I SA/Gd 677/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 21 marca 2025 r. nr SKO.410.67.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę. Decyzją z 7 lipca 2020 r. Wójt Gminy Wicko określił R. sp. z o.o. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 rok. W piśmie z 30 września 2024 r. Spółka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku wskazując, że organ wadliwie przyjął, że nieruchomość, stary zabytkowy zrujnowany pałac był miejscem prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność ta skutkowała dokonaniem wymiaru podatku w oparciu o stawkę jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zamiast według stawki dla gruntów pozostałych. Postanowieniem z 19 listopada 2024 r. Wójt Gminy Wicko wznowił postępowanie. Decyzją z 23 stycznia 2025 r. na podstawie art. 207, art. 240 § 1 oraz art. 245 0167 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, dalej O.p.) organ odmówił uchylenia decyzji z 7 lipca 2020 r. w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 41.703 zł z uwagi na niestwierdzenie przesłanki określonej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki mogące skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej. Spółka nie może skutecznie negować ustaleń faktycznych dokonanych w ramach postępowania w celu określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, jeśli nie wskazała konkretnego dowodu wykorzystanego w postępowaniu, który okazał się fałszywy. Ponadto fałsz dowodu winien być stwierdzony orzeczeniem sądu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 21 marca 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że jako podstawę wznowienia strona powołała wystąpienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 1 O.p., wskazując, że decyzja wymiarowa oparta była na fałszywych okolicznościach faktycznych. Przesłanka zawarta we wskazanym jako podstawa wznowienia przepisie odnosi się do fałszywego dowodu, na podstawie którego poczyniono ustalenia w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka podniosła, że zastosowano fałszywe dane do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, decyzja jest dotknięta wadą fałszu materialnego i formalnego, decyzja zakłóca obrót gospodarczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe ( art. 240 § 1 pkt 1 O.p.). Wznowienie postępowania na podstawie powołanego we wniosku strony przepisu jest prawnie dopuszczalne w sytuacji spełnienia łącznie trzech warunków: w postępowaniu podatkowym faktycznie wystąpił fałszywy dowód, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, fałszywy dowód był podstawą ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych (por. wyrok WSA w Łodzi z 29 września 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 300/21, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona nie wykazała żadnego z tych warunków. W hipotezie przepisu art. 240 §1 pkt 1 O.p. nie chodzi o przekonanie strony dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego, jeżeli wady tej nie można powiązać wprost z fałszerstwem dowodu, który był podstawą do ustalenia tego stanu. Zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne. Wywód dotyczący zastosowania fałszywych danych oraz wskazanie naruszenia pewności obrotu gospodarczego nie mogą być odniesione do przesłanek prawnych wniosku złożonego na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) oddalił skargę.