I SA/Gd 623/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./, Sędziowie : WSA Tomasz Kolanowski, WSA Jerzy Bortkiewicz, Protokolant: Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego dotyczącego zaległości podatkowych oddala skargę. I SA/Gd 623/04 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz umorzył postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące zaległości J. R. z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000-2001 i I półrocze 2002 r. oraz z tytułu podatku od środków transportowych za 2001 r. i I półrocze 2002 r., objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym na podstawie decyzji Burmistrza z dnia [...] ustalającej warunki restrukturyzacji – z uwagi na nie spełnienie warunków, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 (brak na dzień wydania decyzji zaległości z tytułu należności nieobjętych restrukturyzacją należących do właściwości organu restrukturyzacyjnego) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.). Od powyższej decyzji J. R. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając jej, że nie uwzględniono okoliczności, iż w dacie wydania decyzji toczyło się postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych za rok 2003, której rozstrzygnięcie może mieć znaczenie dla oceny wypełnienia lub niewypełnienia warunków restrukturyzacji. W jego ocenie decyzja jest co najmniej przedwczesna. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzenia odwołania z dnia 7 czerwca 2004 r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej SKO podtrzymało argumentację zawartą w decyzji pierwszoinstancyjnej dodatkowo wskazując, że J. R. nie może się powoływać na zapis art. 10 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, który stanowi, że warunek braku zaległości z tytułu należności nie objętych restrukturyzacją jest spełniony, jeżeli do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji należności te zostaną rozłożone na raty lub odroczone zostaną terminy ich płatności, albowiem przepis ten wymaga, aby stan taki istniał już w dniu wydawania decyzji, który został przez ustawodawcę wyraźnie określony. Zdaniem Kolegium, mimo, że w przepisie tym jest mowa jedynie o instytucji rozłożenia na raty lub przesunięcia terminu płatności to można przyjąć, iż umorzenie również spowodowałoby skutek w postaci braku zaległości, co spełniłoby warunek restrukturyzacji, jednakże i w tym przypadku koniecznym byłoby dokonanie takowego umorzenia przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. O umorzeniu można mówić dopiero od momentu wydania decyzji ostatecznej w tej sprawie, nie zaś od dnia złożenia wniosku, gdyż ten nie zmienia sytuacji istnienia zaległości. Niezależnie zatem od rozstrzygnięcia w kwestii umorzenia istotnym jest, że w chwili wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, zaległość nadal istniała. Decyzja o zakończeniu restrukturyzacji, podjęta została w terminie określonym w art. 21 ustawy, a zatem nie może być uznana za przedwczesną. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego J. R. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, iż organ nie rozpatrzył, jaki skutek wywołało zamknięcie przezeń prowadzonej działalności gospodarczej, ile straci budżet gminy zyskując 17 bezrobotnych, co stanie się z posiadanym majątkiem po likwidacji zakładu oraz co stanie się z nim oraz jego rodziną. Podkreślił, że umorzenie powstałych zaległości pomoże mu zwiększyć zatrudnienie w prowadzonym zakładzie oraz regulowanie należnych podatków w określonych terminach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w badanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą wszczęte – na wniosek skarżącego – postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000-2001 i I półrocze 2002 r., oraz podatku od środków transportowych za 2001 r. i I półrocze 2002 r., w łącznej kwocie 37.442,20 zł, zostało umorzone. Postępowanie to umorzono wobec stwierdzenia przez organy, iż skarżący nie dopełnił warunku restrukturyzacji, jakim był brak zaległości z tytułu należności nie objętych restrukturyzacją, a o którym stanowił przepis art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287). Niesporny jest w sprawie fakt, iż w dniu wydawania przez organ I instancji decyzji umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne skarżący posiadał zaległości z tytułów należności stanowiących dochód budżetu gminy nie objętych restrukturyzacją tj. z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 r., i podatku od środków transportu – II rata za 2003 r. Odnośnie zaległości w podatku od nieruchomości skarżący wystąpił z wnioskiem z dnia 27 marca 2004 r. o jej umorzenie. Postępowanie to jednakże w dacie podejmowania decyzji kończącej postępowanie restrukturyzacyjne nie było ostatecznie zakończone, a tylko w takim przypadku można było mówić o spełnieniu warunku z art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji. Zasadnie więc organy uznały, iż wobec istnienia zaległości z tytułów nie objętych restrukturyzacją, nie można stwierdzić umorzenia należności podlegających tej restrukturyzacji. Umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego było więc uzasadnione, a wydana decyzja – wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu – nie była przedwczesna. Wydając tę decyzję organ kierował się przepisem art. 21 ustawy o restrukturyzacji, stanowiącego, że po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji (w sprawie termin ten upłynął w kwietniu 2004 r., gdyż skarżący decyzję tę otrzymał w dniu 7 stycznia 2003 r.), organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, albo umarza postępowanie restrukturyzacyjne wskutek niedopełnienia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o restrukturyzacji. Organ zobowiązany więc był do zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego. Dalej trzeba podnieść, że analiza treści art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji pozwala stwierdzić, iż wolą ustawodawcy było, aby w dacie podejmowania decyzji kończącej postępowanie restrukturyzacyjne przedsiębiorstwa nie posiadał zaległości z tytułu należności wymienionych w art. 6 ustawy o restrukturyzacji. Skoro więc w dacie podejmowania decyzji kończącej postępowanie restrukturyzacyjne skarżący posiadał zaległości podatkowe tak w podatku od nieruchomości, jak i w podatku od środków transportu, co do której skarżący nie wystąpił z wnioskiem o umorzenie w trybie art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej, to nie mógł skorzystać z pomocy polegającej na umorzeniu zaległości objętych restrukturyzacją. Postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji Uwzględniając powyższe oraz brak sprecyzowania w skardze zarzutów wobec zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.