I SA/Gd 649/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarza Sądowy WSA Aleksandra Ryduch po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. na na posiedzeniu niejawnym wniosku H. i J. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 13 kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: przyznać wnioskodawcom prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2007 r. złożonym na formularzu PPF, H. i J. F. zwrócili się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonym przez skarżących i przedłożona przez nich dokumentacja źródłową (odpisami: pisma ZUS w przedmiocie wysokości sum egzekwowanych ze świadczeń emerytalno – rentowych, decyzji ZUS o waloryzacji emerytury, odcinków emerytury za wrzesień, październik i listopad 2007 i zaświadczenia lekarskiego) prowadzą oni wspólnie gospodarstwo domowe, utrzymując się ze świadczeń emerytalnych w łącznej kwocie 2.159,28 zł netto (po uwzględnieniu dokonywanych z nich w ramach prowadzonej egzekucji potrąceń w wysokości 942,94 zł), z których pokrywają wydatki w wysokości 1.000 zł związane z utrzymaniem mieszkania zajmowanego na podstawie ustanowionej na ich rzecz dożywotniej służebności oraz uiszczają ratę kredytu bankowego w kwocie 330 zł. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, nie są właścicielami nieruchomości, dzierżawią garaż od gminy G., posiadają znaczne zaległości podatkowe dochodzone w ramach prowadzonej względem nich egzekucji (ustanowiony w 2003 r. zastaw skarbowy na samochodzie osobowym marki BMW oraz zajęć świadczeń emerytalnych). Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż skarżąca ma problemy zdrowotne (stwierdzono choroby przewlekłe). W uzasadnieniu wniosku wskazano zaś na długotrwałość sankcji egzekucyjnych oraz ponoszenie przez wnioskodawców kosztów innych toczących się postępowań sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość łącznych dochodów wnioskodawców w stosunku do wysokości ponoszonych przez nich stałych i koniecznych wydatków, brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych i prowadzona względem wnioskodawców egzekucję, Sąd uznał, iż wykazali oni, że nie mają realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji postanowienia.