I SA/Gd 634/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Prezydent Miasta, działając jako organ egzekucyjny, dokonał w dniu 3 listopada 2010 r., na podstawie czterech tytułów wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2010 r., zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie na rzecz pana L. S. z tytułu zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym – ZUS z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za III i IV ratę 2005 r., 2006 r. oraz IV ratę 2007 r. W pismach z dnia 8, 10 i 24 listopada 2010 r. pan L. S. wyraził sprzeciw wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazując, że nie wiedział o ciążącym o nim zobowiązaniu w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007. Wskazał nadto, że należności przynajmniej za rok 2006 się przedawniły. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r. Prezydent Miasta uznał za nieuzasadnione zarzuty pana L. S. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W ocenie organu podatkowego w niniejszej sprawie w związku z wszczęciem w dniu 3 listopada 2010 r. postępowania egzekucyjnego poprzez zajęcie prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego dłużnika, okres przedawnień zobowiązań uległ wydłużeniu o kolejnych 5 lat. W zażaleniu na powyższe postanowienie pan L. S. wskazał, że w latach 2005 – 2006 w lokalu przy ul. [...] w G. nie była prowadzona działalność gospodarcza, przedmiotowy lokal nie tylko nie przynosił dochodów, ale przez remont lokalu i parkingu przed lokalem poniesiono dodatkowe koszty finansowe. Zdaniem strony odsetki od należności podatkowych za przedmiotową nieruchomość przedawniły się zgodnie z art. 118 k.c. z upływem 3 lat. Ponadto wskazał, że podatek jest niezasadny, gdyż przedmiotowy lokal przed remontem był pustostanem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 maj 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) SKO wskazało, że należności objęte czterema tytułami wykonawczymi z dnia 29 kwietnia 2010 r. dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007 zostały ustalone na podstawie ostatecznych decyzji wymiarowych określających terminy płatności oraz raty podatku od nieruchomości. W konsekwencji, na podstawie powyższych decyzji wymiarowych, na pana L. S. został nałożony obowiązek zapłaty z tytułu podatku w określonej wysokości i w określonym terminie. Organ nie podzielił stanowiska strony odnośnie nieistnienia bądź przedawnienia obowiązku podatkowego wskazując, że w postępowaniu egzekucyjnym nie podlega ocenie organu twierdzenie strony o sposobie wykorzystania lokalu. Okoliczności dotyczące realizacji obowiązku podatkowego mogły stanowić przedmiot postępowania podatkowego związanego z wydaniem przez organ podatkowy poszczególnych decyzji wymiarowych w podatku od nieruchomości za lata 2005-2007. W niniejszym postępowaniu Prezydent Miasta, działający jako organ egzekucyjny, nie bada zasadności ustalonego poprzednio mocą ostatecznej decyzji podatkowej wymiaru podatku, a jedynie bazuje na wyjaśnieniu złożonym w tym zakresie przez wierzyciela. Przywołując treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych SKO wskazało, ze termin przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. upływał z dniem 31 grudnia 2010 r., za 2006 r. upływa z dniem 31 grudnia 2011 r., za 2007 r. upływa z dniem 31 grudnia 2012r. Wskazując na treść art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej organ wskazał, że termin przedawnienia egzekwowanych należności podatkowych został przedłużony o kolejne 5 lat od dnia zastosowania środka egzekucyjnego, tj. od dnia 3 listopada 2010 r., gdyż w tym dniu dokonano zajęcia wobec zobowiązanego prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego, o którym strona została powiadomiona. Organ zwrócił nadto uwagę, że terminy spraw o charakterze administracyjnym (podatkowym) wynikają z przepisów prawa podatkowego – Ordynacji podatkowej i ustaw podatkowych, w związku z czym do tego rodzaju spraw nie stosuje się przepisów regulujących sferę stosunków cywilnoprawnych. Tym samym za niezasadne uznał organ odwoławczy uznał twierdzenie strony o przedawnieniu egzekwowanego obowiązku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan L. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o ustalenie rzeczywistej podstawy prawnej za pustostan lokalu użytkowego "z odrzuceniem prawa powielaczowego" a także o wezwanie skarżącego na rozprawę i przesłuchanie zgodnie z zasadą kontradyktoryjności i zasadą ustności. W ocenie skarżącego SKO wydając zaskarżone postanowienie nie wskazało podstawy prawnej, na podstawie której naliczany jest podatek za nieruchomość stanowiącą pustostan. Pan L. S. wskazał, że przedmiotowa nieruchomość została wybudowa w 1965 r., w czasach kiedy trudno było o materiały budowlane. W związku z powyższym skarżący wykonał remont i modernizację przedmiotowego lokalu stanowiącego jego własność, zawieszając na ten czas prowadzoną w nim działalność. Zdaniem skarżącego, skoro z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej ze względu na prowadzony remont organ podatkowy uwzględnił te okoliczność w podatku dochodowym, to per analogium powinno to dotyczyć także podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem. W skardze do tut. Sądu pan L. S. zgłasza zarzuty dotyczące brak podstawy prawnej płatności na rzecz wierzyciela – Prezydenta Miasta. W zaskarżonej decyzji wskazano, że postępowanie egzekucyjne jest prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2010 r. wydanych na podstawie decyzji wymiarowych w przedmiocie podatku od nieruchomości za III i IV ratę 2005 r., 2006 r. i IV ratę 2007 r. W piśmie z 27 września 2010 r. dodatkowo Prezydent Miasta wyjaśnił, że za lata 2005, 2006 i cztery miesiące 2007 r. podatek naliczono jak podatek za budynku pozostałe, nie jak budynki związane z działalnością gospodarczą, dopiero za 8 miesięcy 2007 r. zastosowano opodatkowanie według stawki wyższej od budynków związanych z działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, że postępowaniu w sprawie zarzutów merytorycznych w postępowaniu egzekucyjnym Sąd nie jest władny do weryfikowania ostatecznych decyzji wymiarowych w podatku od nieruchomości. Podnoszony w skardze zarzut dotyczący naruszenia prawa własności nieruchomości nie może być wywodzony z faktu podjęcia czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu świadczenia emerytalnego oraz świadczenia z ubezpieczenia społecznego wypłacanych skarżącemu przez organ rentowy – ZUS. Pismo z 19 listopada 2010 r. (k. 12 akt) zawierające stanowisko wierzyciela potwierdza, że należności dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007 zostały ustalone na podstawie ostatecznych decyzji wymiarowych. W aktach administracyjnych znajdują się tytuły wykonawcze wraz z dowodami doręczenia panu L. S. Tytuły wykonawcze zostały wystawione po wyczerpaniu trybu upominawczego (okoliczność podana przez wierzyciela, nie kwestionowana przez skarżącego). Twierdzenia pana L. S., że nie wiedział o ciążącym na nim zobowiązaniu podatkowym z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005, 2006 i 2007 nie znajdują potwierdzenia w świetle prowadzonego przed tut. Sądem postępowania w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2006 (wyrok WSA w Gdańsku z 12 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 890/07; wyrok NSA z 30 października 2009 r. II FSK 834/08; wyrok WSA w Gdańsku z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 895/09). W sprawie rozpoznawanej organ prawidłowo wskazał, że skoro została wydana decyzja wymiarowa a podatnik nie uiścił należności z tytułu zobowiązania podatkowego, to egzekucji podlega należność główna – podatek nie zapłacony w terminie (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz odsetki (art. 53 Ordynacji podatkowej). W stosunku do pana L. S. czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu świadczenia w ZUS została podjęta w dniu 3 listopada 2010 r. Nie jest zasadny zarzut przedawnienia podnoszony w skardze. Zgodnie z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W świetle powyższego, uwzględniając również terminy płatności rat z tytułu podatku od nieruchomości do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada, zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2005 r. uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2010 r., za kolejne lata odpowiednio – 31 grudnia 2011 r. i 31 grudnia 2012 r. Skoro jednak w dniu 3 listopada 2010 r. zastosowano środek egzekucyjny, bieg terminu przedawnienia został przerwany (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). Konsekwencją przerwania biegu przedawnienia jest jego bieg na nowo od dnia, w którym zaskarżono środek egzekucyjny. Środek egzekucyjny zastosowano w czasie, kiedy żadne z zobowiązań nie było przedawnione. W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo dokonano oceny istnienia obowiązku również z tytułu odsetek za zwłokę. Konsekwencją proporcjonalnego (art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej) zaliczania wpłat na poczet zaległości podatkowej oraz odsetek jest w niniejszej sprawie wykazanie w tytułach wykonawczych również należności dotyczących odsetek, gdyż zobowiązanie nie zostało spełnione w całości. Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.