I SA/Gd 584/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 20 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako "kpa"), art. 29 § 2a w związku z art. 17 § 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."); po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta– dalej jako "Skarżący" lub "Prezydent" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 5 marca 2018 r., którym nie przystąpiono do egzekucji na podstawie dalszych tytułów wykonawczych nr [...] do [...] każdy opatrzony numerem porządkowym 9 z dnia 14 grudnia 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Prezydent Miasta jako wierzyciel wystawił w dniu 14 grudnia 2016 r. na zobowiązanego - Skarb Państwa - Prezydenta Miasta wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej działającego jako starosta (następcę prawnego "A", "B", "C", "G" Sp.zo.o., "D", "E" Sp. z o.o., F"), tytuły wykonawcze nr od [...] do [...], obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2011 - 2015. Tytuły wykonawcze zostały skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego, który postanowieniem z dnia 31 października 2017 r. odmówił przystąpienia do egzekucji. Jednocześnie wierzyciel w dniu 14 grudnia 2016r. wystawił dalsze tytuły wykonawcze oznaczone numerami porządkowymi 9 i wraz z wnioskiem z dnia 30 grudnia 2016r. o wszczęcie egzekucji administracyjnej skierował je do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Postanowieniem z dnia 5 marca 2018 r. Naczelnik US orzekł o nieprzystąpieniu do egzekucji administracyjnej z uwagi na niespełnienie przez wskazany tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Po przywołaniu treści przepisów art. 27 i 29 u.p.e.a. Dyrektor zauważył, że tytuły egzekucyjne (oryginały) o tożsamych numerach wierzyciel przesłał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego celem prowadzenia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. Postanowieniem z dnia 31 października 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o nieprzystąpieniu do egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułów wykonawczych nr od [...] do [...] z uwagi na nieprawidłowości ww. tytułów, polegające na nie spełnieniu wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017r. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego decydującą przesłanką nieprzystąpienia do egzekucji była kwestia nieprzystąpienia do egzekucji na podstawie pierwotnych tytułów wykonawczych. Co do zasady organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego pierwotnego tytułu wykonawczego (oryginału). Wyjątek od ww. zasady, przewidującej jeden tytuł wykonawczy w jednej sprawie ustawodawca przewidział m.in. w art. 26c, który dotyczy wystawienia w określonych sytuacjach dalszego tytułu wykonawczego. W razie potrzeby prowadzenia egzekucji przez więcej niż jeden organ egzekucyjny lub zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową, w tym hipoteką morską przymusową, wierzyciel wydaje dalszy tytuł wykonawczy (art. 26c § 1 u.p.e.a.). W ocenie organu odwoławczego w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne na podstawie pierwotnych tytułów wykonawczych nie zostało wszczęte przez właściwy organ egzekucyjny, brak było podstaw do wszczęcia egzekucji na podstawie dalszych tytułów wykonawczych. Powyższe wyklucza bowiem możliwość, jak i konieczność wydawania dalszych tytułów wykonawczych, w rozumieniu art. 26c u.p.e.a. Skoro zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego nie przystąpił do egzekucji w oparciu o pierwotne tytuły wykonawcze, to konsekwentnie Naczelnik Urzędu Skarbowego nie mógł przystąpić do egzekucji na podstawie przesłanych przez wierzyciela dalszych tytułów wykonawczych. Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy zaakceptował stanowisko organu egzekucyjnego, że tytuły wykonawcze nie spełniają wszystkich wymogów określonych w art.27 § 1 u.p.e.a., tj. w polu 2 części E przedmiotowego tytułu wykonawczego obok podatku od nieruchomości należało wskazać odpowiedzialność Skarbu Państwa z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w art.9 ust.2a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym. Odnosząc się zaś do kwestii aktu normatywnego organ wyjaśnił, iż również w odniesieniu do powyższego podziela stanowisko organu 1 instancji - w polu 1 części E ww tytułu prawidłowym byłoby wskazanie również ustawy z dnia z dnia 20 sierpnia 1997r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym, obok ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ II instancji podniósł także, iż Prezydent Miasta decyzjami o numerach od [...] do [...] z dnia 09.12.2016 r. określił Skarbowi Państwa zobowiązanie podatkowe za lata 2011, 2012, 2013, 2014 i 2015. Jednak obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za ww. okresy powstał z mocy prawa przed dniem 01.01.2016 r., a podmiotami, u których powstał były m.in. "A" i "F", a nie Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę, który odpowiada za zobowiązania podatkowe ww. podmiotów jako ich następca prawny. Co uzasadnia w ocenie organu odwoławczego wniosek, iż w niniejszym przypadku wierzyciel powinien był uzupełnić także część D tytułów wykonawczych, w której podaje się dane zobowiązanego, u którego powstał obowiązek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił również stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały błędnie wypełnione również w polu 2 części A.1 - Skarb Państwa nie jest bowiem podatnikiem, u którego powstał obowiązek, a jedynie jego następcą prawnym. Dyrektor zauważył również, iż we wszystkich tytułach wykonawczych w części E.1 do E.12 nie wskazano okresu, którego dotyczyły należności pieniężne - w poz.6 części E.1 do E.12 wpisuje się datę końcową okresu, w którym powstała należność pieniężna, zaś daty wskazane przez wierzyciela są w ocenie organu - datami wymagalności zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, a nie okresem którego dotyczy należność. Dalej organ odwoławczy zauważył, że w przypadku egzekucji administracyjnej prowadzonej do majątku przejętego przez Skarb Państwa na mocy art.9 ust.2b ww ustawy, przedmiotem decyzji, która staje się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który organ egzekucyjny ma prowadzić egzekucję z ww majątku (nieruchomości), nie mogą być zobowiązania dotyczące innych podmiotów, niż podmiotu, do którego przez 01.01.2016r. należał przedmiotowy majątek (nieruchomości). Tym samym za nieprawidłowe uznał organ odwoławczy wystawienie tytułu wykonawczego na podstawie decyzji, w których określono zobowiązania podmiotów, o których mowa w art.9 ust.2a ww ustawy względem wierzyciela w wysokości łącznej, co powoduje, że organ egzekucyjny, do którego skierowano wniosek o wszczęcie egzekucji należności wynikających z takich decyzji, nie jest w stanie ustalić ograniczenia zobowiązania Skarbu Państwa zgodnie z art.9 ust.2b ww ustawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał także, iż takie działanie mogłoby spowodować nieuzasadnione przysporzenie majątkowe Prezydentowi Miasta kosztem Skarbu Państwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Prezydent Miasta wniósł uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz.1201 ze zm.), poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji uznaniowe przyjęcie, iż dalsze tytułu wykonawcze nr od [...] do [...] posiadają braki formalne, które są podstawą do odmowy przystąpienia do egzekucji; - art.29 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz.1201 ze zm.) poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie skarżący w sposób prawidłowy i zgodny z prawem wystawił dalsze tytuły wykonawcze nr od [...] do [...]; - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), polegające na dokonaniu oceny zażalenia bez wszechstronnej i całościowej analizy stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń w sprawie; - art. 9 ust.2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. Nr 121, poz.770 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy organ egzekucyjny zasadnie nie przystąpił do egzekucji. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie było właściwe, albowiem organ prawidłowo zastosował art. 29 § 2a u.p.e.a. Zgodnie z art. 29 § 1 organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast zgodnie z art. 29 § 2a u.p.e.a. na wniosek wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji lub przystępuje do egzekucji. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W razie potrzeby prowadzenia egzekucji przez więcej niż jeden organ egzekucyjny lub zabezpieczenia należności hipoteką przymusową, w tym hipoteką morską przymusową, wierzyciel wydaje dalszy tytuł wykonawczy (art. 26c § 1 u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta jako wierzyciel wystawił w dniu 14 grudnia 2016 r. na zobowiązanego - Skarb Państwa - Prezydenta Miasta wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej działającego jako starosta (następcę prawnego "A", "B", "C", "G" Sp.zo.o., "D", "E" Sp. z o.o., "F"), pierwotne tytuły wykonawcze nr od [...] do [...], obejmujące należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2011 - 2015. Tytuły wykonawcze zostały skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego, który postanowieniem z dnia 31 października 2017 r. odmówił przystąpienia do egzekucji. Jednocześnie wierzyciel w dniu 14 grudnia 2016r. wystawił dalsze tytuły wykonawcze oznaczone numerami porządkowymi 9 i wraz z wnioskiem z dnia 30 grudnia 2016r. o wszczęcie egzekucji administracyjnej skierował je do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Trafnie zatem przyjął organ odwoławczy, że w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne na podstawie pierwotnych tytułów wykonawczych nie zostało wszczęte przez właściwy organ egzekucyjny, brak było podstaw do wszczęcia egzekucji na podstawie dalszych tytułów wykonawczych. Powyższe wyklucza bowiem możliwość, jak i konieczność wydawania dalszych tytułów wykonawczych, w rozumieniu art. 26c u.p.e.a. Skoro zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego nie przystąpił do egzekucji w oparciu o pierwotne tytuły wykonawcze, to konsekwentnie Naczelnik Urzędu Skarbowego nie mógł przystąpić do egzekucji na podstawie przesłanych przez wierzyciela dalszych tytułów wykonawczych. Niezależnie od powyższego zaakceptować trzeba stanowisko organu egzekucyjnego oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że wystawione tytuły wykonawcze nie spełniały wymogów art. 27 § 1 u.p.e.a. Stosownie do art. 26 § 2 u.p.e.a. wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym. Wzór tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2016, poz. 1305 ze zm.). Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji (zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 4. wydanie, C.H.Beck, Warszawa 2008, s. 97). Elementy tytułu wykonawczego określa art. 27 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868); 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku; 13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a; 14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. W ocenie Sądu, wskazany tytuł wykonawczy nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. Wskazać w tym miejscu należy na regulacje zawarte w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym. Na podstawie art. 9 ust. 2a powołanej ustawy podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie tej ustawy, i które do dnia 31 grudnia 2015 r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru, uznano za wykreślone z rejestru z dniem 1 stycznia 2016 r. Art. 9 ust. 2b wskazuje, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w ust. 2a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie za obowiązek podlegający egzekucji należało uznać odpowiedzialność Skarbu Państwa, który to obowiązek podlega ograniczeniu wyłącznie do majątku nabytego na zasadzie sukcesji wskazanej w art. 9 ust. 2b. Tym samym zasadnie organ uznał, że w polu 2 części E tytułu wykonawczego, obok podatku od nieruchomości, należało wskazać odpowiedzialność Skarbu Państwa z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. W świetle przytoczonych wyżej przepisów, wskazać należy, że w tytule wykonawczym w polu 1 części E należało wskazać również ustawę z dnia 20 sierpnia 1997 r. obok ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Skarb Państwa jest uprawniony do nabycia mienia, które pozostało po wykreślonym z rejestru KRS podmiocie, ale ponosi odpowiedzialność jedynie z nabytego mienia, tzw. odpowiedzialność cum viribus patrimonii. W przypadku egzekucji administracyjnej prowadzonej do majątku przejętego przez Skarb Państwa na mocy art. 9 ust. 2b ustawy, przedmiotem decyzji, która staje się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o które organ egzekucyjny ma prowadzić egzekucję z tego majątku (nieruchomości), nie mogą być zobowiązania dotyczące innych podmiotów, niż podmiotu, do którego przed 1 stycznia 2016 r. należał przedmiotowy majątek (nieruchomość). Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy - Prezydent - określił wysokość zobowiązania podatkowego nie odrębnie dla każdego z podmiotów wskazanych w decyzji z dnia 9 grudnia 2016 r., po czym podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania tych należności z majątku innych podmiotów. W przypadku, gdy na mocy art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Skarb Państwa przejął majątek podmiotu, który posiadał zaległości względem wierzyciela i wierzyciel zgodnie z art. 9 ust. 2c ustawy uzyskał tytuł egzekucyjny przeciwko podmiotowi, o którym mowa w ust. 2a i złożył wniosek o wszczęcie egzekucji w terminie roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa, to zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r., organ egzekucyjny ma prawo prowadzić egzekucję tych należności powstałych u wykreślonego podmiotu od Skarbu Państwa jedynie z mienia, które należało przed 1 stycznia 2016 r. do tego podmiotu. W przeciwnym razie mogłoby dojść do zaspokojenia się wierzyciela ze szkodą dla Skarbu Państwa. Natomiast wystawienie tytułu wykonawczego na podstawie decyzji, w której określono zobowiązania podmiotów, o których mowa art. 9 ust. 2a ustawy, względem wierzyciela w wysokości łącznej, powoduje, że organ egzekucyjny, do którego skierowano wniosek o wszczęcie egzekucji należności wynikających z takiej decyzji, nie jest w stanie ustalić ograniczenia zobowiązania Skarbu Państwa zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy. Wskazać również należy, że prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o decyzje wydane w przedstawiony wyżej sposób, mogłoby spowodować nieuzasadnione przysposobienie majątkowe Prezydentowi kosztem Skarbu Państwa. Przy wydawaniu decyzji dotyczących podmiotów, o których mowa art. 9 ust. 2a ustawy, organ powinien zachować szczególną staranność, gdyż w niniejszym przypadku mamy do czynienia z tożsamością wierzyciela - Prezydenta oraz zobowiązanego - Prezydenta wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej działającego jako starosta - reprezentujący Skarb Państwa, co powoduje, że nie dochodzi tutaj do zaskarżania aktów wydanych przez Prezydenta. Skoro obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za lata 2011, 2012 i 2013 powstał z mocy prawa przed dniem 01.01.2016 r., a podmiotami, u których powstał były m.in. "A" i "F", a nie Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę, który odpowiada z zobowiązania podatkowe ww. podmiotów jako ich następca prawny, prawidłowo wywnioskował organ odwoławczy, że w tym przypadku wierzyciel powinien był uzupełnić także część D tytułów wykonawczych, w której podaje się dane zobowiązanego, u którego powstał obowiązek. Tytuły wykonawcze zostały błędnie wypełnione również w polu 2 części A.1 - Skarb Państwa nie jest bowiem podatnikiem, u którego powstał obowiązek, a jedynie jego następcą prawnym. We wszystkich tytułach wykonawczych w części E.1 do E.12 nie wskazano przy tym okresu, którego dotyczyły należności pieniężne - w poz.6 części E.1 do E.12 wpisuje się datę końcową okresu, w którym powstała należność pieniężna, zaś daty wskazane przez wierzyciela są w ocenie organu - datami wymagalności zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, a nie okresem którego dotyczy należność. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji zawierają prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć odniosły się do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie oraz wskazały i wyjaśniły regulacje prawne mające zastosowanie w tej sprawie. Z tych też względów, nie znajdując naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, w tym w szczególności naruszenia przepisów wskazanych w skardze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.