I SA/Gd 609/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2005 sprawy ze skargi W. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 06 sierpnia 2004 Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia za wykonywanie dozoru ruchomości zajętych na poczet zaległości Spółki z o.o. A w C. Oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2004 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 102 § 2 i § 4, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające W. F. przyznania wynagrodzenia za wykonywanie dozoru ruchomości zajętych protokołem zajęcia z dnia 11 kwietnia 2002 r. na poczet zaległości spółki z o.o. A z siedzibą w C.. U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legł następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej spółki z o.o. A z siedzibą w C., na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia 31 stycznia 2002 r. W celu wyegzekwowania należności wynikających z wystawionych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny protokołem zajęcia ruchomości z dnia 11 kwietnia 2002 r. dokonał zajęcia samochodu [...] oraz samochodu [...]. Zajęte samochody pozostawiono pod dozorem W. F.., pełniącego obowiązki prezesa zarządu zobowiązanej spółki. Pismem z dnia 31 maja 2004 r. W. F.. zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wypłacenie mu wynagrodzenia, zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za wykonywanie w dniach od 11 kwietnia 20002 r. do 11 czerwca 2004 r. dozoru samochodu [...] w wysokości 3.900,00 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym organ egzekucyjny odmówił wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie przyznania prawa pomocy wskazał, że kwestię dozoru, a także związanego z tym wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru regulują przepisy rozdziału 6 działu 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. W myśl art. 100 § 1 cyt. ustawy poborca skarbowy pozostawia zajętą ruchomość w miejscu zajęcia pod dozorem zobowiązanego lub dorosłego jego domownika albo innej osoby, u której ruchomość zajął. Przy czym osobom tym (innej osobie o ile była uprawniona do używania tej ruchomości) służy prawo używania zajętej ruchomości. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjny organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymieniona wart. 101 § 1 tej ustawy. Z treści art. 1 a pkt 20 cyt. ustawy wynika zaś, iż przez zobowiązanego rozumie się m. in. osobę prawną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, istotną w przypadku osoby prawnej, jaką jest spółka z 0.0. kwestię jej reprezentacji. Przepis art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) stanowi, iż sprawy spółki prowadzi i reprezentuje spółkę zarząd. W przypadku spółki z o.o. A jedynym członkiem jej zarządu, co wynika z rejestru handlowego - RHB nr [...]jest W. F.., jest on zatem osoba uprawnioną do używania zajętych ruchomości, a więc jako osobie wymienionej w treści art. 101 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nie przysługuje mu prawo do zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru ani do wynagrodzenia za dozór. Przy czym Dyrektor Izby pokreślił, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, że funkcję jednoosobowego członka spółki W. F.. sprawuje bez wynagrodzenia. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego W. F.. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego zarzucając im naruszenie przepisów art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 8 § l i art. 33 Kodeksu cywilnego przez przyjęcie, że dozorcą w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są nie tylko osoby fizyczne, ale i osoby prawne, a także art. 201 § l Kodeksu spółek handlowych poprzez przyjęcie, że osoby sprawujące zarząd spółką kapitałową są zobowiązane nieodpłatnie sprawować dozór zajętych podczas egzekucji administracyjnej ruchomości takiej spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną, bowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa. W sprawie jest bezsporne, ze poborca podatkowy Urzędu Skarbowego w dniu 11 kwietnia 2002 r. przekazał skarżącemu pod dozór zajęte ruchomości, stanowiące własność zobowiązanej spółki z o.o. A z siedzibą w C.: samochód [...]oraz samochód [...]. Poza sporem pozostaje również fakt, iż skarżący był jedynym członkiem zarządu zobowiązanej spółki. Okoliczności tej nie neguje skarżący, a potwierdza ją wypis z rejestru handlowego - RHB nr [...]. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie czy skarżącemu z racji sprawowanego dozoru nad ruchomościami przysługiwało wynagrodzenie na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco i powtórzyć rozumowanie organu odwoławczego w tym względzie. Otóż, w myśl art. 100 §. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poborca skarbowy pozostawia zajętą ruchomość w miejscu zajęcia pod dozorem zobowiązanego (lub innych osób wymienionych w tym przepisie). Zgodnie z art. 101 § 1 cyt. ustawy m.in. zobowiązanemu przysługuje prawo zwykłego używania zajętej ruchomości, pozostawionej pod jego dozorem. Stosownie do postanowień art. 102 § 2 cyt. ustawy organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 tej ustawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że zobowiązany jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1 cyt. ustawy. W świetle art. 1 a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanym może być także osoba prawna, w rozpoznawanej sprawie spółka z o.o. A z siedzibą w C.. Przekazanie pod dozór zajętych ruchomości zobowiązanej jaką jest osoba prawna nie mogło nastąpić w inny sposób, aniżeli poprzez przekazanie tych ruchomości osobie reprezentującej osobę prawną. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, zgodnie z treścią art. 201 § l Kodeksu spółek handlowych sprawy spółki prowadzi i reprezentuje spółkę zarząd. Do kompetencji zarządu należy prowadzenie spraw spółki w granicach określonych przez prawo, akt założycielski i uchwały wspólników oraz reprezentacja obejmująca wszelkie czynności sądowe i pozasądowe związane z prowadzeniem spółki. Skarżący jako prezes jednoosobowego zarządu spółki był zatem uprawniony do przyjęcia pod dozór oraz do sprawowania dozoru nad zajętymi ruchomościami, a także do używania tych ruchomości. Konkludując stwierdzić należy, że skarżący jako jedyny członek zarządu zobowiązanej spółki znalazł się w kręgu osób, którym na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przysługuje wynagrodzenie za dozór oraz zwrot wydatków za wykonywanie dozoru. Przy czym podkreślić należy, że okoliczność, iż skarżący nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia za pełnione obowiązki członka zarządu zobowiązanej spółki nie zmienia jego sytuacji prawnej. Skarżący bez względu na to czy otrzymuje wynagrodzenie za sprawowaną funkcję, czy też nie, pozostaje członkiem zarządu zobowiązanej spółki, a zatem nie przysługuje mu prawo skutecznego żądania wynagrodzenia za sprawowany nadzór nad zajętymi ruchomościami. W tym stanie sprawy należało uznać, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stąd orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)