I SA/Gd 605/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 lutego 2015 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki A S.A. za jej zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. w kwocie 682.693 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 97.074 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 53.451,68 zł oraz za styczeń 2009 r. w kwocie 195.348 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 25.922 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 878,71 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci pozbawiania strony niezbędnych minimalnych środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty przytoczone przez skarżącego we wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący poza wskazaniem, że wykonanie tej decyzji grozi mu pozbawieniem środków do życia, okoliczności tej nie wykazał. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku uiszczenia nawet znacznej kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, z którego ten obowiązek wynika. Konieczność zapłaty zaległości i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Wątpliwości co do faktycznej sytuacji majątkowej skarżącego i tego, czy ewentualna egzekucja spowoduje skutki znacznie przekraczające zwykłe następstwa zapłaty, nie rozwiewają dokumenty przedłożone przez skarżącego w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Dokumenty te zostały bowiem przedstawione przez skarżącego w sposób wybiórczy. Nie wiadomo, czy skarżący posiada nieruchomości, jeśli tak to jakie, nie wiadomo też, czy posiada on oszczędności i jakie są jego aktualne dochody. Skarżący przedłożył wyciąg z jednego tylko rachunku bankowego, podczas gdy skarżący dysponuje jeszcze co najmniej jednym rachunkiem bankowym, wspólnym z małżonką, na który wpływa jego wynagrodzenie, co ustalono na podstawie załączonego do wniosku potwierdzenia transakcji dokonanej w dniu 27 lutego 2015 r. Analiza wyciągu z rachunku przedłożonego przez skarżącego wskazuje, że dysponuje on znacznie większymi środkami niż zadeklarowane przez niego dochody w kwocie 2000 zł brutto z tytułu wynagrodzenia za pracę. Przemawia za tym też okoliczność, że mimo iż skarżący od lutego do kwietnia br. nie osiągnął żadnych przychodów z wykonywanej działalności gospodarczej to poniósł on wydatki związane z jej prowadzeniem w łącznej kwocie 5.000,77 zł. Ponadto z zeznań podatkowych złożonych przez skarżącego za lata 2013 i 2014 wynika, że roczny dochód skarżącego wyniósł w tych latach odpowiednio 188.810,80 zł i 201.986,87 zł. Brak zatem danych co do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy faktycznie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.