I SA/Gd 576/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. j. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 kwietnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług postanawia zasądzić od Dyrektora Izby skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 4800 (cztery tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawartym w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] (sygn. akt [...]) zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczenie to zapadło na skutek skargi wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 kwietnia 2006 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia postanowienie powyższe zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że orzeczenie sądu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów jest błędne, bowiem nie uwzględnia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika poniesionych w związku z dochodzeniem praw w obu przypadkach postępowania przed sądem I instancji – pierwotnego oraz przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd wyrażony w doktrynie, zgodnie z którym jeżeli profesjonalny pełnomocnik reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie, jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenia (tak B. Dauter [w:] Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 446). Jak podkreślił sąd drugiej instancji analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 38/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozstrzygając ponownie kwestię zwrotu kosztów postępowania, kierując się wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt [...], do czego obliguje go przepis art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej. P.p.s.a. postanowił zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę zwrotu kosztów postępowania uwzględniającą udział profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu pierwotnym przed sądem pierwszej instancji zakończonym wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007 r., jak i w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. Przy ustalaniu wysokości niezbędnych kosztów podlegających zwrotowi Sąd wziął pod uwagę wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie tj. kwotę [...] zł oraz przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) - przed zapadnięciem pierwszego wyroku prze sądem pierwszej instancji stronę reprezentował adw. L.K. Mając na uwadze fakt, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy stronę reprezentował radca prawny S.B., Sąd ustalając wysokość kwoty zwrotu wydatków miał także na względzie przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 200, art. 205 oraz art. 209 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.