I SA/Gd 593/19

Dnia 27 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A.R. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 grudnia 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia strona nie wniosła sprzeciwu. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 18 maja 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Przesyłka zawierająca zarządzenie została doręczona w dniu 23 maja 2019 r. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej w skrócie p.p.s.a.), skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 18 maja 2019 r. została doręczona w dniu 23 maja 2019 r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki k. 37). Tym samym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi upływał w dniu 30 maja 2019 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Należy przy tym dodać, że skarżącemu nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a zarządzenie referendarza sądowego w tym przedmiocie stało się prawomocne wobec nie wniesienia sprzeciwu. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.