I SA/Gd 602/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 5 lipca 2017 r., skarżący A. J. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy należy mieć na uwadze, że orzeczenie w tej kwestii winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że na tym etapie sprawy koszty sądowe kształtuje jedynie ewentualny wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Skarżący bowiem występując z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2017 r., którym oddalono jego skargę, i jego doręczenie uiścił kwotę 100 zł. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Skarżący posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu o powierzchni 56 m2, jest współwłaścicielem trzynastoletniego samochodu osobowego o wartości 8.000 zł oraz posiada środki pieniężne w łącznej wysokości 6.000 zł, z czego kwota 5.000 zł stanowi oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych. Natomiast jego małżonka nie posiada żadnego majątku. Małżonkowie utrzymują się z emerytur w łącznej kwocie 3.300 zł netto miesięcznie. Na stałe wydatki, do których skarżący zaliczył opłaty za czynsz (650 zł), media (300 zł), zakup koniecznych leków (500 zł) oraz odpłatne wizyty lekarskie (300 zł), małżonkowie przeznaczają miesięcznie kwotę 1.750 zł. Powyższe wydatki na poziome wskazanym przez skarżącego referendarz sądowy uznał za wiarygodne. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżący posiada oszczędności w kwocie wielokrotnie przekraczającej wysokość ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej. W ocenie referendarza sądowego przeznaczenie przez skarżącego kwoty 100 zł z kwoty 5.000 zł oszczędności ulokowanych na rachunku bankowym, których małżonkowie nie wydatkują na swoje bieżące potrzeby (te bowiem w całości zaspakajają ze swoich bieżących dochodów), na uiszczenie ewentualnego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej nie wywoła skutków, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów uznano, że skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.