I SA/Gd 608/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi L. M. oraz G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2009 r., nr sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 rok oddala skargę. Wójt Gminy decyzją z dnia 6 lutego 2009 r. ustalił wobec Państwa L. i G. M. podatek od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 848.00 zł. Podatek ustalono w następujący sposób: od gruntów - 280,00 zł - dla gruntu o pow. 800 m2 przyjęto stawkę jak dla gruntów pozostałych (tj. 0,35 zł/m2), oraz od budynków - 567,70 zł - pow. budynku 85,49 m2, przyjęto stawkę dla budynków letniskowych (tj. 6,64 zł/m2). W odwołaniu Państwo L. i i G. M., wnieśli o uchylenie w/w decyzji w całości i ustalenie podatku według stawek jak dla budynków mieszkalnych i tym samym przyjęcie, że budynek znajdujący się na ich nieruchomości jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 21 lit. a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przedmiotowy budynek jest domem całorocznym, w którym skarżący mieszkają na stałe od ponad roku. Jest to solidny dom, wyposażonym we wszystkie media, przystosowany do codziennego życia rodziny. Rozpatrując sprawę w związku ze złożonym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO stwierdza, iż z akt sprawy wynika, a w szczególności z wykazu zmian danych ewidencji gruntów i budynków, że Państwo L. i G. M. są właścicielami gruntu oznaczonego jako działka nr 331 o pow. 0,08 ha, położonego w obrębie G., oznaczonego symbolem "Bi" - inne tereny zabudowane oraz właścicielami budynku o pow. zabudowy 71,0 m2, oznaczonego w ewidencji budynków jako "inny", (tj. niemieszkalny). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. SKO stwierdza, że jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji, (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn., akt I SA/Sz 299/07, publ. LEX nr 289411). Jednak w sytuacji, gdy budynek jest wpisany do ewidencji budynków, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, organ podatkowy był zobowiązany uwzględnić dane dotyczące klasyfikacji (przeznaczenia) budynku zawarte w ewidencji budynków. W tym zakresie SKO powołało się na pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1690/07, (publ. LEX nr 447887). Jednocześnie SKO podkreśla, iż dane zawarte w ewidencji gruntów mogą być w uzasadnionych przypadkach zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu - dokument ten musi mieć jednak charakter dokumentu urzędowego oraz musi zawierać aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania (lub podatnika). Biorąc pod uwagę, iż wg zapisów ewidencji budynków budynek znajdujący się na działce nr 331 w G. nie stanowi budynku mieszkalnego, lecz "inny" budynek, należało uwzględnić dokumenty urzędowe potwierdzające charakter tego budynku, aby możliwe było zastosowanie jednej z wymienionych w uchwale Rady Gminy nr XXIII/112/2008, stawki podatku. Jak wynika z dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawy organu I instancji, przedmiotowy budynek został wybudowany jako budynek letniskowy - (dowód: decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 10 marca 1998 r., pismo PINB nr [...] z dnia 6 stycznia 2009 r.). Państwo L. i G. M. w dniu 31 grudnia 2008 r. złożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku letniskowego. Stosownie do tych informacji - wynikających z dokumentów urzędowych - organ pierwszej instancji zdaniem SKO zastosował prawidłowo stawkę 6,64 zł/m2 pow. użytkowej budynku, zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. f) uchwały Rady Gminy nr XXIII/112/2008 oraz stawkę 0,35 zł/m2 gruntu (od gruntów pozostałych), zgodnie z § 1 ust. 3 pkt. c) cyt. uchwały. W skardze do WSA w Gdańsku na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jako naruszającej prawo, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli m.in., że w ich ocenie okoliczność, że budynek posadowiony na działce nr 331 figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako "inny" nie stanowi wystarczającej podstawy do odmowy zakwalifikowania tego budynku jako mieszkalnego i w konsekwencji naliczenia podatku od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż przy wymiarze podatku należy uwzględnić stan faktyczny, a zgodnie z nim dom skarżących w G. jest domem mieszkalnym, posiada wszystkie atrybuty budynku mieszkalnego i z takim przeznaczeniem jest użytkowany. Niesłuszne jest twierdzenie, ze o letniskowym przeznaczeniu domu stanowi to, że budynek został wybudowany jako letniskowy co wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 10 marca 1998 r. Na początku skarżący nie zakładali, że w budynku tym zamieszkają, ale ich sytuacja uległa zmianie i od dłuższego czasu właśnie tam koncentruje się ich życie. Fakt, iż w ubiegłym roku skarżący złożyli w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku letniskowego, było czystą formalnością. Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła budynku letniskowego, więc i zawiadomienie o zakończeniu budowy dotyczyło budynku letniskowego, Skarżący podnieśli również, że według informacji uzyskanej w Urzędzie Gminy, do czasu zakończenia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (obejmującym G.) nie są w stanie wszcząć przed Starostą wskazanej przez SKO procedury zmiany zakwalifikowania działki i budynku. Na dowód powyższego przedłożyli korespondencję z Urzędem Gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Otóż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem, jeżeli budynek nie został, wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji jak trafnie stwierdza SKO organy podatkowe są uprawnione a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. Jednak w sytuacji, gdy budynek jest wpisany do ewidencji budynków, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, organ podatkowy był zobowiązany uwzględnić dane dotyczące klasyfikacji (przeznaczenia) budynku zawarte w ewidencji budynków. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, iż organy administracji mogą pominąć stosowanie przepisów prawa, (w tym przypadku art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne), których treść jest jasna i nie budzi wątpliwości. Skoro przepis prawa nakazuje wymiar podatku według danych z ewidencji gruntów dotyczących zarówno gruntu, jak i budynku, to informacje zawarte w ewidencji gruntów są dla organów wiążące. Z niespornych ustaleń wynika, że budynek posadowiony na działce nr 331, którego właścicielami są Państwo M., figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako "inny", tj. "inne budynki niemieszkalne", stosownie do § 65 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Tym samym prowadzenie w toku postępowania podatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy budynek może być i jest wykorzystywany do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela, jest wręcz niedopuszczalne. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. SKO trafnie również podnosi, że dane zawarte w ewidencji gruntów mogą być w uzasadnionych przypadkach zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu - dokument ten musi mieć jednak charakter dokumentu urzędowego oraz musi zawierać aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania (lub podatnika). Tymczasem w niniejszej sprawie nie ma dokumentu urzędowego potwierdzającego, że budynek, którego właścicielami są Państwo L. i G. M. jest budynkiem mieszkalnym. Właściciele nie wszczęli też procedury w organie prowadzącym ewidencję gruntów i budynków w celu zmiany danych w ewidencji. Przedłożona przez skarżących korespondencja (dołączona do skargi) kierowana jest wyłącznie do Urzędu Gminy, a nie do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Zatem nie wiadomo jakie jest stanowisko Starosty Powiatu odnośnie zmiany kwalifikacji budynku znajdującego się na działce nr 331 we wsi G. Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. skarżąca stwierdziła, że plany zagospodarowania przestrzennego terenu na którym znajduje się przedmiotowa działka są prawomocne i zgodnie z którymi działka skarżących nadal występuje jako rekreacyjna. Powyższe dodatkowo potwierdza zastosowanie przez organy podatkowe prawidłowych stawek do opodatkowania nieruchomości skarżących. Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w wyroku.