I SA/Gd 674/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor IAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 kwietnia 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku A.S. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 kwietnia 2014 r., a zaskarżonego przez Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IAS wskazał, że wierzyciel - Prezydent Miasta - wystawił dnia 16 kwietnia 2014 r. tytuł wykonawczy, celem przymusowego wyegzekwowania od zobowiązanego - A.S. - powstałej w dniu 26 września 2011 r. opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania, w kwocie należności głównej 50,00 zł. W dniu 11 czerwca 2014 r. organ egzekucyjny doręczył A S.A. zawiadomienie z dnia 28 maja 2014 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Odpis przedmiotowego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 11 czerwca 2014 r.. Zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. doręczonym A.S. dnia 6 stycznia 2015 r. (zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a.) oraz zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2015 r., doręczonym zobowiązanemu w dniu 28 grudnia 2015 r. (w trybie art. 43 K.p.a.), organ egzekucyjny dokonał skutecznych zajęć wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku VAT przysługujących A.S. od organu podatkowego. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. (doręczonym wierzycielowi w dniu 12 kwietnia 2018 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 kwietnia 2014 r., z uwagi na przedawnienie dochodzonej należności. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z art. 40d ust. 3 u.d.p. obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty powinny zostać uiszczone, a w myśl art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Na powyższe postanowienie Prezydent Miasta , wniósł w ustawowym terminie zażalenie pismem z dnia 19 kwietnia 2018 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wierzyciel podniósł, że opłata dodatkowa objęta tytułem wykonawczym z 16 kwietnia 2014 r. pozostaje wymagalna do dnia 20 grudnia 2019 r., ponieważ bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego w dniu 19 grudnia 2014 r.. W ocenie skarżącego, odpowiednie stosowanie art. 70 O.p. do postępowania w sprawach należności z tytułu opłat dodatkowych, o których mowa w przepisach u.d.p., nie budzi wątpliwości, a zmianę w tym zakresie wprowadziło wejście w życie ustawy o finansach publicznych z dniem 1 stycznia 2010 r.. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że organ egzekucyjny prawidłowo umorzył, w oparciu o art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne - Dyrektor zauważył, że tytuł wykonawczy obejmuje należności z tytułu opłat dodatkowych, o których mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p., powstałe w wyniku nieuiszczenia opłat za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1. Wskazał, że mając na uwadze treść art. 40d ust. 3 u.d.p. bieg terminu przedawnienia opłaty dodatkowej powstałej w dniu 26 września 2011 r. upłynął z końcem 2016 r.. Jednakże mając na uwadze treść art. 67 w zw. z art. 60 pkt 7 u.f.p. w niniejszej sprawie należy odpowiednio stosować przepisy działu III O.p.. Zbadanie zasadności zażalenia wymaga zatem ustalenia, czy w sprawie przedawnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p., ma odpowiednio zastosowanie art. 70 § 4 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony i po przerwaniu biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ wyjaśnił, że przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa w z art. 13f u.d.p. (jak również innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie) ustawodawca wprowadził do ustawy o drogach publicznych w drodze jej nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1486), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r. W ten sposób ustawodawca usunął brak regulacji prawnej, który sprawiał, że wcześniej opłaty i kary przewidziane w tej ustawie nie ulegały przedawnieniu. Jednocześnie ustawodawca nie wprowadził możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia - ani wprost, ani przez odesłanie do innych ustaw. Prowadzi to do wniosku, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/GI 644/16). Zdaniem organu błędne jest stanowisko wierzyciela, że powyższy stan prawny, obowiązujący od 2005 r., uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2010 r. na skutek wejścia w życie ustawy o finansach publicznych. Na mocy art. 67 w zw. z art. 60 pkt 7 tej ustawy do spraw dotyczących pobierania opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p., miałby mieć bowiem odpowiednio zastosowanie art. 70 § 4 O.p. o przerwaniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego. Dyrektor podkreślił, że art. 67 u.f.p. stanowi, iż przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III O.p. stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych. Ustawa ta nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy O.p. Jeżeli jednak odrębne uregulowania kwestii przedawnienia przewidziane są w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako Iex specialis, mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką właśnie regulacją jest art. 40d ust. 3 u.d.p.. Zdaniem organu nie ma też uzasadnionych podstaw do wnioskowania, że poprzez ustawę o finansach publicznych, ustawodawca celowo zamierzał pogorszyć sytuację osób zobowiązanych do uiszczenia opłat wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p., w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w latach 2005-2009. Przyjąć zatem należy, że gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie opłat dodatkowych instytucją przewidującą możliwość przerwania biegu terminu ich przedawnienia, to taka wola znalazłaby swój wyraz poprzez wyraźny zapis w ustawie drogach publicznych. W związku z powyższym, w ocenie organu, art. 40d ust. 3 u.d.p. reguluje bezpośrednio kwestię przedawnienia obowiązku uiszczenia opłat i kar pieniężnych wymienionych w tym przepisie oraz stanowi samodzielną, prawidłową podstawę do uznania, że z upływem wskazanego w nim terminu, przedawnia się obowiązek zapłaty m. in. opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Prezydent Miasta wniósł o uchylenie postanowień organów pierwszej i drugiej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 40d ust. 3 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 70 § 4 O.p. poprzez niezastosowanie tego przepisu, w rezultacie powyższych uchybień naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. W ocenie strony skarżącej nie jest uzasadnione stanowisko organu, że ustawodawca wprowadzając w drodze nowelizacji ustawy o drogach publicznych 5-letni termin przedawnienia opłat i kar, o czym mowa w art. 40d ust. 3 tej ustawy i nie regulując jednocześnie w tej ustawie przerwania biegu terminu przedawnienia ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, pozbawił się w przyszłości możliwości takiej regulacji w drodze przepisów innych ustaw. Art. 67 u.f.p. nakazuje stosować odpowiednio, w zakresie nieuregulowanym tą ustawą, do wszystkich należności wymienionych w art. 60, odpowiednio przepisy Działu III O.p., w tym przepis art. 70 § 4 O.p., regulujący kwestię przerwania biegu terminu przedawnienia. W tym zakresie art. 70 § 4 O.p. uzupełnia bowiem począwszy od 1 stycznia 2010 r. art. 40d ust. 3 u.d.p., wprowadzony ustawą wcześniejszą z 2005 r., w zakresie dotyczącym przerwania biegu terminu przedawnienia opłat i kar wymienionych w ww. przepisie u.d.p.. Wbrew stanowisku organu do spraw wszczętych po dniu 1 stycznia 2010 r. ustawodawca dopuścił pogorszenie sytuacji prawnej zobowiązanych do ponoszenia opłat i kar określonych m.in. w u.d.p.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy jest niesporny, zatem nie ma potrzeby jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadnienia. Na Zobowiązanym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty wynikającej wprost z przepisów prawa na podstawie art. 13f u.d.p. Kwestią sporną jest jedynie zastosowanie do tego stanu faktycznego odpowiednich przepisów, regulujących przedawnienie należności dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym od Zobowiązanego w niniejszej sprawie i w konsekwencji prawidłowości umorzenia postępowania egzekucyjnego. Spór pomiędzy stronami postępowania dotyczy dopuszczalności stosowania art. 70 § 4 O.p. do opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania, o których mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. - a tym samym, czy w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do przerwania biegu pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 40d ust. 3 u.d.p., ze względu na zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym Zobowiązany został zawiadomiony (zajęcie rachunku bankowego). W konsekwencji chodzi o to, czy Naczelnik US jako organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowanie egzekucyjne, ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W myśl art. 59 § 4 u.p.e.a., postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Z powyższego wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Kwestia możliwości badania przez organ egzekucyjny, czy obowiązek wygasł nie budzi wątpliwości w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a., który daje organowi prawo badania dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie wyłącza zaś prawo organu do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Orzecznictwo dopuszcza w szczególności badanie, czy egzekwowany obowiązek nadal istnieje (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 maja 1999 r. sygn. akt III SA 1321/98; wyrok NSA z dnia 4 października 2000 r. sygn. akt III SA 1525/99; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 170/10 - wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie, że nastąpiło przedawnienie tej należności organ egzekucyjny (Naczelnik US) oraz Dyrektor IAS oparły na uregulowaniu zawartym w art. 40d ust. 3 u.d.p., przewidującym, że "obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13 f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 20a ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty i kary powinny zostać uiszczone". Powołując się na powyższe uregulowanie organy uznały, że stanowi ono odrębne, a jednocześnie całościowe uregulowanie kwestii przedawnienia m. in. opłat pobieranych na mocy art. 13f u.d.p.. Wskazały w tym zakresie na brak odesłania w tej ustawie do przepisów O.p. lub jakiejkolwiek innej ustawy, oprócz poddania obowiązku uiszczenia tej opłaty (jej przymusowego ściągnięcia) przepisom o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Nie uznały zatem, aby podstawę do zastosowania wobec spornej należności instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia miał stanowić przepis art. 70 § 4 O.p., na mocy art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 u.f.p.. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska organów w tej sprawie trzeba na wstępie przypomnieć, że przepis o przedawnieniu obowiązku uiszczenia opłat wynikających z art. 13f u.d.p. (jak i innych opłat i kar przewidzianych w tej ustawie) ustawodawca wprowadził do ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. dopiero w drodze jej nowelizacji ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 179, poz. 1489), która weszła w życie z dniem 4 października 2005 r., a więc po 20 latach obowiązywania ustawy. Dodając przepis art. 40d ust. 3 ustawodawca usunął zatem ten stan braku regulacji prawnej, a jednocześnie nie wprowadził, ani wprost ani przez odesłanie do innych ustaw, możliwości przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Można zatem zasadnie wnioskować, że wolą ustawodawcy było określenie jednego, nie podlegającego wydłużeniu, pięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zapłaty należności wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p.. Przedmiotem sporu jest kwestia, czy powyższy stan prawny, obowiązujący od 2005 r., uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2010 r. na skutek wejścia w życie uchwalonej w dniu 27 sierpnia 2009 r. ustawy o finansach publicznych, która w art. 67 przewiduje, że "do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.)". Zdaniem strony skarżącej, powyższy przepis uprawnia do uznania, że do spornej należności, jako wymienionej w art. 60 u.f.p. niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym, należy zastosować art. 70 § 4 O.p., przewidujący przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W ocenie Sądu pogląd ten jest nieuprawniony. Przepis art. 67 u.f.p. stanowi bowiem, że przepisy K.p.a. i odpowiednio - działu III O.p. stosuje się tylko do spraw nieuregulowanych tą ustawą. U.f.p. nie zawiera żadnej regulacji odnośnie przedawnienia należności wymienionych w art. 60, zatem mogą mieć w tym zakresie generalnie zastosowanie przepisy O.p.. Jeżeli jednak odrębne uregulowanie kwestii przedawnienia przewidziane jest w ustawach szczególnych, to uregulowania te, jako lex specialis, mają pierwszeństwo przed przepisami o charakterze ogólnym. Taką regulacją jest art. 40d ust. 3 u.d.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/GI 644/16, publ. CBOSA). Powyższy pogląd zaprezentowano także w doktrynie (T. Brzezicki, W. Morawski - Przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie, opubl. PPLiFS z 2011 r. nr 7-8, str. 25-29). Nie można także znaleźć uzasadnionych podstaw do wnioskowania, że ustawodawca zamierzał celowo, poprzez u.f.p., pogorszyć sytuację osób zobowiązanych do uiszczenia opłat wymienionych w art. 40d ust. 3 u.d.p., w stosunku do stanu prawnego obowiązującego w okresie od 2005 r.. Przedstawione wyżej wywody, oparte na wykładni gramatycznej, historycznej i celowościowej, uprawniają do wniosku, że art. 40d ust. 3 u.d.p. stanowi samodzielną, zupełną, wystarczającą i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem pięcioletniego terminu w tym przepisie wskazanego, przedawnia się obowiązek zapłaty m. in. opłaty z art. 13f tej ustawy. Wobec powyższego - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie ma możliwości zastosowania do ww. opłaty regulacji w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia, określonej w art. 70 § 4 O.p.. Nie ma zatem racji skarżący, iż termin przedawnienia przedmiotowej należności upływa z końcem 2020 r., o ile nie nastąpi kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia. Sąd stwierdza, iż prawidłowym było uznanie przez organy, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia opłaty dodatkowej za 27 i 28 kwietnia 2011 r. upłynął z końcem 2016 r.. Stwierdzenie przedawnienia należności dochodzonej w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obligowało organ egzekucyjny do umorzenia tego postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.. Wydane w tym zakresie postanowienie odpowiada zatem prawu, podobnie jak utrzymujące je w mocy postanowienie organu drugiej instancji. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych postanowień, a których nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie zarzucił skarżący. W związku z tym za pozbawione uzasadnionych podstaw uznaje Sąd zarzuty naruszenia przepisów art. 67 u.f.p. i art. 70 § 4 O.p. Sąd stwierdza w tym miejscu, że przeprowadzone przez organy postępowanie nie uchybiało również przepisom K.p.a.. Po dokonaniu kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. DSz