I SA/Gd 604/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata W. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od tej zaległości postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi W. P. kwotę 295,20 zł brutto /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokata W. P. Dnia 15 września 2016 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy oraz wykonał ich fotokopię (k. 56). Na rozprawie pełnomocnik wniósł m.in. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie została ona opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 października 2016 r. oddalił skargę. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu podatkowego, którą odmówiono skarżącej umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej oraz umorzenia zaległości podatkowej. W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze treść § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług). W świetle powołanych przepisów opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4 (przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy). Ustalenie zaś opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności m.in. czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, czynności podjętych w sprawie, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie. W ocenie referendarza sądowego za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika, czy też jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności. Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, na rozprawie podtrzymał skargę oraz w jej uzupełnieniu podniósł zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 67a Ordynacji podatkowej. Z tych wszystkich względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.