I SA/Gd 643/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Danuta Oleś po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2008 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi I SA/Gd 643/08 UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 września 2008 r. (data wpływu do Izby Skarbowej) S. I. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] i jednocześnie wniósł skargę na tę decyzję. Uzasadniając swój wniosek skarżący podał, że w/w decyzja została wysłana pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 czerwca 2008 r., a wobec dwukrotnego awizowania uznano ją za doręczoną stronie w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm. zwana dalej O.p.) w dniu 10 lipca 2008r. Zdaniem skarżącego awizo korespondencji ani powtórne awizo nie zostały faktycznie doręczone do siedziby pełnomocnika skarżącego, zaś skarżący o wysłaniu korespondencji przez Dyrektora Izby Skarbowej dowiedział się z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikami Urzędu Skarbowego oraz Izby Skarbowej w dniu 2 września 2008 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi skarżący złożył wyciąg z książki odbiorczej pełnomocnika M. M. z dnia 25 czerwca 2008 r. i 4 lipca 2008 r. potwierdzający fakt odbioru innej korespondencji przez tegoż we wskazanych terminach. Ponadto skarżący podniósł, że z informacji uzyskanych z Urzędu Pocztowego wynika, że listonosz obsługujący rejon, w którym znajduje się siedziba pełnomocnika przebywał w dniu 25 czerwca 2008 r. na urlopie wypoczynkowym i był zastępowany przez innego listonosza oraz przyuczającego się do zawodu pracownika. Reasumując skarżący wskazał, że w rozpatrywanym przypadku zastępczy sposób doręczenia korespondencji wskazany w art. 150 O.p., nie mógł mieć zastosowania, gdyż istniała możliwość doręczenia pisma pełnomocnikowi skarżącego w siedzibie jego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez Sąd. Jak podkreślono wyżej jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 32.851 złotych. Z uwagi na to, że w postępowaniu podatkowym skarżący S. I. był reprezentowany przez pełnomocnika, organ odwoławczy będąc zobligowany treścią art. 145 § 2 O.p. wysłał w/w decyzję na wskazany przez pełnomocnika adres do doręczeń, tj. [...], ul. [...]. Z przepisów art. 150 O.p. wynika, że w przypadku doręczania pisma przez pocztę w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, a o pozostawaniu pisma w tej placówce adresata zawiadamia się dwukrotnie, przy czym powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w art. 150 § 1 O.p. umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 O.p., a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z pieczęci znajdujących się na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłka była dwukrotnie awizowana. Po raz pierwszy w dniu 25 czerwca 2008 r., a wobec niepodjęcia pisma w terminie 7 dni – powtórnie w dniu 3 lipca 2008 r. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika natomiast, że z powodu niemożności doręczenia pisma adresatowi w dniu 25 czerwca 2008 r. pozostawiono przesyłkę na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym. Z uwagi na fakt, iż numer Urzędu Pocztowego zapisany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest niewyraźny, stwierdzić należy że prawdopodobnie chodziło o Urząd Pocztowy nr [...] w G. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest również podpisu pracownika Urzędu Pocztowego, który doręczył zawiadomienie. W wyroku z dnia 22 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 O.p. w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dowodem, jeżeli zostało prawidłowo sporządzone. W innym razie nie może zostać uznane za dowód. Jeżeli zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji nie zawiera wskazania numeru i daty decyzji oraz daty i podpisu osoby doręczającej przesyłkę, to nie zostało ono prawidłowo sporządzone, w związku z czym nie można z tego dowodu wyciągać skutków w postaci daty doręczenia decyzji (sygn. akt III SA/Wa 4015/06, Lex nr 345902). W ocenie Sądu informacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie jasno dowodzą, że zwrotne poświadczenie odbioru nie zostało prawidłowo sporządzone. Ponadto biorąc pod uwagę podniesione przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności (m.in. załączenie do wniosku wyciągu z książki odbiorczej pełnomocnika M. M. z dnia 25 czerwca 2008 r. i 4 lipca 2008 r., który potwierdza fakt odbioru innej korespondencji przez tegoż we wskazanych terminach, w tym z Izby Skarbowej i II Urzędu Skarbowego) Sąd uznał, że istniała możliwość doręczenia korespondencji pełnomocnikowi skarżącego w jego siedzibie, do czego jednak z niewiadomych przyczyn nie doszło. Tym samym skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Reasumując, w ocenie Sądu zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a., tzn. strona wystąpiła w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi z wnioskiem o jego przywrócenie (termin zasadnie liczony był od dnia 2 września 2008 r. kiedy pełnomocnik skarżącego dowiedział się o wysłaniu korespondencji przez Dyrektora Izby Skarbowej z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikami Urzędu Skarbowego oraz Izby Skarbowej), w którym uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy, a jednocześnie dopełniła czynności, dla której zakreślony był termin, tj. złożyła skargę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.