I SA/Gd 628/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2006 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 8 lipca 2011 r., R. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego W. P. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dodatkowych oświadczeń z dnia 27 lipca i 13 sierpnia 2011 r. i dokumentów źródłowych (odpisów: przekazu pocztowego świadczenia emerytalnego za czerwiec br., rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy PIT-40A za 2010 r., decyzji z 7 stycznia 2010 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, zeznania podatkowego PIT-36L za 2009 r., zawiadomienia z dnia 4 marca 2011 r. o terminie czynności egzekucyjnej – dokonania przez biegłego oględzin nieruchomości, informacji z 26 czerwca 2009 r. sporządzonej przez komornika o stanie sprawy, faktur i dowodów zapłaty za gaz, prąd, wodę i odprowadzanie ścieków, wywóz odpadów) ustalono, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z nieuzyskującą żadnych dochodów małżonką, otrzymuje emeryturę w wysokości 1.322,19 zł netto, która jest ich jedynym źródłem utrzymania. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi dom o powierzchni 220 m2, z którego prowadzona jest egzekucja komornicza. Należności dochodzone w ramach tej egzekucji na dzień 26 czerwca 2009 r. wynosiły według zestawienia dokonanego przez komornika 7.089.459,18 zł. Do koniecznych kosztów utrzymania wnioskodawcy i jego małżonki poza wydatkami na eksploatację zajmowanej nieruchomości należą także wydatki na leczenie wnioskodawcy, których wysokość oszacował on na kwotę co najmniej 300 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość dochodu małżonków, brak zasobów pieniężnych i wysokość egzekwowanych z ich majątku zobowiązań, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.