I SA/Gd 601/18

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 23 lipca 2018 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 9 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący K. K. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1600) oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 sierpnia 2018 r. wynika, iż skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności (saldo jego rachunku bankowego na dzień 11 września 2018 r. wynosiło 31,09 zł, rachunek ten podlega zajęciu do kwoty 411.044 zł), nie osiąga żadnych dochodów, przy czym nie ma statusu osoby bezrobotnej, korzysta z pomocy finansowej oraz rzeczowej, jakiej udziela mu matka, która m.in. przekazuje skarżącemu środki na rachunek bankowy w kwocie od 70 zł do 250 zł. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką i trzyletnią córką, małżonkowie zamieszkują u rodziców skarżącego i nie ponoszą z tego tytułu żadnych wydatków. Małżonka skarżącego w okresie od 24 sierpnia 2016 r. do 31 sierpnia 2018 r. przebywała na urlopie wychowawczym, otrzymuje świadczenie wychowawcze na dziecko w kwocie 500 zł miesięcznie, nie posiada samochodu ani innego pojazdu. Wprawdzie skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących pełną sytuację majątkową małżonki, to jednak mając na uwadze, iż otrzymuje ona świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko należało uznać, iż osiągany przez nią miesięczny dochód nie przekracza kwoty 800 zł netto na członka rodziny, co wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1851 ze zm.). Zdaniem orzekającego nawet jeśli małżonka skarżącego posiada jakiekolwiek środki pieniężne ponad kwotę przyznanego jej świadczenia wychowawczego, to bez wątpienia przeznacza je w pierwszej kolejności na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż małżonkowie zamieszkują u rodziców skarżącego i otrzymują od nich pomoc rzeczową i finansową. Za jedną z form tej pomocy należy uznać brak konieczności w partycypowaniu w kosztach związanych z eksploatacją zajmowanego wspólnie domu. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.