.720.000 zł. Wartość ta siedmiokrotnie przewyższa wysokość określonego decyzją zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami. Odnosząc się do tabelarycznego zestawienia dochodów skarżącej, jakiego dokonał organ, skarżąca wskazała, że to nie średni dochód z tytułu działalności gospodarczej jest miarodajny dla oceny możliwości wykonania przez nią zobowiązania podatkowego, ale wysokość przychodów. Te zaś dają gwarancję, że organ uzyska od podatnika zobowiązanie podatkowe, jeśli nie dobrowolnie, to w drodze przymusu egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Na wstępie należy poczynić pewne uwagi porządkujące i wyjaśnić, że postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 O.p. - przeprowadzone w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego - jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Zasadniczym celem tego postępowania nie jest przymusowy pobór podatków (to jest istotą postępowania egzekucyjnego), a zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że publicznoprawny charakter zobowiązań podatkowych wymaga stworzenia odpowiedniej ochrony prawnej ich wykonywania. Instytucja zabezpieczenia należności podatkowych na majątku podatnika stanowi szczególną formę skutecznego egzekwowania zobowiązań podatkowych. Podstawowym jego elementem jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela. Przy czym nie prowadzi ono do wykonania zobowiązania, gdyż zgodnie z art. 33a § 1 O.p., decyzja o zabezpieczeniu wygasa po wydaniu decyzji wymiarowej, a jedynie stwarza pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 listopada 2011 r., l SA/Gd 986/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń www.cbois.nsa.gov.pl). W decyzji o zabezpieczeniu organ określa jedynie przybliżoną wysokość zobowiązania, którym to wymogom w niniejszej sprawie sprostał, opierając się na okolicznościach ustalonych w toku postępowania podatkowego przeprowadzonego wobec skarżącej. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji w sposób bardzo szczegółowy przedstawiono dowody i ustalone na ich podstawie okoliczności świadczące o tym, że skarżąca w badanym okresie nierzetelnie i wadliwie prowadziła rejestry VAT, dokonując odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez A Sp. z o.o. O fikcyjności transakcji udokumentowanych tymi fakturami świadczyły m.in. następujące okoliczności: brak dokumentacji związanej z usługami A Sp. z o.o.; brak zaplecza maszynowego i osobowego umożliwiającego świadczenie usług opisanych na fakturach; A sp. z o.o. nie mogła sprzedać skarżącej materiałów budowlanych, gdyż sama ich nie posiadała; część z faktur wystawionych na rzecz skarżącej zaewidencjonowanych przez A sp. z o.o. nie została zaewidencjonowana przez skarżącą; świadkowie nie potwierdzili wykonywania usług przez A sp. z o.o.; gotówkowa forma płatności. Zastosowanie znalazł zatem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., w myśl którego nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Zdaniem Sądu opisane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za badane okresy rozliczeniowe. Powtórzyć należy, że określenie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia w najmniejszym stopniu nie przesądza o ostatecznej wysokości tego zobowiązania i nie pozbawia strony możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym. Kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. W myśl art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanką zastosowania instytucji zabezpieczenia jest więc uzasadniona obawa co do wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego (prawdopodobieństwo jego niewykonania). Przyjmuje się, że uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu decyzji. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" z uwagi na jego rozległy zakres ustawodawca nie zdefiniował. Zdarzenia wymienione w przytoczonym art. 33 § 1 zd. 1 in fine O.p. są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wymienienie w art. 33 § 1 O.p. okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie musi nawet wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie. Jednakże przesłanki te mają charakter wyłącznie przykładowy. Zatem skoro wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, nie oznacza to automatycznie, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Powoduje to, że organ podatkowy może w istocie przytaczać także inną argumentację i wykazywać inne okoliczności, które w jego ocenie, na gruncie konkretnej sprawy, będą wskazywać na wystąpienie obawy niezapłacenia podatku przez podatnika, uzasadniającej sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Szczególnego podkreślenia wymaga również, że ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku ustawodawca pozostawił uznaniu organu podatkowego, na co wskazuje użyty w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej zwrot: "zabezpieczenia (....) można dokonać". Zwrot ten, z uwzględnieniem szczególnej funkcji analizowanej instytucji prawa podatkowego, sprowadzającej się do ochrony interesów wierzyciela publicznoprawnego, stanowi podstawę formułowania w orzecznictwie sądowym tez takich jak w wyroku NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1791/09 (opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle którego "w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd o nie stawianiu zbyt wysokich wymagań organom podatkowym przy stosowaniu przesłanek zabezpieczenia (...). Zgodnie bowiem z celem tej instytucji dominuje troska o interes wierzyciela". Pozostawienie rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego nie może jednak oznaczać dowolności działania, powinno być bowiem oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi bowiem o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. Powyższe stwierdzenie nabiera szczególnego znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy, w której jedną ze wskazówek istnienia stanu uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, był charakter stwierdzonych w toku postępowań kontrolnych nieprawidłowości. Uznając, że okoliczności te mogą stanowić podstawę uznania, że zagrożone jest wykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych, wskazać należy, że w hipotezie normy prawnej wyrażonej w art. 33 § 1 O.p. mieszczą się nie tylko czynności polegające na zbywaniu majątku podatnika, ale również wszelkie te jego działania, które mogą skutkować zagrożeniem efektywności przyszłej egzekucji administracyjnej. O zaktualizowaniu przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przesądzać mogą zatem także inne okoliczności, które nie zostały wyliczone w powołanym przepisie, a jednocześnie wskazują, że realna jest groźba niewykonania zobowiązania podatkowego. Jako zasadniczy argument przemawiający za istnieniem obawy niewykonania zobowiązania organy wskazały charakter stwierdzonych nieprawidłowości. Zachowanie skarżącej, polegające na dokonywaniu odliczenia podatku VAT z tzw. "pustych faktur", ukierunkowane było na ograniczenie ciężarów podatkowych poprzez zaniżenie zobowiązania w podatku od towarów i usług. Skarżąca podejmowała zatem działania, których celem było unikanie płacenia podatków. Oczywiście - z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych (art. 33 § 4 O.p.), wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego - okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego nie są ustalone w sposób ostateczny, jednak wskazują one również, że wykonanie przez stronę przyszłych zobowiązań może być zagrożone (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 16 listopada 2011 r., l SA/Bd 724/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r., I SA/Gd 1398/13, dostępne w internecie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego fakt nierzetelnego prowadzenia ksiąg handlowych jak również zaniżenie dochodów będących przedmiotem opodatkowania uprawdopodabnia obawę niewykonania zobowiązania (wyrok NSA z dnia 4.11.1994r., SA/Gd 96/94, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18.01.2006r. I SA/Bk 367/2005, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 248/10, wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2749/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), a argument ten zyskuje jeszcze na znaczeniu, jeśli weźmie się pod uwagę wysokość prognozowanych zobowiązań podatkowych. Zgodzić należy się też z organem, że o uzasadnionej obawie niewykonania przez skarżącą zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji świadczą też inne okoliczności sprawy, takie jak fakt nieterminowego regulowania przez nią zobowiązań podatkowych. Strona skarżąca argumentuje, że zwłoka w płatnościach nie miała charakteru znaczącego oraz że nie były to wielkie kwoty, zgodzić należy się jednak z organem, że nie uchyla to obawy niewykonania zobowiązania. Po pierwsze bowiem, zwłoki w płatnościach występowały wielokrotnie i sięgały do roku czasu, a po drugie, wielokroć uregulowanie zobowiązań następowało dopiero wskutek egzekucji, co wskazuje na lekceważące podejście skarżącej do regulowania swoich zobowiązań publicznoprawnych. Skoro skarżąca nie wywiązuje się terminowo z obowiązku regulowania należności publicznoprawnych w kwotach niższych niż ta objęta zaskarżoną decyzją o zabezpieczeniu, to rodzi to uzasadnioną obawę, że może nie uiścić przedmiotowej należności, która wysokością przekracza ww. nieuiszczone w ustawowym terminie zobowiązania. Organ ustalił również, że osiągane przez stronę skarżącą dochody nie dają gwarancji uiszczenia przedmiotowej należności, zwłaszcza że w latach 2014, 2015 i 2017 skarżąca wykazała stratę. Sąd podziela w tym względzie stanowisko organu, że dla oceny realnych możliwości płatniczych podatniczki istotna jest wysokość osiągniętego przez nią dochodu, a nie przychodu. To dochód bowiem wyznacza środki, którymi podatniczka dysponuje i z których może uregulować przyszłe zobowiązanie. Przytoczone w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne wydane zostało na tle regulacji dotyczących przyznania przedsiębiorcom prawa pomocy, a nie regulacji dotyczących zabezpieczenia wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych, nie jest więc adekwatne. Co więcej, jak słusznie wskazał organ, w okresie od stycznia do lipca 2017 r. skarżąca osiągnęła sprzedaż w wysokości 552.827 zł, natomiast w analogicznym okresie 2018 r. osiągnęła sprzedaż jedynie w wysokości 53.275 zł, tj. w kwocie niższej niż przybliżone zobowiązanie podatkowe określone w decyzji. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej złożonym do protokołu z dnia 31 sierpnia 2018 r., od czerwca 2018 r. nie osiąga ona dochodu w zakresie robót budowlanych, będących głównym przedmiotem prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Uzasadniony jest zatem wniosek, że dochody skarżącej nie dają gwarancji pokrycia zobowiązań podatkowych. Powyższe okoliczności w sposób wystarczający uprawdopodabniają obawę niewykonania zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Pozostałe powołane w decyzji argumenty wniosek ten dodatkowo wspierają. Trafnie również uznały organy podatkowe, że w niniejszej sprawie nie może mieć decydującego znaczenia kwestia majątku skarżącej. Posiadanie bowiem nawet składników majątkowych o wartości przekraczających prognozowane zobowiązanie podatkowe nie gwarantuje wcale wykonania przyszłej decyzji. Sam fakt posiadania przez skarżącą nieruchomości nie jest gwarancją tego, iż wierzyciel nie będzie miał trudności w zaspokojeniu swojego roszczenia, i że będą warunki do skutecznego wyegzekwowania tak wysokiej kwoty zobowiązania, ponieważ aby pokryć powstałe zobowiązanie skarżąca musiałaby sprzedać nieruchomość wykorzystywaną w prowadzonej działalności gospodarczej, co w praktyce pozbawiłoby ją przychodów. Argumentację tę organ uzupełnił, odnosząc się do obawy nieuiszczenia zobowiązania, poprzez wskazanie na negatywne zachowanie skarżącej w zakresie wywiązywania się przez nią z obowiązków podatkowych względem Skarbu Państwa, poprzez odliczanie podatku naliczonego z tzw. "pustych faktur" oraz powtarzające się nieterminowe uiszczanie zobowiązań publicznoprawnych. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się także naruszenia przez organ podatkowy pozostałych przepisów postępowania wskazanych w petitum skargi. Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe działały kierując się zasadami określonymi w art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p., a ustalenia w sprawie zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący, po starannie przeprowadzonym postępowaniu. Organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana ocena materiału dowodowego i przedstawiona argumentacja jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 210 § 1 i § 4 w zw. z art. 122 O.p. Uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom wynikającym z powyższych przepisów. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.