I SA/Gd 616/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za lata 1991-1996 postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 października 2007 r. oddalił skargę K. F. na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...]. Wnioskiem z dnia 4 lutego 2008 r. skarżący zwrócił się o ustanowienie adwokata. Na wstępie wskazać należy, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2007 r. skarżący zwolniony został od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z tego powodu oceny zasadności złożonego wniosku o ustanowienie adwokata dokonano w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, przy czym ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww. (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach ustalono, że wnioskodawca nie osiąga dochodów, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, która otrzymuje emeryturę w wysokości 800 zł brutto miesięcznie, zarówno skarżący, jak i jego matka nie posiadają jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Treść wniosku wskazuje, że sytuacja skarżącego nie uległa zmianie od czasu złożenia przez niego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, tj. od dnia 18 lipca 2007 r. W związku z powyższym za wciąż aktualne przyjąć należało dokumenty i oświadczenia wówczas złożone, a w szczególności zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy [...] z dnia 6 sierpnia 2007 r., z którego wynika, iż wnioskodawca od 27 lutego 2004 r. zarejestrowany jest jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, odpis decyzji ZUS z dnia 20 marca 2007 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury matki, dodatkowe oświadczenie z dnia 8 sierpnia 2007 r. o nieposiadaniu rachunków, na których gromadzone są środki pieniężne. Biorąc pod uwagę powyższe dane, uznano, że skarżący wykazał, iż nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Za takim stanowiskiem przemawia wysokość miesięcznych dochodów, które niewątpliwie nie zaspakajają wszystkich bieżących potrzeb wnioskodawcy i jego matki, okoliczność pozostawania przez skarżącego od kilku lat bez pracy, brak jakiegokolwiek majątku. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.