I SA/Gd 657/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 marca 2016r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od tycznia 2010 roku do sierpnia 2013 roku postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 marca 2016r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od tycznia 2010 roku do sierpnia 2013 roku, skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zapłata określonej w decyzji kwoty zaległości podatkowej wpłynie negatywnie na jego płynność finansową. Wskutek podjętych czynności egzekucyjnych skarżący zmuszony został do likwidacji działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1.613.287 zł, a sytuacja majątkowa skarżącego wynikająca z dokumentów przedłożonych przez niego w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, nie pozwala na uiszczenie takiej kwoty. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z wynagrodzenia w wysokości 200,20 zł netto, dochodu z prac dorywczych w wysokości około 500 zł miesięcznie oraz pomocy finansowej w kwocie 100 zł miesięcznie udzielanej mu przez matkę. Skarżący nie posiada oszczędności ani wierzytelności, jego majątek w postaci udziału w nieruchomości oraz udziałów w spółce został zajęty w ramach prowadzonego względem niego postępowania egzekucyjnego. Powyższe ustalenia stały się podstawą przyznania skarżącemu prawa pomocy w niniejszej sprawie poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych (postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2016 r.). Mając na względzie przedstawioną powyżej sytuację materialną strony, jak również biorąc pod uwagę wysokość kwoty orzeczonej decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że wyegzekwowanie kwoty, która orzeczona została na podstawie zaskarżonej decyzji, groziłoby pozbawieniem skarżącego znacznej części niewielkich w sumie dochodów. Ponadto skierowanie egzekucji do nieruchomości skarżącego wskazuje na ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.