I SA/Gd 627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 4 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego oddala skargę. W DNIU 29 SIERPNIA 2012 R. A SP. Z O.O. Z SIEDZIBĄ W W. ZŁOŻYŁA DO URZĘDU CELNEGO WNIOSEK O ZWROT AKCYZY W WYSOKOŚCI 2.328,00 ZŁ OD SAMOCHODU OSOBOWEGO MARKI MITSUBISHI ASX [...] , W ZWIĄZKU Z DOKONANIEM JEGO DOSTAWY WEWNĄTRZWSPÓLNOTOWEJ. DO WNIOSKU STRONA ZAŁĄCZYŁA M.IN. FAKTURĘ VAT DOTYCZĄCĄ ZAKUPU TEGO SAMOCHODU OD B SP. Z O.O. Z DNIA 9 STYCZNIA 2012 R. O NR [...], FAKTURĘ VAT DOTYCZĄCĄ SPRZEDAŻY SAMOCHODU FIRMIE FRANCUSKIEJ Z DNIA 16 STYCZNIA 2012 R. O NR [...], DOKUMENT CMR DOTYCZĄCEGO WYWOZU SAMOCHODU OSOBOWEGO POZA TERYTORIUM KRAJU. JAKO, ŻE WNIOSEK ZOSTAŁ ZŁOŻONY NIEZGODNIE Z WŁAŚCIWOŚCIĄ, Z UWAGI NA DOKONANIE ODPRAWY CELNEJ W ODDZIALE CELNYM, NACZELNIK URZĘDU CELNEGO WYDAŁ W DNIU 6 WRZEŚNIA 2012 R. POSTANOWIENIE O PRZEKAZANIU SPRAWY DO WŁAŚCIWEGO ORGANU PODATKOWEGO, TJ. NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO, UZNAJĄC SIĘ ZA NIEWŁAŚCIWEGO DO JEJ PROWADZENIA I ROZSTRZYGNIĘCIA. AKTA SPRAWY WPŁYNĘŁY DO URZĘDU CELNEGO W DNIU 14 WRZEŚNIA 2012 R. Pismem z dnia 24 września 2012 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień lub innych dowodów potwierdzających dokonanie dostawy. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony pismem z dnia 26 października 2012 r. uzupełnił przedmiotowy wniosek, przesyłając wyciągi bankowe dotyczące zakupu i sprzedaży pojazdu, jednocześnie informując, że nie posiada korespondencji handlowej oraz, że pojazd był transportowany na koszt nabywcy, w związku z czym nie posiada dokumentacji dotyczącej frachtu i ubezpieczenia transportu. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W dniu 6 grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję odmawiającą zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego marki Mitsubishi ASX. Decyzję doręczono w dniu 10 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 24 grudnia 2012 r. strona złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. ZAWIADOMIENIEM Z DNIA 9 STYCZNIA 2013 R. WYZNACZONO STRONIE SIEDMIODNIOWY TERMIN DO WYPOWIEDZENIA SIĘ W SPRAWIE ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO PRZED WYDANIEM DECYZJI. W DNIU 23 STYCZNIA 2013 R., (ZA POMOCĄ PLATFORMY E-PUAP) OD PEŁNOMOCNIKA STRONY, A NASTĘPNIE W DNIU 29 STYCZNIA 2013 R., OD STRONY WPŁYNĘŁO PISMO, ZA KTÓRYM ZŁOŻONO OŚWIADCZENIE PRZEWOŹNIKA DOTYCZĄCE TRANSPORTU OBJĘTEGO WNIOSKIEM. WSKAZUJE SIĘ W NIM, ŻE TRANSPORT PRZEDMIOTOWEGO POJAZDU ZOSTAŁ DOKONANY NA ZLECENIE FIRMY A SP. Z O.O., W WYNIKU OSTATECZNYCH USTALEŃ POMIĘDZY SPRZEDAJĄCYM A KUPUJĄCYM, POCZYNIONYCH PO DOSTAWIE POJAZDU, A PŁATNOŚĆ ZA TRANSPORT PONIÓSŁ KUPUJĄCY. Decyzją z dnia 4 marca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 6 grudnia 2012 r. odmawiającą zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego. Pełnomocnik strony złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie są wystarczające do stwierdzenia, iż skarżąca dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz poprzez odmowę mocy dowodowej dokumentowi w postaci oświadczenia przewoźnika, 2. naruszenie art. 191 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę dowodów i poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do faktu, iż więź faktyczna i prawna skarżącej z pojazdem ustała wraz z wydaniem go przewoźnikowi do przetransportowania na koszt i ryzyko nabywcy na terytorium innego kraju, co świadczy również o tym, że wewnątrzwspólnotowa dostawa została dokonana przez przewoźnika na zlecenie nabywcy, a nie skarżącej, a w konsekwencji naruszenie art. 107 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie pomimo spełnienia wszystkich przesłanek uprawniających skarżącą do zwrotu akcyzy na podstawie tego przepisu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Kwestią sporną w niniejszym postępowaniu jest ustalenie przez organ podatkowy, czy zostały spełnione przesłanki do zwrotu akcyzy zgodne z wymogami art. 107 ustawy o podatku akcyzowym. Istotą sporu prawnego są w istocie dwa zagadnienia dotyczące posiadania prawa do rozporządzania przedmiotowym samochodem jak właściciel w momencie dokonywania dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz ustalenia czy przewoźnik, dokonujący tego przemieszczenia działał na zlecenie i w imieniu skarżącej. Z materiału dowodowego sprawy wynikało, że strona na podstawie faktury z dnia 16 stycznia 2012 r., o nr [...] dokonała sprzedaży samochodu osobowego marki Mitsubishi ASX [...] francuskiej firmie [...]. Kontrahent francuski dokonał zapłaty za przedmiotowy samochód, co potwierdza przelew z dnia 9 stycznia 2012 r. Samochód został w dniu 9 stycznia 2012 r. zakupiony przez stronę z firmy B Auto z W. Z załączonego do wniosku dokumentu CMR z dnia 17 stycznia 2012 r. wynikało także, że przedmiotowy samochód został nadany przez firmę B i w miejscu załadunku wskazanym jako [...] (zgodnym z adresem B) przejął go do transportu przewoźnik Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "C" T. Ś. Na dokumencie widnieje potwierdzenie odbioru przedmiotowego auta przez inny francuski podmiot [...] (wskazany zresztą w polach 2 i 3 dokumentu CMR jako odbiorca i miejsce przeznaczenia). W wyniku sprawdzenia przez organ ustalono, że na podstawie dokumentu odprawy celnej o nr [...] z dnia 26 listopada 2011 r. od przedmiotowego samochodu został uiszczony podatek akcyzowy w wysokości 2.105,00 zł. Na fakturach zakupu jak i sprzedaży podatek akcyzowy nie został wyszczególniony. Z kolei wniosek dotyczy zwrotu podatku w wysokości 2.328,00 zł. Pismem z dnia 24 września 2012 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień lub innych dowodów potwierdzających dokonanie dostawy, m.in. dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu przedmiotowego samochodu do Francji i dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową, realizowaną na podstawie dokumentu przewozowego CMR z dnia 17 stycznia 2012 r. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik strony F. U., pismem z dnia 26 października 2012 r. uzupełnił przedmiotowy wniosek, przesyłając jedynie wyciągi bankowe dotyczące zakupu i sprzedaży pojazdu, jednocześnie informując, że strona nie posiada innej korespondencji handlowej oraz, że pojazd był transportowany na koszt nabywcy, w związku z czym nie posiada dokumentacji dotyczącej frachtu i ubezpieczenia transportu. W toku postępowania odwoławczego pełnomocnik strony w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, stwierdził natomiast, że umówione warunki dostawy określone zostały ex work (z zakładu), zgodnie z którymi koszt transportu oraz ubezpieczenia pokrywa kupujący oraz organizuje je we własnym zakresie. Jednakże należy zauważyć, że takie warunki dostawy nie zostały w żaden sposób udokumentowane, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. W konsekwencji uprawnionym jest stwierdzenie, ze z momentem wydania przewoźnikowi przedmiotowego pojazdu, to na odbiorcę przeszło ryzyko ich utraty czy uszkodzenia oraz że to on jako jedynie uprawniony i ponoszący koszt transportu i ryzyko tej czynności fizycznie przemieszczał pojazd poza granice Polski, czym wypełnił kryteria czynności kwalifikowanej jako dostawa wewnątrzwspólnotowa. Faktu tego nie zmienia przesłane przez stronę oświadczenie z dnia 18 stycznia 2013 r. firmy D Sp. z o.o. z O., która nie występowała wcześniej jako przewoźnik, w którym twierdzi się, że kierowca T. Ś. wykonał transport przedmiotowego pojazdu na zlecenie skarżącej, a płatność za transport poniósł kupujący w wyniku ostatecznych uzgodnień między sprzedającym A Sp. z o.o., a kupującym [...] Francja, poczynionych po dostawie pojazdu. Gdyby nawet przyjąć, że strony uzgodniły warunki dostawy jako EXW, jest to argumentem do uznania, że dostawa wewnątrzwspólnotową przedmiotowych samochodów nie została dokonana na zlecenie czy też w imieniu strony ze względu na warunki takiej dostawy. W ocenie Sądu w świetle powyższego zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów należy uznać za niezasadny. Oświadczenie przewoźnika nie poparte żadnym innym dowodem, co w świetle faktu zapłaty za transport i ubezpieczenie przez nabywcę, nie może zostać uznane za wystarczające do uznania, że dostawę wewnątrzwspólnotową dokonano na kompleksowo rozumiane zlecenie skarżącej (tj. złożenie zlecenia, ubezpieczenie transportu i zapłata za usługę transportową). Z dokumentu CMR (pole nr 1) wynika, że nadawcą przewozu samochodu do Francji był B a nie skarżąca i nie przedstawiono żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że zlecającym była Spółka A. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p., albowiem wnioski poczynione przez organ na podstawie przedłożonych dowodów są prawidłowe. W ocenie Sądu, z treści art. 107 ust. 1 u.p.a., wynikają następujące przesłanki warunkujące zwrot akcyzy dla określonego podmiotu, a mianowicie: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu tych czynności, 3) samochód osobowy nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym , 4) od samochodu tego została zapłacona akcyza na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, 6) zachowanie jednorocznego terminu liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowe albo eksportu samochodu - do złożenia wniosku. W rozpoznawanej sprawie spełnienie przez stronę przesłanek ad. 3) do 6) jest bezsporne. W sprawie podkreślenia wymaga to, że ustawodawca w ustawie z 6 grudnia 2008 r., o podatku akcyzowym oznaczając podmiot uprawniony do zwrotu akcyzy celowo nie użył określenia nabył prawo własności samochodu osobowego lecz użył zwrotu - nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. Określenia te nie są tożsame i każde z nich obejmuje inny krąg adresatów. Prawo rozporządzania samochodem jak właściciel będzie posiadał nie tylko właściciel pojazdu, ale również prawo posiada podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem pojazdu, jest jego posiadaczem - chodzi wobec tego o szerszy krąg podmiotów które to podmioty posiadają prawo do samochodu osobowego na podstawie tytułu prawnego (np. na podstawie zawartej umowy leasingu, umowy najmu lub umowy sprzedaży, gdy następuje przeniesienie posiadania przez wydanie rzeczy, natomiast przeniesienie własności następuje w terminie późniejszym). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy podnieść, że w przypadku gdy skarżący wydaje na terytorium kraju samochód osobowy (niezarejestrowany w kraju, z opłaconą akcyzą) jego nabywcy, który w tym momencie może, lecz nie musi być jeszcze jego właścicielem lub jeżeli przedmiotowy pojazd wydaje przewoźnikowi działającemu na zlecenie nabywcy, to tym samym skarżący przestaje rozporządzać tym samochodem osobowym jak właściciel. Nabywca lub działający na jego zlecenie przewoźnik, będąc lub nie będąc właścicielem samochodu, odbierając od skarżącej samochód osobowy, nabywa prawo rozporządzania nim jak właściciel co oznacza, że z momentem wydania takiego pojazdu skarżący faktycznie traci prawo rozporządzania tym samochodem jak właściciel (nie wykluczając roszczeń wynikających z zawartej umowy sprzedaży i rozporządzania towarem w sensie prawnym). Z chwilą odebrania towaru od strony na terenie kraju, to nabywca samochodu osobnego - a nie skarżący - dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej czyli przemieszczenia na terytorium państwa członkowskiego (dot. również gdy odebrania towaru dokonuje przewoźnik, ale działający na zlecenie odbiorcy samochodu osobowego). Skarżąca spółka zdaniem Sądu, nie zaprezentowała w toku prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego, dowodu potwierdzającego, że jako podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu art., 107 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 2 pkt 8 u.p.a. na terytorium państwa członkowskiego. Skoro, jak wskazano już, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, zgodnie z art. 2 pkt 8 u.p.a., jest fizycznym przemieszczeniem wyrobu z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego, a zwrot podatku akcyzowego zapłaconego w kraju należny jest jedynie po dowodowym wykazaniu dostarczenia samochodu osobowego na terytorium państwa członkowskiego, to w sytuacji, gdy skarżąca nie spełniła również przesłanki ad. 2) i dostawy tej nie dokonała, nie przysługuje jej zwrot zapłaconego podatku akcyzowego. Wbrew twierdzeniom autora skargi strona nie wykazała, że dostawa wewnątrzwspólnotowa została dokonana w imieniu strony. Okoliczności realizacji transakcji nie pozwalają na przyjęcie, że umowa sprzedaży samochodu osobowego stanowi dostawę wewnątrzwspólnotowa realizowaną w imieniu skarżącej. Z analizy treści mającego zastosowanie w sprawie przepisu wynika bowiem, że zwrot akcyzy w trybie art. 107 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.), przysługuje tylko temu podmiotowi, który łącznie spełnia następujące przesłanki: nabywa prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu tych czynności, samochód osobowy nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od samochodu tego została zapłacona akcyza na terytorium kraju, składa wniosek właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, zachowuje jednoroczny termin liczony od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowe albo eksportu samochodu - do złożenia wniosku W PRZYPADKU, GDY PODMIOT WYDAJE NA TERYTORIUM KRAJU SAMOCHÓD OSOBOWY (NIEZAREJESTROWANY W KRAJU, Z OPŁACONĄ AKCYZĄ) JEGO NABYWCY (KTÓRY W TYM MOMENCIE MOŻE LECZ NIE MUSI BYĆ JESZCZE JEGO WŁAŚCICIELEM) LUB JEŻELI PRZEDMIOTOWY POJAZD WYDAJE PRZEWOŹNIKOWI DZIAŁAJĄCEMU NA ZLECENIE NABYWCY, TO TYM SAMYM PODMIOT TAKI PRZESTAJE ROZPORZĄDZAĆ TYM SAMOCHODEM OSOBOWYM JAK WŁAŚCICIEL W ROZUMIENIU ART. 107 USTAWY Z 6 GRUDNIA 2008 R. O PODATKU AKCYZOWYM (DZ. U. Z 2009 R., NR 3, POZ. 11 ZE ZM.). MAJĄC TO NA UWADZE SĄD STWIERDZIŁ, ŻE ARGUMENTY SKARGI NIE MOGĄ SKUTECZNIE DOPROWADZIĆ DO JEJ UWZGLĘDNIENIA. POWYŻSZE ARGUMENTY POTWIERDZAJĄ TAKŻE WYROKI NSA Z 21 MAJA 2012 R. (SYGN. AKT I GSK 42/12), CZY Z 13 GRUDNIA 2012 R. (SYGN. AKT I GSK 608/11). MAJĄC NA WZGLĘDZIE USTALENIA FAKTYCZNE NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE SKORO PRZEWOŹNIK ODEBRAŁ SAMOCHÓD NA TERENIE KRAJU TJ. W SIEDZIBIE B, A WIĘC NAWET NIE W SIEDZIBIE SKARŻĄCEJ, TO WIĘŹ FAKTYCZNA I PRAWNA ZBYWCY Z SAMOCHODEM USTAŁA PO PRZEKAZANIU GO PRZEWOŹNIKOWI. TAK WIĘC W MOMENCIE PRZEKAZANIA SAMOCHODU STRONA UTRACIŁA PRAWO ROZPORZĄDZANIA SAMOCHODEM JAK WŁAŚCICIEL, CO POTWIERDZAJĄ TAKŻE WSKAZANE POWYŻEJ USTALENIA, ŻE KOSZT TRANSPORTU JAK I UBEZPIECZENIA SAMOCHODÓW PONIÓSŁ NABYWCA. Takie stanowisko jest zgodne również z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lipca 2011 r., o sygn. akt I SA/Gd 372/11. W ocenie Sądu prawidłowy jest pogląd organu, że strona faktycznie nie dokonała we własnym imieniu ani na własne zlecenie dostawy wewnątrzwspólnotowej przedmiotowego samochodu osobowego, gdyż faktyczna więź zbywcy z pojazdem ustała wraz z wydaniem go przewoźnikowi do przetransportowania na koszt nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, co świadczy również o tym, że dostawa wewnątrzwspólnotowa tego samochodu osobowego tj. przemieszczenie z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego dokonana została przez przewoźnika na zlecenie nabywcy, nie zaś strony. To bowiem nabywca samochodu od momentu przejęcia go przez przewoźnika od strony rozporządzał nim jak właściciel w rozumieniu art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym i to w jego imieniu przewoźnik dokonał jego przemieszczenia. Reasumując należy stwierdzić, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej jest zgodna z obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej porządkiem prawnym, oraz że w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie prawa. Na koniec Sąd pragnie zwrócić uwagę na sposób powiadomienia pełnomocnika strony skarżącej o terminie rozprawy przed Sądem pierwszej instancji. Uczyniono to bowiem stosując regułę doręczenia zastępczego wynikającego z art. 73 p.p.s.a. (k. 28 akt sądowych). Sąd uznał, że nie jest wiążące wnioskowanie pełnomocnika o doręczanie mu korespondencji drogą elektroniczną (k. 21 akt sądowych), albowiem wybór takiej formy doręczeń nie jest obowiązkowy dla Sądu (zob. m.in. postanowienie NSA z 26 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 352/11). Mimo tego dodatkowo dokonano takiego powiadomienia (k. 30-31 akt sądowych). Powyższe zdaniem Sądu bez wątpliwości uzasadnia twierdzenie, że pełnomocnik strony został powiadomiony o terminie rozprawy skutecznie, bez naruszenia prawa w tym względzie. Wskazując zatem na rozważania poczynione w sprawie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Z tego względu skargę należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).