I SA/Gd 585/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Wniosek ten strona skarżąca ponowiła w piśmie z dnia 6 lipca 2011r., w którym zawarła też uzasadnienie swego żądania. Wskazała, że wysokość zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi 3.487 zł, w tym podatek do zapłaty 3.078 zł. Oprócz tego przed sądem toczą się jeszcze cztery inne postępowania dotyczące określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Wykonanie wszystkich zaskarżonych decyzji doprowadzi do bankructwa Spółki, powstania podstaw do ogłoszenia jej upadłości i w konsekwencji powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie ma obecnie środków na zapłacenie należności objętych zaskarżonymi decyzjami, nie prowadzi bowiem działalności i nie osiąga żadnych przychodów, przy czym sytuacja ta ma charakter przejściowy, bowiem Spółka nie miała dotychczas żadnych zaległości finansowych, tak cywilnoprawnych, jak i publicznoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość zastosowania przez Sąd rozpatrujący skargę instytucji wstrzymania wykonania nie tylko wobec zaskarżonego aktu lub czynności, ale także wobec innych aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, wynika z art. 61 § 3 zdanie trzecie P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z załączonego do wniosku odpisu tytułu wykonawczego, egzekucji podlega kwota należności głównej 3.078 zł wraz z odsetkami w kwocie 1.786 zł. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego wskazania na zagrożenie bankructwem, upadłością i niewypłacalnością, jednak bez wskazania konkretnych okoliczności, powiązanych z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, przemawiających za uznaniem, że w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka wskazuje wprawdzie, że nie osiąga przychodów, gdyż nie prowadzi działalności gospodarczej, jednakże jak wynika z uzasadnienia, stan ten ma charakter przejściowy i nie został spowodowany prowadzoną egzekucją. Nie jest przy tym znany majątek skarżącej Spółki, wiadomo jedynie, że Spółka poza zobowiązaniami podatkowymi wynikającymi z zaskarżonych do sądu decyzji nie posiada żadnych innych zaległości finansowych. W tej sytuacji uznać należy, że sam fakt zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie może być sposobem na uniknięcie konieczności uiszczenia zobowiązań podatkowych, tym bardziej, że Spółka nie posiada żadnych innych zaległości finansowych, a przy tym brak jest danych świadczących o tym, że majątek Spółki nie wystarczy na ich pokrycie. Skoro sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności na taką możliwość wskazujących. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, sprowadzającego się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.