I SA/Gd 655/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], J. M. zwrócił się o zwolnienie od kosztów postępowania. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca uzupełnił w dniu 3 czerwca 2013 r., wskazując że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów dołączonych do wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2013 r., ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z matką, na której utrzymaniu pozostaje, w roku 2012 osiągnął dochody w łącznej wysokości 4.885,86 zł (dowód: odpis dwóch informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11, zeznania rocznego PIT-37, zaświadczenia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 14 czerwca 2013 r.), z dniem 12 września 2012 r. został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku (dowód: odpis decyzji starosty), aktualnie jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy i jego matki jest renta przyznana matce i wypłacana w kwocie 1.558,12 zł netto miesięcznie (dowód: potwierdzenie wypłaty świadczenia za marzec 2013 r.), wnioskodawca poza nieruchomością położoną w [...] o powierzchni 12.552 m2, zabudowanej budynkiem produkcyjno-magazynowym, budynkiem trafostacji i portierni nie posiada innego majątku, przy czym z przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest egzekucja (dowód: odpis obwieszczenia z dnia 24 grudnia 2011 r. o pierwszej licytacji), stan zaległości podatkowych wnioskodawcy na dzień 13 czerwca 2013 r., wraz z kwotą odsetek, kosztów egzekucyjnych i upomnienia, wynosił 2.759.301,24 zł (dowód: zaświadczenie naczelnika urzędu skarbowego z dnia 14 czerwca 2013 r.), wnioskodawca posiada także zadłużenia wobec banku, które na dzień 31 grudnia 2012 r. wynosiło łącznie 105.960,21 zł (dowód: zawiadomienie z dnia 2 stycznia 2013 r. o saldach rachunków). Średnie miesięczne koszty związane z bieżącym utrzymaniem wnioskodawcy i jego matki, które udokumentowane zostały dowodami wpłat i fakturami, a do których zaliczono opłaty na rzecz wspólnoty mieszkaniowej, za gaz, telefon oraz telewizję, wynoszą 832 zł. Dodatkowo na wnioskodawcy ciąży obowiązek alimentacyjny wobec syna; z tego tytułu przekazuje on obecnie kwotę 100 zł, mimo że zobowiązany jest do płacenia kwoty 400 zł (dowód: decyzja MOPR z dnia 10 września 2012 r., odpisy potwierdzeń wpłat z dnia 20 listopada 2012 r., 26 marca i 16 maja 2013 r.) W tak ustalonym stanie faktycznym stwierdzić należało, iż wnioskodawca nie ma realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Wnioskodawca nie uzyskuje dochodów, nie posiada majątku, którym mógłby swobodnie dysponować, na jego rachunkach bankowych brak jest środków, bądź ich salda są ujemne. W związku z niemożnością samodzielnego utrzymania korzysta z pomocy finansowej udzielanej przez matkę, z którą wspólnie zamieszkuje. Dokonując oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy wzięto również pod uwagę stan jego zobowiązań wobec Skarbu Państwa i banku, które wynoszą niemal 3 mln zł. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.