I SA/Gd 591/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.117.2025.2.AK w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych oddala skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, zawiadomieniami nr: - [...] z 14 czerwca 2022 r. poinformował skarżącego W.N. o wszczęciu egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] z 21 października 2016 roku, - [...] z 14 czerwca 2022 r. w oparciu o ww. tytuł wykonawczy dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego u pracodawcy B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Oba zawiadomienia doręczono skarżącemu za pośrednictwem ePUAP - 29 czerwca 2022 roku. Wydruk zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę doręczono B. Sp. z o.o. - 22 czerwca 2022 roku. W odpowiedzi na to zajęcie Spółka poinformowała pismem z 28 czerwca 2022 roku, że w dalszym ciągu będzie przekazywać 50% wynagrodzenia organowi egzekucyjnemu. Pismami przesłanymi przez e-PUAP 5 marca 2025 roku i 6 kwietnia 2025 roku skarżący złożył wnioski o wydanie postanowienia w sprawie rozliczenia zajętego wynagrodzenia oraz postanowienia w sprawie naliczonych kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem nr 2209-SEE.7113.4.4.2045.4 z 18 kwietnia 2025 roku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni określił skarżącemu wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 listopada 2016 roku o numerze [...] oraz zawiadomił skarżącego, że złożone podania dotyczą kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy. Na ww. postanowienie pismem z 27 kwietnia 2025 roku skarżący złożył w terminie zażalenie zarzucając wydanie ww. postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] niezgodnie z przepisami prawa oraz w sposób celowy naruszający prawo do ochrony jego jako osoby zobowiązanej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na prawidłowe określenie kosztów egzekucyjnych i brak wpływu rozstrzygnięcia na sprawę podjętego wyroku w sprawie I SA/Gd 909/20. Pismem z 19 lipca 2025 roku W.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 5 czerwca 2025 roku nr 2201-IEE.7192.2.117.2025.2.AK. W złożonej skardze skarżący wskazał, że podtrzymał zarzuty wskazane w zażaleniu z 24 kwietnia 2025 roku oraz wniósł o uznanie, że wydane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, jak również poprzedzające je postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni naruszają obowiązujące przepisy prawa i normy państwa praworządnego, między innymi przez: • naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na wybiórczym rozważaniu zebranego materiału dowodowego oraz niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz poprzez nieuwzględnienie całokształtu zebranego i przedstawionego przeze mnie jako stronę w sprawie materiału dowodowego; • naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na nieuprawnionym utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu pierwszej instancji; • naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na nieuprawnionym utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu pierwszej instancji; • wznowienie i prowadzenie egzekucji administracyjnej przez NUS, przy całkowitej bierności organu odwoławczego w osobie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., pomimo niezakończenia w sposób prawomocny postępowania administracyjnego, w sprawie umorzenia postępowań egzekucyjnych postanowieniem z 18.05.2020 r., w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku o sygn. Akt I SA/Gd 909/20, co stanowi pogwałcenie art. 78 w zw. z art. 32 Konstytucji RP i art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowań) oraz narusza moje prawa jako strony postępowania administracyjnego; • wznowienie i prowadzenie egzekucji administracyjnej w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., w oparciu o skarżony tytuł wykonawczy, na podstawie zawiadomienia NUS z dnia 14 czerwca 2022 r. nr [...], w związku z faktem, iż czynność egzekucyjna dokonana na podstawie wskazanego zawiadomienia nie wywarła skutku prawnego określonego w art. 72 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP; • uznanie, iż brak jakiegokolwiek związku (na co powołuje się w swoich postanowieniach DIAS) pomiędzy, wznowieniem egzekucji administracyjnej w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., na podstawie zawiadomienia NUS z dnia 14 czerwca 2022 r. nr [...], a wyrokiem kasacyjnym NSA z dnia 6 marca 2024 r. o sygnaturze akt III FSK 4596/21, na skutek dzielącej oba akty prawne różnicy czasowej i brakiem powiązania merytorycznego, w zakresie wznowienia egzekucji administracyjnej przez NUS; • nie respektowanie przez oba organy normy ustawowej wskazanej w art. 152 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. dotyczącymi ochrony tymczasowej, w związku z wydanym i nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 909/20 (źródło: CBOSA), który to przepis zgodnie z decyzją ustawodawcy ma wymiar bezwzględnie obowiązujący oba wskazane organy i co zostało potwierdzone w licznych wyrokach sądów administracyjnych. Skarżący zarzucił także, że skarżony organ, działając jako organ odwoławczy nie sprostał nałożonym na niego przez ustawodawcę obowiązkom, poprzez nieuwzględnienie w skarżonym postanowieniu treści przepisu art. 7, a kodeksu postępowania administracyjnego i wydał je w sposób niekorzystny dla skarżącego, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia odmowy zastosowania wskazanego przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a., co jest sprzeczne z zasadami rozpoznawania spraw na drodze postępowania administracyjnego; • uznanie, że prowadzone i zakończone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] i wydane w tej sprawie postanowienia w/s kosztów egzekucyjnych, są zgodne z przepisami prawa i ich nie naruszają, pomimo faktu, iż do tej samej zaległości podatkowej jest prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] z roku 2012 (zajęcie egz. rach. bankowego w B. S.A. z dnia 2 sierpnia 2012 r. nr [...]); • uznanie za niezgodnego z prawem stanowiska zajętego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że prowadzone i zakończone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] i wydane w tej sprawie postanowienie w/s kosztów egzekucyjnych, zostało wydane zgodnie z przepisami prawa i ich nie narusza; Zarzucono także-zarówno NUS działającemu jako organ egzekucyjny, jak i Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej działającemu, jako organ odwoławczy, naruszenie przepisów postępowania wskazanych w art. 34a pkt 1, w zw. z art. 45 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z wciąż czynnym zastosowaniem środków egzekucyjnych w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, zajęcia rachunków bankowych czy też zajęciem dochodów pochodzących z prowadzonej działalności gospodarczej pomimo faktu, że zgodnie z deklaracją NUS, zakończył on zarówno prowadzenie egzekucji dotyczącej skarżonej zaległości podatkowej, jak również wielu innych wcześniejszych postępowań egzekucyjnych (również zakończonych wydaniem postanowień w/s kosztów egzekucyjnych). Na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 4 i § 5 p.p.s.a., wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dołączonego do skargi dokumentu pod nazwą "Rozliczenie kwot uzyskanych z prowadzonych zajęć egzekucyjnych za okres 01/07/2022-09/03/2023 r." z dnia 9 marca 2023 r.. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie W pismach procesowych z 23.01.2026 r. i 25.01.2026 r skarżący podtrzymując skargę podniósł szereg kwestii proceduralnych, które zostały rozpoznane odrębnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nr 2209-SEE.7113.4.4.2025.4 z 18 kwietnia 2025 roku określające wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 21 listopada 2016 roku o numerze [...] na kwotę 177,36 zł, nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zawarł specyfikację powstałych kosztów egzekucyjnych i ich elementy, na które złożyły się: opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 roku w kwocie 16,06 zł, opłata egzekucyjna w wysokości 10% wyegzekwowanych należności łącznie w kwocie 161,30 zł. Łącznie wysokość kosztów egzekucyjnych wyniosła 177,36 zł. W niniejszym postępowaniu organ egzekucyjny w oparciu o tytuł wykonawczy z 21.11.2016 roku ponownie wszczął egzekucję administracyjną poprzez doręczenie skarżącemu w dniu 29 czerwca 2022 roku zawiadomienia nr [...] z 14 czerwca 2022 roku wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę nr [...] z 14 czerwca 2022 roku. Powodem tego – jak wynika z akt sprawy - był fakt, że poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało umorzone postanowieniem nr [...] z 18 maja 2020 roku z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a.. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a.. W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. W art. 64ca § 2 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził zasadę, że w ponownie wszczętej egzekucji można dochodzić kosztów egzekucyjnych, które powstały w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Koszty te dochodzone są niezależnie od kosztów egzekucyjnych powstałych w ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. Mogą być dochodzone na wniosek wierzyciela, który je pokrył, bądź z urzędu, jeśli nie zostały umorzone. Ponadto jak stanowi art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych, pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40.000 zł. Stosownie do art. 64 § 7 pkt 1 u.p.e.a. obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje z chwilą wyegzekwowania należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia oraz do art. 64 § 7 pkt 2 u.p.e.a. zapłaty po wszczęciu egzekucji administracyjnej organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia. Mając to na uwadze, w ocenie Sądu trafnie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni postanowieniem nr [...] z 18 kwietnia 2025 roku określił skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w łącznej wysokości 177,36 zł na które złożyły się: - opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 roku w kwocie 16,06 zł (koszty egzekucyjne postępowania umorzonego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 0,98 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 9 sierpnia 2023 roku), - opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 61,01 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 10 grudnia 2024 roku), -opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 66,79 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 10 stycznia 2025 roku), - opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 32,52 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 12 lutego 2025 roku). Stosownie do art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% jest zasadne w odniesieniu do wyegzekwowanej, należności głównej oraz odsetek i określił od dochodzonych należności wysokość opłaty egzekucyjnej, którą obciążył skarżącego na łączną kwotę 161,30 zł, gdyż zgodnie z art. 64c wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych kwoty należności pieniężnej i odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W takiej też wysokości organ egzekucyjny pobrał opłatę egzekucyjną. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma podstaw, aby zażalenie na postanowienie w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania. Stąd też argumentacja w tej kwestii nie jest zasadna. Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 kwietnia 2021 roku o sygn. akt I SA/Gd 909/20, na który skarżący się powołuje, Sąd przypomina, że 6 marca 2024 roku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt III FSK 4596/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku. Sąd w tej sytuacji uznał, że zarzuty zawarte w skardze , jak i w pismach z 21 i 26.01.2026 r., nie podważają zaskarżonego postanowienia, którego legalność Sąd bada. W ocenie Sądu nie wystąpiły też powody do odroczenia posiedzenia Sądu, a okoliczności w nich podniesione pozostają poza zaskarżonym postanowieniem. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. działając w trybie art.119 pkt 3 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.