I SA/Gd 675/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. A. D. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Do skargi dołączyła wypełniony urzędowe formularz PPF. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów i oświadczeń przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2010 r. (zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2009 – PIT-28 i PIT-28A, zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-1, miesięcznego zestawienia przychodów i kosztów za okres od stycznia do sierpnia 2010 r., wyciągów z dwóch rachunków bankowych sporządzonych za okres od 1 czerwca do 31 sierpnia 2010 r., oświadczenia o wysokości zadłużenia z tytułu zaciągniętych kredytów wraz z harmonogramem miesięcznych spłat oraz kwocie zobowiązań podatkowych, oświadczenia w przedmiocie posiadanego samochodu osobowego wraz z kopią dowodu rejestracyjnego), ustalono, że prowadzi ona samodzielne gospodarstwo domowe, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła ona w roku 2009 przychód w wysokości 105.291,40 zł, w okresie od stycznia do sierpnia 2010 r. uzyskała dochód w wysokości 4.896,75 zł (co daje kwotę 612 zł miesięcznie) – przychód z tego tytułu wyniósł 55.856,55 zł, zaś koszty w – 50.959,80 zł, poza samochodem osobowym marki [...] rok produkcji 2005 o wartości 8.100 zł, którego jest współwłaścicielką nie posiada innego majątku, na rachunku bankowym prowadzonym w związku z wykonywaną działalnością na dzień 31 sierpnia 2010 r. posiadała środki w kwocie 3,92 zł (wpływy w czerwcu br. wyniosły 2.872,90 zł, w lipcu br. – 1.142,64 zł, w sierpniu br. – 1.405,48 zł), natomiast na rachunku osobistym wpływy dotyczące działalności gospodarczej za ww. miesiące przedstawiały się następująco: 3.585,42 zł, 1.114 zł i 1.996,65 zł. Zobowiązania skarżącej z tytułu należności podatkowych wynoszą łącznie 57.143 zł, natomiast z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek) bankowych – 5.278,14 zł (miesięczna spłata z tego tytułu wynosi łącznie 434,41 zł). Biorąc pod uwagę powyższe, uznano, iż skarżąca wykazała, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nią pełnych kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia w szczególności wysokość miesięcznych dochodów, które – jak wskazuje skarżąca – w zasadzie w całości przeznaczane są na spłatę zaciągniętych kredytów bankowych, jak również brak środków pieniężnych (oszczędności). Nie bez znaczenia jest także kwota zobowiązań podatkowych skarżącej i jej zadłużenia wobec banków, którą uznać należy za znaczną w odniesieniu do uzyskiwanych aktualnie dochodów. Sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie budzi wątpliwości, została potwierdzona stosownymi dokumentami. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.