I SA/Gd 598/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 25 marca 2009 r., nr [...] "A" sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła skargę do WSA w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lutego 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Wnioskiem z dnia 27 maja 2013 r. spółka zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna i uniemożliwia uregulowanie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Dalsza egzekucja może doprowadzić do likwidacji działalności. W tej chwili konta spółki są zajęte, co już uniemożliwia prowadzenie działalności. Dodatkowo podniosła, że w innej sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej, zarejestrowanej pod sygnaturą I SA/Gd 92/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej "p.p.s.a." stanowiący, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy przy podkreślić, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu, należy do skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wniosek spółki o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie Sąd ma na uwadze, że świadczenie pieniężne, co do spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże, rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie znacznie przekracza wartość majątku skarżącej spółki. Z analizy dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (bilansu na dzień 31 grudnia 2012 r., wyciągu z rachunku bankowego za okres od 27 do 29 kwietnia 2013 r. i od 22 do 23 maja 2013 r., listy blokad środków na koncie na dzień 27 maja 2013 r., sprawozdania finansowego za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2013 r.), wynika, że skarżąca spółka rok 2012 zakończyła stratą (netto) w wysokości 547.061,89 zł, zaś w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia br. spółka poniosła stratę (netto) w wysokości 149.710,89 zł (deklarując przychody w kwocie 181.707,28 zł i koszty w wysokości 331.418,17 zł), na dzień 31 grudnia 2012 r. Spółka posiadała aktywa trwałe o wartości 741.460,87 zł (w tym rzeczowe aktywa trwałe o wartości 724.832,87 zł), przy czym na dzień 30 kwietnia br. zmniejszeniu uległa wartość jej środków trwałych z kwoty 691.004,41 zł do kwoty 668.026,89 zł, jej zobowiązania długoterminowe wynosiły zaś 124.849,05 zł, a krótkoterminowe – 1.185.851,25 zł. Z dokumentu zatytułowanego "Bilans brutto za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2013 r." wynika, że ww. okresie zobowiązania skarżącej z tytułu rozrachunków z odbiorcami i dostawcami wynosiły 2.598.340,41 zł; przychody skarżącej przyszłych okresów mają wynieść 14.634 zł; w kasie i na rachunkach Spółka posiadała środki w łącznej kwocie 26.964,60 zł. Z majątku spółki prowadzona jest egzekucja należności publicznoprawnych, w ramach której zajęto prowadzony dla niej rachunek bankowy do kwoty 6.716.130,88 zł (stan na 27 maja 2013 r.); saldo końcowe tego konta na dzień 23 maja 2013 r. wynosiło 10.777,03 zł. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że potencjalna konieczność zapłaty należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (należności głównej wraz z odsetkami) mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, gdyż nie sposób nie zauważyć, iż wysokość zobowiązania w stosunku do możliwości finansowych strony jest ogromna i ewentualna egzekucja należności może wywołać utratę płynności finansowej skarżącej, a w konsekwencji prowadzić do ogłoszenia upadłości Spółki. W takiej sytuacji odtworzenie masy majątkowej może stać się niemożliwe. Konkludując, Sąd uznaje, iż realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście przywołanych przez stronę skarżącą okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony skarżącej, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.