I SA/Gd 625/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 lipca 2024 r. sygn. akt SKO Gd/1701/24 w przedmiocie uzupełnienia decyzji oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lipca 2024 r., uzupełnionym postanowieniem z dnia 18 września 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu zażalenia J. S. (dalej "Skarżący") na postanowienie Burmistrza Miasta Malborka (dalej "Burmistrz Miasta") z dnia 15 lutego 2024 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji Burmistrza Miasta z dnia 10 października 2022 r. o odmowie umorzenia zaległości podatkowej, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Decyzją z dnia 10 października 2022 r. Burmistrz Miasta odmówił B. S., J1. S. i E. S. - wspólnikom spółki cywilnej J. s.c. oraz Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za II kwartał 2022 r. Pismem z dnia 25 października 2022 r. Podatnicy wnieśli o uzupełnienie ww. decyzji wskazując, że zawarte w niej rozstrzygniecie jest niepełne i niejasne, a pouczenie wadliwe. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2022 r. Burmistrz Miasta odmówił uzupełnienia decyzji. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r. Kolegium uchyliło ww. postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji wydał łącznie cztery postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia 10 października 2022 r. odnoszące się odrębnie do każdego z ww. podatników. Wydane wobec Skarżącego postanowienie z dnia 15 lutego 2024 r. zostało następnie przez organ pierwszej instancji sprostowane. 2.2. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Skarżącego zażalenia, Kolegium postanowieniem z dnia 19 lipca 2024 r., uzupełnionym postanowieniem z dnia 18 września 2024 r., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji usunął wady postępowania wskazane w uprzednio wydanym postanowieniu kasatoryjnym. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji z dnia 10 października 2022 r. nie wymaga uzupełnienia. Znajdujące się w niej (na stronie pierwszej) rozstrzygnięcie tj. odmowa umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za II kwartał 2022 r. jest jasne, jednoznaczne i oczywiste. Ta sama uwaga dotyczy zawartego w niej pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. W pouczeniu znajdującym się na ostatniej stronie decyzji wskazano, że przysługuje od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku wniesione za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. W ocenie Kolegium pouczenie to jest pełne i kompletne oraz zostało przez organ pierwszej instancji sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny. Tym samym w ocenie Kolegium ww. decyzja nie wymaga uzupełnienia. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenie jego nieważności, bądź orzeczenie co do meritum lub uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia, zarzucając jego wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżącego ww. decyzja z dnia 10 października 2022 r. winna była zostać uzupełniona o precyzyjne określenie uprawnień Strony, pouczenie co do zakresu odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości oraz wskazanie trybu odwoławczego. Uzupełnienie decyzji było konieczne w celu ochrony słusznego interesu Strony. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w zażaleniu. 4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. 5.2. Istota sporu w poddanej sądowej kontroli sprawie dotyczy zgodności z prawem odmowy uzupełnienia decyzji w przedmiocie ulgi w zapłacie zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do skutecznego zarzucania organom, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Zgodnie z art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej "O.p."), strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W ww. przepisie art. 213 § 1 O.p. ustawodawca w sposób nie budzący wątpliwości określił zakres uzupełnienia decyzji, wskazując jakie elementy decyzji mogą być uzupełnione (tutaj dodać należy, że katalog ten jest zamknięty i dotyczy tylko dwóch elementów decyzji wymienionych w art. 210 § 1 pkt 5 (rozstrzygnięcia) i pkt 7 (pouczenia strony o trybie odwoławczym) oraz wymienionych w art. 210 § 2 O.p. (pouczenia strony o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego). Oznacza to, że tylko te elementy decyzji mogą być przedmiotem uzupełnienia decyzji. Nie może ono zatem dotyczyć innych elementów wymienionych w art. 210 O.p., w tym uzasadnienia faktycznego i prawnego. Art. 213 § 1 O.p. wymienia wady, które uznaje się za nieistotne, tylko takie bowiem nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji. Tryb ich usuwania polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im poprawnego brzmienia, nie może zatem ten tryb zastąpić weryfikacji decyzji, jak również nie może być zastępowany trybem weryfikacyjnym. Uzupełnienie zatem decyzji dotyczyć może tylko dwóch elementów wymienionych w art. 210 § 1 pkt 5 i 7 oraz § 2 O.p. Wskazane rozróżnienie wad na nieistotne oraz wady dające podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji decyduje o sposobie załatwienia sprawy w przedmiocie uzupełnienia decyzji w trybie art. 213 O.p. wszczętej z urzędu lub na wniosek strony. W sytuacji odmowy uzupełnienia decyzji, o jakiej mowa w art. 213 § 5 O.p., postanowienie w tym zakresie podlega kontroli pod względem legalności, w tym przypadku służy na nie również zażalenie. Należy podkreślić, że jest to postępowanie odrębne i odmienne przedmiotowo od postępowania odwoławczego oraz postępowania sądowoadministracyjnego, chociażby z tego względu, że zarzuty podnoszone w postępowaniu zażaleniowym z natury rzeczy nie mogą mieć charakteru tych, które mogą być podnoszone jako zarzuty w prawidłowo zredagowanym odwołaniu lub w prawidłowo zredagowanej skardze sądowoadministracyjnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2010 r., III SA/GL 1226/09; publ. CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Usuwanie tych mankamentów decyzji polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im prawidłowego brzmienia. Nie można natomiast w tym trybie przeprowadzić weryfikacji decyzji, nie taką bowiem funkcję pełni instytucja uzupełnienia decyzji przewidziana art. 213 § 1 O.p. Instytucja prawna uzupełnienia decyzji nie ma na celu powtórnego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, lecz sprowadza się do uzupełnienia ewentualnych braków w rozstrzygnięciu decyzji lub co do prawa odwołania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w istocie częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwić sprawę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2004 r., III SA 708/03, LEX 147331). Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż decyzja, której uzupełnienia domagała się strona skarżąca, była pełna i kompletna, a zatem uzasadniona była odmowa organu co do jej uzupełnienia. Należy zgodzić się z organem, że żądanie Skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem decyzja podatkowa z dnia 10 października 2022 r. nie wymaga uzupełnienia. Znajdujące się w decyzji (na stronie pierwszej) rozstrzygnięcie tj. odmowa umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za II kwartał 2022 r. jest jasne, jednoznaczne i oczywiste. Pełne i kompletne oraz prawidłowo sformułowane jest również zawarte w niej pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia. W pouczeniu tym, znajdującym się na ostatniej stronie decyzji, wskazano, że od decyzji przysługuje odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku wnoszone za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Natomiast wskazane w skardze żądanie uzupełniona decyzji o precyzyjne określenie uprawnień Strony oraz pouczenie co do zakresu odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości, jako wykraczające poza zakres dozwolonego przepisami prawa uzupełnienia decyzji, nie mogło zostać uwzględnione. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ dokonał prawidłowej oceny żądania strony, a odmowę uzupełnienia decyzji na podstawie art. 213 O.p. należy uznać za uzasadnioną. Tym samym zaskarżonym postanowieniem Kolegium zasadnie utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy. 5.3. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) oddalił skargę.