I SA/Gd 598/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września i od listopada do grudnia 2006 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 17 maja 2013 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 8.736 zł. Stosownie do przepisu art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań można zwolnić od kosztów sądowych tylko w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma realnych możliwości finansowych ich poniesienia. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia o majątku i dochodach spółki, dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (bilansu na dzień 31 grudnia 2012 r., wyciągu z rachunku bankowego za okres od 27 do 29 kwietnia 2013 r. i od 22 do 23 maja 2013 r., listy blokad środków na koncie na dzień 27 maja 2013 r., sprawozdania finansowego za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2013 r.), ustalono, że skarżąca spółka rok 2012 zakończyła stratą (netto) w wysokości 547.061,89 zł, zaś w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia br. spółka poniosła stratę (netto) w wysokości 149.710,89 zł (deklarując przychody w kwocie 181.707,28 zł i koszty w wysokości 331.418,17 zł), na dzień 31 grudnia 2012 r. spółka posiadała aktywa trwałe o wartości 741.460,87 zł (w tym rzeczowe aktywa trwałe o wartości 724.832,87 zł), przy czym na dzień 30 kwietnia br. zmniejszeniu uległa wartość jej środków trwałych z kwoty 691.004,41 zł do kwoty 668.026,89 zł, jej zobowiązania długoterminowe wynosiły zaś 124.849,05 zł, a krótkoterminowe – 1.185.851,25 zł. Z dokumentu zatytułowanego "Bilans brutto za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2013 r." wynika, że ww. okresie zobowiązania skarżącej z tytułu rozrachunków z odbiorcami i dostawcami wynosiły 2.598.340,41 zł; przychody skarżącej przyszłych okresów mają wynieść 14.634 zł; w kasie i na rachunkach spółka posiadała środki w łącznej kwocie 26.964,60 zł. Z majątku spółki prowadzona jest egzekucja należności publicznoprawnych, w ramach której zajęto prowadzony dla niej rachunek bankowy do kwoty 6.716.130,88 zł (stan na 27 maja 2013 r.); saldo końcowe tego konta na dzień 23 maja 2013 r. wynosiło 10.777,03 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym uznano, iż skarżąca spółka wykazała, że nie ma obecnie wystarczających środków na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 8.736 zł. Dokonując oceny możliwości finansowych spółki wzięto pod uwagę w szczególności środki pieniężne, jakimi faktycznie aktualnie ona dysponuje, wielkość przewidywanych przychodów po 30 kwietnia 2013 r., kwotę posiadanych zobowiązań wobec kontrahentów oraz rozmiar egzekwowanych zobowiązań zabezpieczonych na jej rachunku bankowym. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.