I SA/Gd 658/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. i B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w powyższym przepisie zwrot "Sąd może" oznacza, że orzeczenia wydawane w tym przedmiocie mają charakter fakultatywny, a więc postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji może lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym powyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi ją na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wskazane wyżej następstwa. Skarżący podnieśli jedynie, że nie mają możliwości dokonania jednorazowej wpłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, nie przedstawiając dalej żadnych argumentów w tej kwestii. Z akt sprawy wynika jednak, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. została ustalona dla skarżących w kwocie 1110 zł, przy czym jej płatność została rozłożona na cztery raty, stąd też nie znajduje potwierdzenia argument o konieczności jednorazowej zapłaty wynikającej z decyzji należności podatkowej. Ponadto z wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez stronę w dniu 23 października 2009 r. (data nadania na poczcie) wynika, że skarżący posiadają oszczędności w kwocie co najmniej 6499 zł. Powyższe okoliczności i charakter sprawy nie potwierdzają zatem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wpływu na wynik tego wpadkowego postępowania nie mogło mieć twierdzenie strony, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie znajduje dostatecznego oparcia w przepisach prawa, albowiem w tym postępowaniu Sąd nie może merytorycznie rozstrzygać o zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Jedynymi przesłankami, na podstawie których Sąd uwzględnia wniosek, bądź go oddala są te wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko strony skarżącej, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 P.p.s.a. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.