I SA/Gd 630/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 7 lipca 2011 r., R. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego W. P. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dodatkowych oświadczeń z dnia 27 lipca i 9 sierpnia 2011 r. i dokumentów źródłowych (odpisów: przekazu pocztowego świadczenia emerytalnego za czerwiec br., rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy PIT-40A za 2010 r., decyzji z 7 stycznia 2010 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, zeznania podatkowego PIT-36L za 2009 r., zawiadomienia z dnia 4 marca 2011 r. o terminie czynności egzekucyjnej – dokonania przez biegłego oględzin nieruchomości, informacji z 26 czerwca 2009 r. sporządzonej przez komornika o stanie sprawy, faktur i dowodów zapłaty za gaz, prąd, wodę i odprowadzanie ścieków, wywóz odpadów) ustalono, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z nieuzyskującą żadnych dochodów małżonką, otrzymuje emeryturę w wysokości 1.322,19 zł netto, która jest ich jedynym źródłem utrzymania. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ich majątek stanowi dom o powierzchni 220 m2, z którego prowadzona jest egzekucja komornicza. Należności dochodzone w ramach tej egzekucji na dzień 26 czerwca 2009 r. wynosiły według zestawienia dokonanego przez komornika 7.089.459,18 zł. Do koniecznych kosztów utrzymania wnioskodawcy i jego małżonki poza wydatkami na eksploatację zajmowanej nieruchomości należą także wydatki na leczenie wnioskodawcy, których wysokość oszacował on na kwotę około 300-400 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość dochodu małżonków, brak zasobów pieniężnych i wysokość egzekwowanych z ich majątku zobowiązań, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.