I SA/Gd 608/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. i Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 kwietnia 2010 r., nr [...] i [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 kwietnia 2010 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Uzasadniając złożony wniosek strona skarżąca wskazała, że nie jest w stanie wykonać decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w kwocie ponad 9000 zł. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której dochody wystarczają ledwie na zaspokojenie potrzeb rodziny. Skarżąca z kolei jest emerytką i także jej dochody wystarczają ledwie na wyjątkowo skromne utrzymanie. Z powodu upływu okresu 4 lat od daty zbycia przedmiotu darowizny skarżący nie dysponują już uzyskanymi w ten sposób środkami. Ponadto to organy podatkowe są odpowiedzialne za długość toczącego się postępowania. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Tymczasem wniosek złożony w niniejszej sprawie nie zawiera w tym względzie wystarczającego uzasadnienia. Strona powołuje się wprawdzie na niskie dochody, ale nie określa ich wysokości, co uniemożliwia stwierdzenie, czy faktycznie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Zaznaczyć też należy, że skoro małżonka skarżącego pracuje zawodowo, ustalenie wysokości środków, jakimi dysponuje skarżący, wymagałoby także przedstawienia sytuacji majątkowej jego żony, czego zaniechano. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.