I SA/Gd 596/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję dyrektora izby celnej R. B. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów postępowania. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF uzupełnione zostały w dniu 3 września 2008 r. (data stempla pocztowego). Skarżący sprecyzował swoje żądanie wskazując, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych dokumentów (zaświadczenia z urzędu pracy z dnia 28 lipca i 22 sierpnia 2008 r. potwierdzające, iż skarżący jest osobą bezrobotną, a z dniem 27 marca 2008 r. utracił prawo do zasiłku oraz wskazujące, iż lipcu br. otrzymywał dodatek szkoleniowy, odpisy decyzji MOPS z dnia 18 czerwca i 7 lipca 2008 r. w przedmiocie przyznanych zasiłków, odpisy informacji PIT-11 o wysokości uzyskanych dochodów w okresie od 1 stycznia do 13 sierpnia 2008 r.), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwiema córkami, jedynym źródłem utrzymania rodziny są wypłacane z pomocy społecznej zasiłki (okresowe z powodu bezrobocia oraz celowe na zakup żywności, dofinansowanie do opłat) w kwotach od 50 zł do 351 zł, małżonkowie nie posiadają jakiegokolwiek majątku (zamieszkują w lokalu należącym matki wnioskodawcy). Skarżący podniósł, że żona oraz jedna z córek pozostają bez pracy, natomiast druga córka uczy się zaocznie i również nie pracuje. Wnioskodawca podkreślił, że aktualnie wystąpił do urzędu pracy z wnioskiem o skierowanie na uczestnictwo w dodatkowym kursie spawacza. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżący wykazał, iż aktualnie nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia konieczność korzystania przez wnioskodawcę i jego rodzinę z pomocy społecznej, brak stałego źródła dochodu, oraz zasobów finansowych. Wypłacane kwoty zasiłków bez wątpienia nie zaspakajają nawet podstawowych potrzeb czteroosobowej rodziny. Sytuacja finansowa skarżącego nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.