I SA/Gd 623/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA BOGUSŁAW SZUMACHER /spr./ Sędziowie NSA EWA KWARCIŃSKA ZBIGNIEW ROMAŁA Protokolant AGNIESZKA ZALEWSKA po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi "A" w B. na decyzję "B" w T. z dnia 22 lutego 2001r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości w podatku leśnym za rok 1998 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. decyzja nie może być wykonana. I SA/Gd 623/01 U z a s a d n i e n i e Decyzją nr [..] z dnia 23 października 2000r. Wójt Gminy W. określił "A" w B. wysokość zaległości podatkowej w podatku leśnym za rok 1998 w kwocie 28.845,90 zł. Na skutek odwołania podatnika od tej decyzji "B" w T. decyzją z dnia 22 lutego 2001r. nr [...] - wydaną na podstawie art.13 § 1 pkt 1, art.21 § 3 oraz art.233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.) oraz art.61 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2000r. Nr 56, poz.679 z późn. zm.) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze z dnia 6 kwietnia 2001r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego "A" w B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący nie wiedział o tym, że nadleśnictwo, na terenie którego użytkowano obszar leśny, złożyło deklarację podatkową, w której nie ujęto gruntów leśnych udostępnionych na podstawie umowy najmu obszaru leśnego na potrzeby związane z obronnością i bezpieczeństwem państwa. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja wydana została bez uwzględnienia porządku prawnego obowiązującego w dacie zawarcia umowy, co powinno skutkować jej uchyleniem. "B" w T. w odpowiedzi na skargę z dnia 21 maja 2001r. wnosiło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – dalej jako "ustawa p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. l § 2). Oznacza to, iż Sąd ocenia prawidłowość przeprowadzonego postępowania, w szczególności czy wyjaśniono w nim okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz, czy zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu, stosownie do wymogów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.). Ocenie podlega również prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze przepis art.134 § 1 ustawy p.p.s.a. stanowiący, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Sąd uznał, że skarga niniejsza jest zasadna. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał przepis art.233 § 2 Ordynacji podatkowej stanowiący, iż organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części; przekazując sprawę, organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji "B" w T. orzekło jednakże o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, a zatem w tym miejscu dochodzi do sprzeczności pomiędzy przywołanym przepisem a rozstrzygnięciem, co daje podstawę do uznania, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art.247 § l pkt 3 Ordynacji podatkowej). Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć bowiem sytuację, w której istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją, co zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, podstawa prawna, stanowiąca zgodnie z art.210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, jeden z elementów decyzji podatkowej, powinna być podana w sposób precyzyjny, z określeniem odpowiedniego ustępu lub punktu artykułu, lub innej jednostki systematyzacyjnej aktu prawnego, albowiem bez sprecyzowania odpowiedniego ustępu (punktu) artykułu nie sposób ustalić podstawy prawnej decyzji. Wprawdzie nie wszystkie nieprawidłowości przy wskazaniu materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia mają wpływ na wynik sprawy, jednakże związek podstawy prawnej z uzasadnieniem decyzji jest bezpośredni i oba te elementy się warunkują. Także przywołanie prawidłowej podstawy prawnej ma wpływ na osnowę (rozstrzygnięcie) decyzji administracyjnej. Dodatkowo podkreślić należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się protokół z posiedzenia "B" w T. z dnia 22 lutego 2001r. (akta II instancji) dotyczący rozpatrzenia powyższej sprawy, w którym zawarta jest informacja, iż wolą członków składu orzekającego "B" było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy nie znajduje się żaden inny dokument, w którym członkowie "B" uznaliby przegłosowane rozstrzygnięcie za błędne i podjęliby inne rozstrzygnięcie. Sporządzenie protokołu z posiedzenia jest wprawdzie czynnością materialno-techniczną, w której organ utrwala treść ustaleń dokonanych w postępowaniu, jednakże warto podkreślić, że protokół z wynikiem głosowania kończącym sprawę lub posiedzenie niejawne zawiera minimum elementów wymienionych w art.107 K.p.a. oraz art.210 Ordynacji podatkowej, a to: oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpisy składu orzekającego, które orzecznictwo sądowe uznaje za wystarczające do zakwalifikowania pisma jako decyzji (postanowienia) - por. wyrok NSA z 20 lipca 1981r., SA 1163/81 - OSPiKA 1982, Nr 9-10, poz.169. W związku z powyższym nie można założyć, iż przywołanie w zaskarżonej decyzji art.233 § 2 Ordynacji podatkowej, a nie art.233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest li tylko oczywistą omyłką pisarską podlegającą sprostowaniu. Zatem jest to rażące naruszenie prawa polegające na sprzeczności między decyzją zawartą w protokole, a decyzją doręczoną stronie skarżącej. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art.145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art.247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, a ponadto na podstawie art.152 ustawy p.p.s.a. orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania, gdyż strona skarżąca zwolniona była od wpisu (Skarb Państwa), zaś pełnomocnik nie zgłosił wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego (art.210 § 1 ustawy p.p.s.a.).