I SA/Gd 601/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 9 czerwca 2014 r., skarżący A. D. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy, a także przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 czerwca 2014 r., ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, małżonkowie nie posiadają majątku, w tym nieruchomości (zajmują mieszkanie stanowiące własność ich córki) oraz środków pieniężnych na rachunku bankowym (dowód: historia konta za okres od 18 maja do 17 czerwca 2014 r.), posiadają natomiast zadłużenie z tytułu zaciągniętych kredytów, w tym w rachunkach kart kredytowych, wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie naprawy i konserwacji maszyn, z której nie osiąga dochodów – w składanych rocznych zeznaniach podatkowych PIT-36L oraz deklaracjach VAT-7 nie wykazuje przychodów z tego tytułu (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 18 czerwca 2014 r.), obecnie małżonkowie utrzymują się wyłącznie z emerytur, które po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych w ramach prowadzonej egzekucji wypłacane są im w łącznej kwocie 1.871,25 zł (dowód: odpisy decyzji ZUS z dnia 1 i 21 marca 2014 r. o waloryzacji świadczeń, rocznych obliczeń podatku przez ZUS PIT-40A), średnie miesięczne stałe wydatki małżonków, do których zaliczono opłaty za czynsz, gaz, energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne oraz zakup koniecznych leków, wynoszą 1.511,12 zł (kwota ta została przyjęta na podstawie ustaleń organu podatkowego zawartych w zaskarżonej decyzji; zgodnie bowiem z dodatkowym oświadczeniem małżonków wysokość ponoszonych przez nich stałych kosztów pozostaje aktualna). W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość dochodów osiąganych przez małżonków, która – co wynika z akt sprawy – pozwala jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że małżonkowie nie posiadają ani składników majątku, które ewentualnie mogliby spieniężyć, ani też oszczędności, które wnioskodawca mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Co więcej, saldo rachunku bankowego małżonków, z którego wyciąg przedłożono jest ujemne i na dzień 17 czerwca 2014 r. wynosiło 4.999,92 zł. Natomiast środki posiadane na koncie w [...], którego posiadaczem jest żona wnioskodawcy, małżonkowie przeznaczają na uiszczenie bieżących opłat za media, co ustalono na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych. Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.