I SA/Gd 645/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz Sądowy WSA Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2004–2006 oraz w podatku od środków transportowych za 2002 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 17 września 2007 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 13 października 2007 r., M. K. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez niego dokumentów źródłowych Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, choć zamieszkuje wspólnie z rodzicami w ich mieszkaniu, partycypując w kosztach utrzymania tego lokalu w wysokości 100 zł miesięcznie (odpis oświadczenia matki wnioskodawcy), prowadzi działalność gospodarczą, która, jak podał, przynosi mu dochód w wysokości około 1000 zł netto miesięcznie. Jednakże z przedłożonych na wezwanie Sądu przez wnioskodawcę dokumentów księgowych wynika, iż w okresie od stycznia do listopada 2007 r. ww. działalność nie przyniosła mu dochodu lecz stratę (liczoną narastająco od początku roku) w wysokości 14.059,45 zł. Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, nie posiada oszczędności (saldo prowadzonego dla niego rachunku bankowego na dzień 30 listopada 2007 wynosiło zgodnie z przedłożonym wyciągiem 7,53 zł), papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, natomiast posiada znaczne zadłużenie względem licznych podmiotów. Zgodnie z informacją wystawioną przez komornika sądowego łączna wysokość kwot dochodzonych przez niego w ramach prowadzonej przeciwko wnioskodawcy egzekucji wynosiła na dzień 17 grudnia 2007 r. 82.250,61 zł. W ramach egzekucji prowadzonej przeciwko wnioskodawcy przez komornika skarbowego dokonano zawiadomieniem z dnia 15 maja 2007 r. zajęcia rachunku bankowego wnioskodawcy do wysokości 33.899,55 zł. Nadto wnioskodawca wskazał w swoim oświadczeniu, iż posiada zobowiązania bankowe w wysokości około 60.000 zł, przedłożył odpis nakazu zapłaty kwoty 50.921,60 zł (nieujętej w informacji uzyskanej od komornika sądowego) i odpisy dokumentów poświadczające nieuiszczenie licznych faktur za usługi telekomunikacyjne. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności stratę poniesioną z prowadzonej działalności gospodarczej, brak zasobów finansowych i wysokość ciążących na wnioskodawcy wymagalnych zobowiązań, Sąd uznał, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.