I SA/Gd 592/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za sierpień 2004 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. L.Z. wnioskiem z dnia 8 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 200 zł. Do wniosku dołączył odpis postanowienia sądu rejonowego z dnia 18 czerwca 2010 r. w przedmiocie zwolnienia A. i L. Z. od kosztów sądowych w całości. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 9 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz małoletnim synem, małżonkowie są rodziną zastępczą dla dwóch małoletnich chłopców, wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, źródłem utrzymania rodziny jest wypłacany żonie zasiłek chorobowy (rehabilitacyjny) w kwocie 1.200 zł netto (2.100 zł brutto) miesięcznie, pomoc pieniężna, którą objęte są rodziny zastępcze wypłacana przez Centrum Pomocy Rodzinie w łącznej kwocie 1.217,60 zł oraz renta rodzinna przyznana dzieciom, dla których małżonkowie ustanowieni zostali rodzicami zastępczymi w łącznej kwocie 1.802 zł, przy czym zarówno wypłacane żonie świadczenie z tytułu choroby, jak i pomoc finansowa przekazywana przez Centrum Pomocy Rodzinie podlegają zajęciu komorniczemu, majątek małżonków stanowi nieruchomość o powierzchni 774 m2 zabudowana domem o powierzchni 150 m2, na której ustanowiono hipoteki na rzecz Skarbu Państwa, ZUS oraz banku oraz wierzytelności pieniężne (których wartości nie podano). Według złożonego oświadczenia miesięczne koszty utrzymania rodziny, do których poza opłatami za wodę i ścieki, energię elektryczną, wywóz śmieci, telefon stacjonarny i komórkowy, abonament RTV, zakupem opału i podatkiem od nieruchomości zaliczono także koszty dojazdu syna do szkoły i zakupu pomocy szkolnych, w tym podręczników, opłaty za przedszkole, spłatę zaciągniętych kredytów, koszty incydentalnego używania samochodu niebędącego własnością wnioskodawcy, znacznie przekraczają kwotę 3.000 zł. Przedstawiony we wniosku stan dochodów i majątku skarżącego i jego rodziny nie budzi wątpliwości, gdyż został udokumentowany w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 874/08 oraz I SA/Gd 16/09 i na dzień wydania niniejszego postanowienia nie uległ on w zasadzie poprawie. Wnioskodawca nadal pozostaje bez pracy, zaś jego żona przebywa na zwolnieniu lekarskim. Natomiast dochodów, które małżonkowie aktualnie osiągają z tytułu ustanowienia ich rodziną zastępczą dla dwójki małoletnich dzieci nie należy rozpatrywać w kategoriach poprawy ich sytuacji finansowej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów pięcioosobowej rodziny, które pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb jej członków oraz okoliczność nieposiadania zasobów pieniężnych. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.