I SA/Gd 615/17

Dnia 6 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym skargi J.D. i M.D. na decyzję Zarządu Związku Gmin z dnia 20 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2015 roku do grudnia 2016 roku postanawia: odrzucić skargę J. i M.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Zarządu Związku Gmin z dnia 20 stycznia 2017 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2015 roku do grudnia 2016 roku. Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2017 roku skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi oddzielnie przez J.D. i M.D. bądź nadesłanie podpisanej skargi oddzielnie przez skarżących. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona stronom w dniu 8 maja 2017 roku. W odpowiedzi skarżący przesłali skargę podpisaną przez jedną osobę; podpis zawierał wskazanie imion dwóch skarżących oraz ich nazwisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej w skrócie p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Jakkolwiek skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie przesłali podpisaną skargę, to jednak przesłanie tego pisma do sądu nie czyni zadość wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego. Skarga, która została wniesiona do sądu jest nadal podpisana przez jedną osobę, poprzez wskazanie imion dwóch skarżących oraz ich nazwiska. Tymczasem do skutecznego wniesienia skargi wymagane jest, aby została ona podpisana przez każdego ze skarżących oddzielnie. Tylko w takiej sytuacji, ze względu na szczególne, indywidualne cechy podpisu, możliwe jest zidentyfikowanie osoby wnoszącej skargę. Z uwagi na brak własnoręcznych podpisów obu skarżących nie można uznać, że brak formalny skargi został uzupełniony. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. .