I SA/Gd 649/09

Dnia 17 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lipca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2004 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 20 maja 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą R.G. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając złożony wniosek wskazał, że działalność podatnika jest oparta na zleceniach pozyskiwanych od "A" S.A. W związku z tym, że liczba zleceń drastycznie zmalała w stosunku do poprzednich okresów, wnioskodawcy grozi niewypłacalność, a przeprowadzenie egzekucji zobowiązania podatkowego doprowadzi do jego upadłości. Powyższe w ocenie skarżącego uzasadnia złożony wniosek. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Nie może budzić wątpliwości, że strona skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskodawca ograniczając się do wskazania możliwości zaistnienia stanu niewypłacalności, nie uzasadnił bliżej swojego stanowiska. Wprawdzie zaznaczył, że liczba zleceń w roku bieżącym spadła w stosunku do poprzednich okresów, to jednak nie podał przy tym bliższych danych pozwalających na zweryfikowanie jego twierdzeń. Poza ogólnikowym stwierdzeniem o istniejącej obawie ogłoszenia upadłości, skarżący nie podał choćby przybliżonej wysokości swoich dochodów, nie określił w żaden sposób swojego stanu majątkowego. Tymczasem do zweryfikowania przez Sąd tego, czy wykonanie postanowienia odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki niezbędne jest dysponowanie informacjami o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, uzyskiwanych dochodach, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącego, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.