I SA/Gd 609/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 stycznia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku w podatku od towarów i usług oraz zabezpieczenia na majątku postanawia: odrzucić skargę. A Spółka z o. o. z siedzibą w T. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 stycznia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 października 2018 r. w przedmiocie określenia Spółce przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2015 r. oraz za I, II, III i IV kwartał 2016 r. a także zabezpieczenia na majątku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 marca 2019 r. wezwano Spółkę do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej a także do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca powyższą przesyłkę nie została przez skarżącą podjęta. Przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniu 28 marca 2019 r. oraz 5 kwietnia 2019 r. Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2019 r. przesyłkę awizowaną w dniu 28 marca 2019 r. pozostawiano w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu 11 kwietnia 2019 r. Pomimo upływu terminu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, jak również nie uiściła wpisu od skargi (vide: notatka urzędowa specjalisty ds. księgowości z dnia 30 kwietnia 2019 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a," sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z powyższego przepisu wynika, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga m.in. uiszczenia stosownej opłaty. Jeśli strona skarżąca nie uiści wpisu od skargi, wówczas jest zobowiązana to uczynić na wezwanie przewodniczącego, w wyznaczonym przez niego terminie. W razie nie wykonania wezwania przez stronę skarżącą, skarga zostanie odrzucona przez sąd. Dodatkowo wskazać należy, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wymogi formalne skargi zostały uregulowane w przepisie art. 57 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie natomiast do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07). W przypadku stwierdzenia przez sąd, że skarga nie spełnia warunków formalnych, stosownie do postanowień art. 49 § 1 p.p.s.a., sąd jest uprawniony do wezwania strony skarżącej do jej uzupełnienia lub poprawienia, pod rygorem określonych skutków prawnych – w przypadku wniesienia skargi - pod rygorem jej odrzucenia. W sytuacji, gdy skarżącym jest osoba prawna (tak jak w niniejszej sprawie) skarga musi być podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że odpisy zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do nadesłania odpisu KRS, zostały doręczone stronie skarżącej zastępczo w trybie art. 73 § 4 w związku z art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma stronie w trybie art. 67 § 2 p.p.s.a., regulującego sposób wykonywania doręczeń względem osób prawnych, pismo uważa się za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej nie zostanie podjęte. Zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo), w oparciu o art. 73 § 2 p.p.s.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, art. 73 § 3 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Próby doręczenia skarżącej Spółce odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwania do nadesłania odpisu KRS miały miejsce w dniach: 28 marca 2019 r. oraz 5 kwietnia 2019 r. Czternastodniowy termin na odebranie przesyłki, liczony od dnia 28 marca 2019 r., upłynął zatem w dniu 11 kwietnia 2019 r. Z tym dniem należało uznać doręczenie przesyłki za skuteczne. Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków skargi upłynął w dniu 18 kwietnia 2019 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka, pomimo upływu terminu, nie uzupełniła braków fiskalnych i formalnych skargi. Z tych względów Sąd, działając na podstawie 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.