I SA/Gd 648/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 marca 2016 r. Wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 29 marca 2016 r. pełnomocnik M. R. adwokat A.M. zwrócił się o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, tj. od wpisu od skargi kasacyjnej określonego w kwocie 1.000 zł. Dnia 11 kwietnia 2016 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – k. 173) doręczono pełnomocnikowi aktualny urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpowiadając na powyższe, w dniu 11 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez skarżącego na urzędowym formularzu PPF, którego wzór został określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 15 sierpnia 2015 r. na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego z dnia 29 marca 2016 r. o przyznanie pomocy bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 maja 2016 r. (akta sprawy, k.184) W dniu 16 maja 2016 r. skarżący, działając przez pełnomocnika wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia podkreślając, że złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W tej sytuacji nie można uznać, że formularz taki nie został w ogóle złożony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., który nie przewidywał zmiany orzeczenia referendarza sądowego przez sąd. Z art. 1 pkt 73 w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) wynika, że art. 260 w brzmieniu przewidzianym przez ustawę nowelizującą ma zastosowanie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane w dniu 13 marca 2015 r. (data nadania skargi – akta sprawy, karta 10). W konsekwencji w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w następującym brzmieniu: W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skarżący, mimo prawidłowego upływu wyznaczonego siedmiodniowego terminu nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym nowym, aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu. Podkreślić przy tym wypada, że prawidłowy formularz załączono do wezwania doręczonego pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 kwietnia 2016 r., lecz strona skarżąca z niego nie skorzystała. W tym stanie sprawy należało uznać, że skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 18 kwietnia 2016 r. Natomiast wniosek o przyznanie pomocy nadesłany w dniu 16 maja 2016 r. wraz ze sprzeciwem, będzie przedmiotem odrębnego rozpoznania. Z tych względów wniosek skarżącego z dnia 29 marca 2016 r., na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a., należało pozostawić bez rozpoznania.