I SA/Gd 664/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 16 lutego 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta nr [...] z dnia 3 kwietnia 2014 r. określającej A Sp. z o.o. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") podatek od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 13.958,00 zł. Powyższą decyzję organ odwoławczy podjął w następującym stanie faktycznym: A Spółka z o.o. jest właścicielem zabudowanej działki nr [...], o powierzchni 9800 m2, położonej na terenie administracyjnym Miasta W. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka zabudowana jest 2 budynkami z "funkcją inny niemieszkalny" o powierzchni użytkowej 413,70 m2. Na rok 2010 Spółka, mimo wezwania organu podatkowego, nie złożyła deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości w odniesieniu do opisanej powyżej nieruchomości, w związku z tym Burmistrz Miasta W. postanowieniem z dnia 2 lipca 2010r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dokonania wymiaru Spółce zobowiązania w tymże tytule podatkowym. Następnie decyzją z dnia 30 lipca 2010 r. nr [...] organ pierwszej instancji określił Spółce podatek od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 13.958,00 zł, którą to decyzją (po uwzględnieniu odwołania Spółki), Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięciem z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt [...] uchyliło w całości i sprawę przekazało temuż organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia 3 kwietnia 2014 r. nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 13.958,00 zł. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że działka [...] wraz z budynkiem jest w posiadaniu przedsiębiorcy - Spółki "A". Zatem zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, działkę tą należy uznać za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia to, czy ta nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, o sposobie opodatkowania przesądza pozostawanie nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy. Zasadne zatem jest w tej sytuacji zastosować, określając Spółce - będącej podatnikiem tego podatku - stawki podatkowe przewidziane w Uchwale Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia 28 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek oraz zwolnień w podatku od nieruchomości na terenie administracyjnym Miasta W. ([...]) dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. dla gruntu stawki 0,77 zł/m2, a dla budynków stawkę w kwocie 15,50 zł/m2. W odwołaniu od tej decyzji Spółka podniosła, że nie zgadza się z tą decyzją ponieważ działka [...] została zajęta przez Komornika przy Sądzie Rejonowym w ramach postępowania egzekucyjnego i nieprzerwanie zostaje zajęta do dnia dzisiejszego. Komornik sporządził opis i oszacowanie nieruchomości i przygotowuje nieruchomość do sprzedaży licytacyjnej. Spółka pozbawiona została władztwa nad nieruchomością. Ponadto przed organem toczy się postępowanie o przyznanie Spółce pomocy de minimis. W tej sytuacji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie powstałej zaległości podatkowej, ewentualnie objęcie tego podatku procedurą pomocy de minimis. Rozpatrując przedmiotową sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że nie ma podstaw do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięciem z dnia 16 lutego 2015 r. sygn. akt [...] utrzymało ją w mocy. SKO odwołując się do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) dalej ustawa p.g. i k., wskazało, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczanie nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tak więc o opodatkowaniu nieruchomości decyduje sposób zakwalifikowania nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego dla opodatkowania nie ma decydującego znaczenia fakt wykorzystywania nieruchomości lub dane wynikające z księgi wieczystej mające charakter informacyjny a dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2014 r. poz. 849) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Natomiast art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stwierdza, iż użyte w ustawie określenia oznaczają grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Z uwagi na niezłożenie wymaganej deklaracji organ podatkowy postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 roku wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010. Spółka jest właścicielem nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] o pow. 9800 m2, działka jest zabudowana 2 budynkami o funkcji innej niemieszkalnej. Organ podatkowy powierzchnię użytkową budynków skarżącej Spółki (413,70 m2) ustalił na podstawie danych zawartych w złożonej przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2009. Spółka nie kwestionuje także ww. powierzchni użytkowej budynków. Wysokość podatku organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 28 października 2009 roku w sprawie określenia wysokości stawek oraz zwolnień w podatku od nieruchomości na terenie administracyjnym Miasta W. Zgodnie z powyższą uchwałą podatek od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 0,77 zł/m2 (§ 1 pkt II ppkt 2 uchwały), natomiast podatek od budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 15,50 zł/m2 (§ 1 pkt 1 ppkt 5b uchwały). Kolegium stwierdziło, iż wbrew wywodom Spółki fakt, iż komornik przystąpił do opisu i oszacowania nieruchomości oznaczonej jako działka [...] nie wyłącza władztwa nad rzeczą podatnika. W dalszym ciągu nieruchomość znajduje się w posiadaniu podatnika i nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 3 w/w ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zarzuciła, że decyzję tę podjęto z naruszeniem przepisów prawa proceduralnego, w szczególności art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071) dalej k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie niniejszej sprawy co do jej istoty. Stawiając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka wskazała naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym. Zarzucając powyższe naruszenia przepisów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka, wskazując na treść art. 104 k.p.a., zarzuciła SKO, że wydając swoją decyzję nie odniosło się do wskazanych przez Spółkę w treści uzasadnienia odwołania zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, które polegały na podejmowaniu działań sprzecznych z prawnym obowiązkiem organów administracyjnych do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ nie wyjaśnił zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Dalej Spółka konsekwentnie wywodzi, że nie jest w posiadaniu nieruchomości, bo ta zajęta jest przez komornika. Faktycznie posiada i dysponuje nieruchomością zarządca a nie dłużnik, który nie ma możliwości podejmowania jakichkolwiek czynności w stosunku do nieruchomości SKO nie ustaliło, kto jest podmiotem zarządzającym nieruchomością a zatem nie wyjaśniło kluczowej kwestii w sprawie. Nadto Skarżąca podała, że na nieruchomości tej nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, ponieważ budynki posadowione na działce nie zostały odebrane przez organy budowlane i jest to okoliczność bezsporna. Poza tym większa część nieruchomości ma charakter rolny i z tego tytułu Spółka powinna uiszczać podatek rolny. Tej okoliczności organy obu instancji też nie wyjaśniły. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżona decyzja podjęta została zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przede wszystkim za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut naruszenia art. 104 § 2 k.p.a., który to przepis nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem organy prowadziły postępowanie podatkowe na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., 749 j.t.), dalej zwaną "Ordynacją podatkową". I tak na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r.. Z przepisu tego wynika, że jeżeli organ stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku (...) nie złożył deklaracji - co było bezsporne w sprawie, bo Skarżąca mimo wezwania z dnia 28 maja 2010 r., nie złożyła żądanej deklaracji (...), - organ wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Dalej należy podnieść, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sprawie zgodnie z zasadami postępowania podatkowego, w szczególności z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 Ordynacji podatkowej) i oceniły go w granicach swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Przechodząc do meritum sprawy i pytania czy skarżąca Spółka, będąca właścicielem nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...], o powierzchni 9800 m2, oznaczonej dla obszaru 0,0040 symbolem "W", a dla obszaru 0,9760 symbolem "Bi", zabudowanej dwoma budynkami o funkcji "inne niemieszkalne" o powierzchni użytkowej 229 m2 i 274 m2, położonej w K., obowiązana była, mimo zajęcia nieruchomości tej przez komornika w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, do uiszczenia podatku od nieruchomości za 2010 rok, należy odpowiedzieć twierdząco. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że w zaistniałej sytuacji została pozbawiona - w wyniku działań komornika - władztwa nad tą nieruchomością i tym samym nie była, zobowiązana za badany rok podatkowy złożyć deklaracji podatkowej (co czyniła wcześniej) i uiścić z tego tytułu podatku od nieruchomości. Zdaniem organów podatkowych fakt zajęcia i oszacowania nieruchomości przez komornika nie zwolnił Spółki z ciążącego na niej obowiązku podatkowego z tytułu posiadania przedmiotowej posesji. Aprobując stanowisko organów w zaistniałym sporze należy w pierwszej kolejności odwołać się do treści art. 21 ust. 1 ustawy p.g.ik., który stanowi, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wyraźnie z przepisu tego wynika, że o opodatkowaniu nieruchomości decyduje sposób zakwalifikowania jej w ewidencji gruntów i budynków. W ewidencji gruntów i budynków natomiast grunt został oznaczony dla obszaru 0.0040 symbolem "W" - grunty pod rowami, a dla obszaru 0.9760 symbolem "Bi" - inne tereny zabudowane, funkcje budynków zaś określono jako "inne niemieszkalne". Mając zatem na uwadze powyższe zapisy w ewidencji stwierdzić należało, że sporna nieruchomość podlegała w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, albowiem jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedmiotem tego podatku są grunty (nie będące gruntem rolnym) i budynki lub ich części. Odmienne twierdzenie Skarżącej, iż przedmiotowa działka w części posiada charakter rolny nie znajduje potwierdzenia w zapisach ewidencji gruntów i budynków. Działka [...] nie jest w ewidencji sklasyfikowana ani w części ani w całości jako użytek rolny. Tym samym zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2006 r. 136.969 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie tej okoliczności należało uznać za chybiony. Dalej trzeba wskazać, że nieruchomość tę (grunty i budynki) należało opodatkować podatkiem od nieruchomości stosując stawki przewidziane dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem były one w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim niewątpliwie jest Skarżąca, będąca Spółką prawa handlowego (art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Podatnikiem podatku od spornej nieruchomości za 2010 r. była oczywiście Skarżąca jako jej właściciel, co jest okolicznością bezsporną (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Bezsporne w sprawie były również powierzchnie gruntów i budynków przyjętych do opodatkowania, jakkolwiek łączna powierzchnia użytkowa budynków w ewidencji gruntów i budynków wynosi 503 m2, jednakże do opodatkowania organy przyjęły powierzchnię użytkową budynków 413,70 m2. W tym miejscu trzeba wyjaśnić, iż ten ostatni pomiar użytkowy budynków wskazała Spółka w deklaracji podatku od nieruchomości za 2009 r., wskazując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 9.800 m2 i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 413,70 m2. Natomiast Spółka nie podała w toku postępowania w tej sprawie, aby dane zwarte w deklaracji podatkowej za 2009 r. uległy zmianie w roku 2010. Stąd też organy dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz danych podanych przez Spółkę w deklaracji za 2009 r. odnośnie powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez wpływu na rozstrzygnięcie badanej sprawy pozostaje podnoszona przez Spółkę okoliczność zajęcia przez komornika przedmiotowej nieruchomości w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Należy stwierdzić, iż mimo zajęcia nieruchomości przez komornika, Spółka nadal pozostaje jej właścicielem, gdyż fakt zajęcia komorniczego nie pozbawił jej praw właścicielskich. Dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości - jak już wcześniej wskazano - nie ma znaczenia fakt wykorzystywania nieruchomości przez jej właściciela, a posiadanie jej. Posiadaczem przedmiotowej nieruchomości jest Spółka, albowiem komornik, mimo przejęcia nieruchomości w ramach prowadzonej egzekucji, nie stał się jej posiadaczem samoistnym, o którym mowa w ust. 3 art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nieruchomość zajęta przez komornika nie traci swojego dotychczasowego charakteru. Bez znaczenia w zakresie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozostaje wobec tego fakt, że nieruchomość przejął we władanie komornik, albowiem nie oznacza to, że komornik włada tą zajętą nieruchomością jak właściciel, a zatem nie można go uznać za posiadacza samoistnego, jakim natomiast pozostaje w dalszym ciągu Spółka. Brak w tej sytuacji podstaw, aby uznać, że objęcie nieruchomości przez komornika zwolniło Spółkę z obowiązku podatkowego. Posiadanie gruntów i budynków przez Spółkę jest stanem nadal istniejącym i decyduje ono także o kwalifikacji gruntów i budynków jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie ma też wpływu na wymiar podatku od nieruchomości podniesiona w skardze kwestia braku odbioru budowlanego posiadanych na działce budynków. Stanowią one majątek Skarżącej, są rejestrowane w ewidencji gruntów i budynków a nadto co do ich opodatkowania Skarżąca nie miała wątpliwości składając deklarację podatkową za rok 2009, przy tym nie podała by coś się zmieniło w tym względzie w badanym roku podatkowym. Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego, jak i przepisom prawa materialnego, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie i wobec tego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako niezasadną, oddalił. DSz