I SA/Gd 63/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi N.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 9 sierpnia 2018 r. odmawiającą N.S. (dalej: strona, skarżąca) uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2010 rok (dalej: decyzja ostateczna z dnia 13 kwietnia 2015 r.). Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 14 kwietnia 2014r. ustalił N.R. (obecnie S.) zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2010 rok w kwocie 211.465,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 13 kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja stała się zatem ostateczna. W dniu 23 stycznia 2018r. skarżąca zwróciła się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że " (...) znalazła się w posiadaniu dokumentu - oświadczenia K.H., matki M.P. - w treści którego wskazuje ona, że w latach 2001-2006 przekazała M.P. darowizny w formie pieniężnej na łączną sumę 65.000 USD. ". Zdaniem skarżącej okoliczność ta wpłynąć mogła na znaczne zmniejszenie ustalonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (działając jako organ pierwszej instancji) decyzją z dnia 9 sierpnia 2018 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2015r. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny, utrzymał decyzję wydaną w pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) i wskazał, że w sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania. Jak bowiem wynika z akt sprawy, okoliczność otrzymywania przez M.P. środków pieniężnych od matki i przekazywania części tych środków córce N.R. (obecnie S.) znana była organowi pierwszej instancji przed wydaniem decyzji z dnia 14 kwietnia 2014 roku. Powyższa okoliczność została wskazana zarówno w protokole przesłuchania świadka M.P., sporządzonego w siedzibie Urzędu Skarbowego w dniu 15 listopada 2013r., gdzie świadek na pytanie: Czy posiada Pan potwierdzenie przekazania środków pieniężnych na alimenty (przelew bankowy, potwierdzenie wypłaty pieniędzy z konta, pokwitowanie przekazania i przyjęciu środków, gotówki?) zeznał, że "Na pewno nie mam przelewów żadnych, były przekazywane w gotówce. Kiedyś była większa suma ok 50.000 zł. Pokwitowania otrzymania były podpisane przez córkę, ze 2-3 pokwitowania na większe sumy. Część środków otrzymywałem od mojej mamy ze Stanów, ale nie pamiętam czy miałem je na koncie. Musiałbym sobie przypomnieć i poszukać ruchów na koncie. Część środków to było spieniężenie dolarów, które miałem, jak i w treści samej decyzji - str.7. Sam zatem fakt doprecyzowania otrzymywania od matki w latach 2001-2006 środków pieniężnych na sumę 65.000,00 USD nie jest - w ocenie Dyrektora tut. Izby Administracji Skarbowej - elementem stanu faktycznego zupełnie nieznanym organowi podatkowemu. Organ posiadał bowiem wiedzę pozyskaną od M.P. co do otrzymywanych środków pieniężnych od matki ze Stanów Zjednoczonych, o czym mowa wyżej i tego nie kwestionował. N.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 listopada 2018 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 240 § 1 pkt 5) O.p. poprzez uznanie, jakoby w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności i nowe dowody, w sytuacji, gdy okoliczność przekazania M.P. w latach 2001 - 2006 darowizny na łączną sumę 65.000 USD, wynikająca z oświadczenia sporządzonego przez K.H. w dniu 20 lipca 2017 roku, stanowi nową okoliczność w rozumieniu w/wym. przepisu, podobnie nota bene jak "nowy" jest dowód z zeznań K.H., o którego przeprowadzenie wniosła skarżąca w treści petitum wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania, 2. naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 187 O.p. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie już istniejących dowodów, z pominięciem okoliczności i dowodów ujawnionych we wznowionym postępowaniu, w sytuacji, gdy z nowych dowodów zaoferowanych przez skarżącą oraz nowych okoliczności przez nią opisanych jednoznacznie wynika, że K.H. przekazała M.P. w latach 2001 - 2006 darowizny na łączną sumę 65.000 USD, a zatem również i to, że był on w stanie wywiązać się z obowiązków przyjętych na podstawie umowy alimentacyjnej zawartej ze skarżącą, 3 naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 187 oraz art 188 O.p. również poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań K.H., w sytuacji, gdy jest to dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, na podstawie którego możliwe jest ustalenie, czy M.P. mógł dysponować środkami pozwalającymi mu na spłatę zobowiązań wobec skarżącej, następstwem czego było 4. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia 9 sierpnia 2018 roku odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 13 kwietnia 2015 roku, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 14 kwietnia 2014 roku, w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 240 § 1 pkt 5) O.p., a decyzja organu I instancji była błędna. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 5 listopada 2018 roku, oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 9 sierpnia 2018 roku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga jest bezzasadna. Uregulowana w art. 240 - art. 246 Ordynacji podatkowej instytucja wznowienia postępowania, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć też trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R.Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733). Przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, zatem wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Aby doszło do weryfikacji decyzji ostatecznej w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą w sprawie wystąpić łącznie wszystkie powołane przesłanki. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt. FSK 833/10). W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności lub dowody posiadające łącznie ww. cechy. Wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy były już przedmiotem postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2015 r. Organy w niniejszej sprawie zasadnie uznały, że okoliczność otrzymywania przez M.P. w latach 2001-2006 środków pieniężnych od matki i przekazywania tych środków skarżącej znana była Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przed wydaniem decyzji z dnia 14 kwietnia 2014r. ustalającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2010 rok w kwocie 211.465,00 zł. Powyższa okoliczność została wskazana zarówno w protokole przesłuchania świadka M.P., sporządzonego w siedzibie Urzędu Skarbowego w dniu 15 listopada 2013r., gdzie świadek na pytanie: Czy posiada Pan potwierdzenie przekazania środków pieniężnych na alimenty (przelew bankowy, potwierdzenie wypłaty pieniędzy z konta, pokwitowanie przekazania i przyjęciu środków, gotówki?) zeznał, że "Na pewno nie mam przelewów żadnych, były przekazywane w gotówce. Kiedyś była większa suma ok 50.000 zł. Pokwitowania otrzymania były podpisane przez córkę, ze 2-3 pokwitowania na większe sumy. Część środków otrzymywałem od mojej mamy ze Stanów, ale nie pamiętam czy miałem je na koncie. Musiałbym sobie przypomnieć i poszukać ruchów na koncie. Część środków to było spieniężenie dolarów, które miałem.", jak i w treści samej decyzji - str.7. Sam zatem fakt doprecyzowania kwoty otrzymywanych od matki w latach 2001-2006 środków pieniężnych nie jest zaś, jak trafnie ocenił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, elementem stanu faktycznego zupełnie nieznanym organowi podatkowemu. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję, należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Zatem wskazane w tym przepisie "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć jako takie zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po raz pierwszy dopiero po jej wydaniu. Nie oznacza to jednak sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną, (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28.03.2018r. sygn. akt I SA/Gd 11/18). W tych okolicznościach uznać należy, że argumentacja zawarta w skardze nie mogła zostać przez Sąd uwzględniona. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.