I SA/Gd 636/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Alicja Stępień Sędziowie WSA Tomasz Kolanowski /spr./ NSA Sławomir Kozik Protokolant Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę. I SA/Gd 636/04 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 30 sierpnia 2004 roku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie J.R. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Podstawą wydanej decyzji był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny: J.R. prowadzący Zakład Produkcji Elementów Drewnianych, wnioskiem z 14 listopada 2000 roku zwrócił się do Urzędu Skarbowego o restrukturyzację zaległości podatkowych: z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2000r., październik-grudzień 2001r., styczeń-maj 2002r., w łącznej kwocie 52 436,90zł. i należne odsetki; oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. i zaliczek na podatek dochodowy za miesiące styczeń, kwiecień, maj 2002r. w łącznej kwocie 43 009,30zł. i należne odsetki. Urząd Skarbowy decyzją z 23 grudnia 2002r. ustalił kwotę należności w łącznej wysokości 95 446,20zł., wraz z odsetkami za zwłokę objętą postępowaniem restrukturyzacyjnym oraz warunki restrukturyzacji wynikające z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.). Poza tym na wnioski strony, decyzją z dnia 4 stycznia 2003 roku rozłożono na 6 rat zapłatę opłaty restrukturyzacyjnej, a następnie decyzją z 18 lutego 2004r. odroczono termin jej zapłaty do 27 lutego 2004r. Po zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z 29 kwietnia 2004r. umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że J.R. nie spełnił jednego warunków określonych w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy o restrukturyzacji, a mianowicie posiadał na dzień wydania decyzji zaległości nieobjęte restrukturyzacją a należące do właściwości organu restrukturyzacyjnego w łącznej wysokości 87 262,64zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła jej naruszenie art. 10 ust. 3 ustawy restrukturyzacyjnej. Zgodnie z tym przepisem warunek dotyczący braku bieżących zaległości podatkowych, uznaje się za spełniony również w przypadku, gdy wymienione w tym przepisie zobowiązanie lub zaległość wraz z odsetkami za zwłokę zostaną przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji rozłożone raty lub zostaną odroczone terminy ich zapłaty. Odwołujący wskazał, że składał wnioski o odroczenie spłat zaległości ale do czasu otrzymania zaskarżonej decyzji nie zostały one rozpatrzone. Ponadto strona przedstawiła okoliczności powstania zaległości podatkowych w 2003 i 2004 roku oraz obecną sytuację finansową firmy. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 30 sierpnia 2004r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Podzielił argumentację zaprezentowaną przez organ pierwszej instancji, dodatkowo ponosząc, że samo złożenie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie nie wypełnia warunku określonego w art. 10 ust. 3 ustawy restrukturyzacyjnej. Ponadto zauważył, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z 23 czerwca 2004 roku odmówił odroczenia spłaty zaległości podatkowych. Na to rozstrzygnięcie nie złożono odwołania. Na decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W jej uzasadnieniu podniosła, że opieszałość organu podatkowego pierwszej instancji przy rozpatrywaniu wniosku o odroczenie i rozłożenie na raty zaległości podatkowych za 2003r. spowodowała umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego. Poza tym stwierdza, że decyzje organów podatkowych doprowadzą do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, likwidacji miejsc pracy, a także zagrożą egzystencji skarżącego i jego rodziny. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: W ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest możliwość pozytywnego zakończenia restrukturyzacji prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.). Zdaniem strony skarżącej nie została wydana decyzja stwierdzająca umorzenie należności podlegających restrukturyzacji z winy organu pierwszej instancji, który w odpowiednim czasie nie rozpatrzył wniosku strony o udzielenie ulgi w spłacie powstałych zaległości podatkowych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. organ restrukturyzacyjny w stosownym terminie wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy nie zostały spełnione. Z kolei w myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy, należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie posiada zaległości między innymi z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług, nieobjętych restrukturyzacją, należących do właściwości danego organu restrukturyzacyjnego. Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt posiadania na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji zaległości podatkowych na łączną kwotę 87 262,64zł. obejmującą zaległość w podatku od towarów i usług oraz z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych powstałych już po wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego, a zatem nim nieobjętych. Nie jest także spornym to, że przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, powyższe zaległości nie zostały rozłożone na raty ani nie odroczono terminu ich zapłaty. Rolą organu restrukturyzacyjnego a następnie organu odwoławczego było ustalenie czy skarżący spełniał warunki restrukturyzacji określone w art. 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 10 ust.1 pkt 3 cytowanej ustawy, co obligowało organ restrukturyzacyjny do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Powyższej konstatacji nie zmienia fakt zwłoki w jakiej pozostawał Naczelnik Urzędu Skarbowego w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych nieobjętych restrukturyzacją, tym bardziej że w konsekwencji decyzją z dnia 23 czerwca 2004r. organ pierwszej instancji odmówił odroczenia zapłaty wymienionych zaległości. Jedynie wydanie decyzji rozkładającej na raty bądź odraczającej zapłatę zaległości nieobjętych restrukturyzacją i to przed wydaniem decyzji o jej zakończeniu powodowałoby, że warunki restrukturyzacji wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy zostałyby spełnione (art. 10 ust. 3 ustawy). Nie miało to jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc się do argumentów związanych z trudną sytuacją majątkową skarżącego należy zauważyć, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość podjętych decyzji w niniejszej sprawie. Może natomiast stanowić podstawę wniosku o udzielenie ulg w spłacie zaległości. Będzie wówczas podlegała ocenie organu podatkowego, jednak już w odrębnym postępowaniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.