I SA/Gd 601/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. C. P. wnioskiem z dnia 12 lipca 2010 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 100 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 11 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2010 r. (potwierdzeń wypłaty świadczenia z tytułu choroby za okres od 1 do 30 maja 2010 r. i renty inwalidzkiej za III kwartał 2010 r., decyzji KRUS z dnia 20 maja 2010 r. o przeliczeniu renty rolniczej z tytułu stałej niezdolności do pracy, orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 maja 2010 r., potwierdzeń dokonania opłat za energię elektryczną za okres od lutego do września 2010 r. i telefon stacjonarny za czerwiec i lipiec 2010 r., decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie dopłat na rok 2009), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, źródłem utrzymania małżonków jest wypłacane skarżącemu przez ZUS świadczenie rehabilitacyjne w kwocie 745,30 zł netto oraz przyznana jego żonie przez KRUS renta w wysokości 233,08 zł netto miesięcznie, ich majątek stanowi dom o powierzchni 74 m2, mieszkanie o powierzchni 50 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 5 ha, ciągnik, rok produkcji 1972 r. i samochód, rok produkcji 1992, wnioskodawca posiada rachunek bankowy, na który przekazywane są dopłaty, które na rok 2009 przyznane mu zostały w łącznej kwocie 4.624,07 zł, udokumentowane miesięczne koszty utrzymania małżonków wnoszą średnio miesięcznie około 140 zł. Skarżący wskazał, że dodatkowo ponosi wydatki na odpłatne leczenie obojga małżonków, podkreślając przy tym, że ze względu na niskie dochody nie są oni w stanie zakupić wszystkich niezbędnych leków. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów małżonków, które wynoszą 978,38 zł netto i które bez wątpienia nie wystarczają na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb. Nie bez znaczenia jest także konieczność wydatkowania środków na odpłatne leczenie każdego z nich. Wpływ na przyjęte stanowisko miała też okoliczność, iż małżonkowie nie posiadają oszczędności (zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżący posiada rachunek bankowy wyłącznie dla potrzeb przekazywanych dopłat). Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.