I SA/Gd 659/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 23 września 2009 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 6 października 2009 r., J. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez niego na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (odpisów zeznań podatkowych wnioskodawcy i jego małżonki za 2008 r., odpisów rocznego odliczenia podatku przez organ rentowy za 2008 r., odpisów informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy, odpisów odcinków świadczeń emerytalno-rentowych małżonków za okres od lipca do września br., odpisu faktury za energię elektryczną z dnia 19 lutego 2009 r. oraz dowodu zapłaty z dnia 30 września 2009 r., odpisu powiadomienia o zmianie opłat za mieszkanie z dnia 31 grudnia 2008 r. i dowodów dotyczących prowadzonej względem małżonki wnioskodawcy egzekucji) oraz dodatkowych oświadczeń z dnia 16 października 2009 r. ustalono, że wnioskodawca wraz z małżonką, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, utrzymują się z otrzymywanych świadczeń emerytalno-rentowych w łącznej wysokości 1.593,55 zł (po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych w ramach prowadzonej egzekucji). Małżonkowie nie są właścicielami nieruchomości, nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych, zamieszkują w mieszkaniu komunalnym o powierzchni 43,88 m2, za które uiszczają opłaty eksploatacyjne w wysokości 321,63 zł miesięcznie. Ponadto ponoszą opłaty za energię elektryczną – w maju i lipcu br. kwotę 394,77 zł, zaś we wrześniu kwotę 227,87 zł – wydają na lekarstwa około 100 zł miesięcznie, a w sezonie grzewczym kupują opał za około 1.500 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość łącznego dochodu wnioskodawcy oraz jego małżonki, brak zasobów pieniężnych oraz prowadzoną względem małżonków egzekucję uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.