I SA/Gd 679/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi A. L. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 9 maja 2018 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. L. i M. L., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 stycznia 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 2 stycznia 2018r. Prezydent Miasta - dalej jako "Prezydent", ustalił A.L. i M. L. podatek od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 321 zł. Do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął: 99 m2 tytułem budynków mieszkalnych lub ich części (stawka 0,77 zł za m2), 169,41 m2 tytułem gruntów pozostałych (stawka 0,48 zł za m2) i 21 m2 tytułem pozostałych budynków lub ich części (stawka 7,77 zł za m2). W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu A. L. i M. L. zarzucili jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 165 § 2 i § 7 pkt 2, art. 200 § 1 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.) - dalej jako "u.p.o.l." oraz art. 32 Konstytucji RP. Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i jej zmianę polegającą na przyjęciu do opodatkowania garażu o powierzchni 21 m2 stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołujący zarzucili, że organ pierwszej instancji nie wszczął postępowania podatkowego i nie zawiadomił ich o tym fakcie, ponadto pozbawił ich prawa brania w tym postępowaniu czynnego udziału. Zaskarżonej decyzji zarzucono brak uzasadnienia faktycznego i prawnego. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego odwołujący podnieśli, że dla ustalenia podatku od nieruchomości od garażu nie ma znaczenia ustanowienie dla niego odrębnej księgi wieczystej. Wskazano, że garaż został nabyty tego samego dnia co mieszkanie, jest położony w budynku mieszkalnym i przynależy do mieszkania. W ocenie odwołujących, przepisy u.p.o.l. nie uzależniają stawki podatku od tego, czy nastąpiło wyodrębnienie lokalu, czy jest to lokal przynależny. A zatem, kryterium wyodrębnienia prawnego nie może wywierać skutków przyjętych przez organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - dalej jako "Kolegium", nie podzieliło argumentacji strony odwołującej się, uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia 9 maja 2018 r. organ odwoławczy podał, że odwołujący są właścicielami lokalu mieszkalnego o powierzchni 82,5 m2 (wraz z piwnicą o powierzchni 16,8 m2), położonego w G. przy ul. K. [...] wraz z udziałem w prawie własności działki o powierzchni 0,0623 ha. Odwołujący są także właścicielami lokalu niemieszkalnego - garażu o powierzchni 21 m2 wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i działki gruntu. Kolegium wskazało, że odwołujący się nie złożyli informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r., zaś organ pierwszej instancji przyjął do opodatkowania dane z ewidencji gruntów i budynków i dane wynikające z aktu notarialnego dokumentującego zakup wskazanych nieruchomości. Do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął 99 m2 powierzchni mieszkalnej i 169,41 m2 powierzchni gruntu; przyjął również 21 m2 powierzchni niemieszkalnej tj. garażu, stosując w tym przypadku stawkę 7,77 zł/m2 powierzchni. Powierzchnia garażu uznana została za "pozostałe budynki lub ich części", a grunty z nimi związane za grunty "pozostałe". Z tego względu podatek od nieruchomości - garażu, wyniósł 163,17 zł (budynki pozostałe lub ich części) . Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji do opodatkowania powierzchni garażu przyjął właściwe stawki, zarówno jeśli chodzi o powierzchnię mieszkalną budynku, jak i pozostałe części budynku. Wyjaśniono, że w przypadku garażu stanowiącego własność odwołujących stanowi on wyodrębnioną nieruchomość (posiada odrębną od lokalu mieszkalnego księgę wieczystą i inny udział w gruncie) i jest ona odrębnym od budynku mieszkalnego przedmiotem opodatkowania - jako wyodrębniona nieruchomość niemieszkalna nie może korzystać ze stawek przewidzianych dla powierzchni budynków mieszkalnych. Organ odwoławczy podniósł, że w związku z wątpliwościami prawnymi dotyczącymi opodatkowania garaży stanowiących wyodrębnioną nieruchomość, Naczelny Sąd Administracyjny - dalej jako "NSA", podjął w dniu 27 lutego 2012 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów (sygn. akt II FPS 4/11), w której przyjął, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkaniowym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Kolegium podało, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Z kolei z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy wynika, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W tej sprawie nie naruszono powołanego przepisu. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury podatkowej. Wskazano, że organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do wszczęcia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie oraz nie był zobligowany do zapewnienia podatnikom czynnego udziału w sprawie, z uwagi na treść art. 165 § 5 pkt 7 oraz art. 200 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podsumowując organ odwoławczy podniósł, że postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji nie naruszyło praw odwołujących jako strony postępowania. Kolegium przyznało, że kwestionowana odwołaniem decyzja nie zawiera typowego uzasadnienia prawnego i faktycznego, ale jest to decyzja wymiarowa i wskazano w niej podstawę prawną ustalenia podatku od nieruchomości, przedmiot opodatkowania i przyjęte stawki podatku. W związku z tym wiadome jest, czego ta decyzja dotyczy i w jaki sposób wymiar podatku został stronie ustalony. Podkreślono, że w przypadku istnienia potrzeby wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, stronie przysługuje środek prawny przewidziany w art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto podkreślono, że organ odwoławczy nie jest władny do rozstrzygania zarzutów dotyczących naruszenia Konstytucji RP. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego A. L. i M. L., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, zarzucili jej naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji mimo braku ku temu podstaw, albowiem doprowadziło to do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji niezgodnej z prawem, co stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego wynikających z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 187, a także art. 165 § 4 w zw. z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie, gdyż organ nie zbadał okoliczności, czy postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wobec braku doręczenia skarżącym postanowienia o wszczęciu postępowania; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. e) u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, polegające na zastosowaniu przez organ podatkowy stawki podatku od nieruchomości w sposób niezgodny z przeznaczeniem budynku, gdyż budynek położony w G. przy ul. K. [...], w którym znajduje się także lokal mieszkalny stanowiący własność skarżących, jest budynkiem mieszkalnym, w związku z tym powierzchnia części budynku stanowiąca garaż także powinna być objęta stawką 0,75 za m2, a nie stawką obowiązującą dla "budynków pozostałych" wynoszącą 7,68 za m2; 3. art. 32 Konstytucji RP, poprzez nieprawidłową wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i e u.p.o.l. Skarżący wnieśli ponadto o uruchomienie procedury, o której mowa w art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej jako "P.p.s.a.", w celu przełamania stanowiska wyrażonego w uchwale NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślono, że garaż mieszczący się w budynku mieszkalnym powinien być objęty stawką niższą - jak dla budynku mieszkalnego, a nie stawką wyższą - jak dla "budynków pozostałych". Fakt, że dla garażu utworzona została odrębna księga wieczysta, pozostaje bez znaczenia, gdyż przepisy u.p.o.l. nie przewidują kryterium wyodrębnienia prawnego lokalu. Zdaniem skarżących, uchwała NSA, na którą powołały się organy, wiąże tylko w sprawie, w której została wydana i nie można je przypisać miana zasady prawnej. Zdaniem skarżących, zastosowanie do opodatkowania garażu stawki jak dla budynków "pozostałych" narusza art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie podatnika posiadającego garaż z wyodrębnioną własnością w budynku mieszkalnym, w porównaniu do podatników posiadających garaże o niewyodrębnionej własności w budynkach mieszkalnych (tj. posiadających spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu garażowego, posiadających garaże stanowiące pomieszczenia przynależne do lokali mieszkalnych, posiadających garaże wchodzące w skład budynku mieszkalnego będącego częścią składową nieruchomości gruntowej) poprzez zastosowanie do opodatkowania stawki dla powierzchni użytkowej określonej dla budynków niemieszkalnych lub ich części. Podniesiono, że ustalanie stawek podatku od nieruchomości dla garażu ze względu na jego funkcję z pominięciem tego, w jakim budynku się znajduje, wychodzi poza zapis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) u.p.o.l., gdyż niewątpliwe jest jedynie to, że literalnie ustawodawca pod kątem stawek rozróżnił budynki. Wobec tego przepis ten pozwala w swej treści na różnicowanie stawki podatkowej wg rodzaju budynku. Tym samym, charakter garażu (i to, że jest wyodrębnionym lokalem) znajdującego się w budynku nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając wydane w sprawie decyzje pod kątem wskazanych wyżej kryteriów w pierwszej kolejności należy odnotować, że kwestia opodatkowania stanowiącego własność skarżących garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. K. [...] w G. była już przedmiotem wypowiedzi tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1504/16 oddalił skargę A. L.i M. L. na decyzję Kolegium z dnia 9 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., natomiast prawomocnym wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 150/18 oddalono skargę podatników na decyzję Kolegium z dnia 16 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Z uwagi na tożsamość stanu faktycznego i prawnego w sprawach I SA/Gd 1504/16, I SA/Gd 150/18 i w sprawie niniejszej, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko zawarte w powołanych wyżej orzeczeniach. Jak już wyżej zasygnalizowano, przedmiotem sporu pomiędzy stronami postępowania jest wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości, jaka powinna być zastosowana do opodatkowania garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy - problem ten został rozstrzygnięty uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11 (ONSAiWSA 2012/3/36). W tym miejscu należy wskazać na przepis art. 269 § 1 P.p.s.a. statuujący ogólną moc wiążącą uchwał NSA, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu NSA, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. A zatem, wbrew stanowisku strony, uchwała wiąże nie tylko w danej sprawie (art. 187 § 2 P.p.s.a.), ale również w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale, dopóty sądy administracyjne stanowisko to powinny respektować. W odniesieniu do wniosku skarżącego o "uruchomienie procedury, o której mowa w art. 269 § 1, w celu przełamania stanowiska wyrażonego w uchwale NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11", należy zauważyć, że przepisy art. 15 § 1 pkt 2 i 3 oraz pozostającego z nim w związku art. 264 P.p.s.a. pozwalają wyróżnić dwie kategorie uchwał podejmowanych przez NSA. Są to uchwały abstrakcyjne podejmowane w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej oraz uchwały konkretne, których przedmiotem mogą być jedynie takie wątpliwości prawne, które wystąpiły przy rozpoznawaniu kasacji (zażalenia), a więc wykazujące ścisły związek z postępowaniem w indywidualnej sprawie (w sprawie sądowoadministracyjnej) zawisłej przed NSA. Z wnioskiem o podjęcie uchwały abstrakcyjnej mogą wystąpić jedynie ściśle określone podmioty (Prezes NSA, Prokurator Generalny, Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka), a z wnioskiem o podjęcie uchwały konkretnej - skład orzekający NSA i to w konkretnym postępowaniu kasacyjnym lub zażaleniowym. Żaden z wyżej wymienionych przepisów nie przewiduje natomiast udziału wojewódzkich sądów administracyjnych, czy ich konkretnych składów orzekających jako podmiotów inicjujących procedurę zmierzającą do wydania stosownej uchwały. W przywołanej wyżej uchwale z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11 NSA wskazał m.in., że przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) wskazuje, iż samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu tej ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. W ust. 4 art. 2 ww. ustawy wskazano także, że do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Z powyższych przepisów NSA wyprowadził wniosek, że garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. Będzie zatem podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. Dotyczy to wszystkich tych sytuacji, w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej, np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Dalej NSA podniósł, że dla potrzeb kwalifikacji przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej - garażu, niezbędne jest ustalenie, czy ma on charakter mieszkalny, czy też takiego charakteru nie można mu przypisać. NSA wskazał, że "garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich NSA uznał, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. Podsumowując NSA stwierdził, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. mowa jest o budynkach lub ich częściach pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, dla których stawka opodatkowania jest wyższa niż dla budynków mieszkalnych. Mając na uwadze wiążącą moc uchwały NSA stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że dla garażu stanowiącego odrębny od lokalu mieszkalnego przedmiot własności należy zastosować stawkę podatku jak dla budynków pozostałych. Wobec wiążącej mocy ww. uchwały nie można uznać za trafny zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Takiego naruszenia nie dopatrzył się bowiem NSA wydając ww. uchwałę, zwracając m.in. uwagę, że w Polsce nie obowiązuje system podatku od nieruchomości, który uzależnia wysokość podatku od wartości budynków lub ich części. W związku z tym, mimo że podatek od nieruchomości zalicza się do grupy podatków od posiadania majątku, wysokość podatku nie jest uzależniona, w omawianym przypadku, bezpośrednio od wartości majątku, lecz od wykorzystywania go na określone cele (mieszkalne, do działalności gospodarczej, pozostałe). W związku z tym NSA nie stwierdził, aby zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy są one lokalem stanowiącym odrębną własność, a w konsekwencji odrębny przedmiot opodatkowania, czy stanowią jedynie przynależność do lokalu mieszkalnego, stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Jako bezzasadne należało ocenić również sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzające się w zasadniczej mierze do kwestionowania przez skarżących skuteczności wszczęcia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie. W powyższym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 165 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (§ 1). Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (§ 2). Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że co do zasady warunkiem skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu jest doręczenie stronie postanowienia w tym przedmiocie. Jednakże w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji skorzystał z regulacji przewidzianej w art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej ( a nie art.165 § 5 pkt 7 Ordynacji podatkowej – jak mylnie wskazano w zaskarżonej decyzji), zgodnie z którą przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. W praktyce powyższa regulacja może mieć zastosowanie do podatku od nieruchomości, leśnego i rolnego w odniesieniu do podatnika, wobec którego wymiar podatku był już w poprzednim roku podatkowym przeprowadzony. Jedynym warunkiem jest, ażeby stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Rozwiązanie to ma na celu uproszczenie procesu wymiaru podatków. Należy jednak zaznaczyć, że dopuszczalne jest niewszczynanie postępowania poprzez wydanie postanowienia pod warunkiem, że decyzja wymiarowa dotycząca poprzedniego okresu (roku) podatkowego uzyskała przymiot decyzji ostatecznej. Jeżeli jednak toczy się spór co do istnienia w całości lub w części istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości i strona zaskarża decyzje w sprawach zobowiązań podatkowych w tym podatku za poprzednie okresy, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za kolejny okres organ podatkowy winien wydać postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego i przeprowadzić to postępowanie z udziałem strony, umożliwiając jej składanie wniosków dowodowych w sprawie oraz wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego (zob. wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1540/16, LEX nr 2294771; WSA w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 92/13, LEX nr 1300930; WSA w Szczecinie z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 526/12, LEX nr 1240053; WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2789/11, LEX nr 1252512). Jak już wyżej wskazano - wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1504/16 tutejszy Sąd oddalił skargę A. L. i M. L. na decyzję Kolegium z dnia 9 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Od wyroku tego nie została wywiedziona skarga kasacyjna. W związku z powyższym należy stwierdzić, że na dzień wydawania decyzji ustalającej skarżącym podatek od nieruchomości za 2018 r. (2 stycznia 2018 r.) decyzja ustalająca ten podatek za 2015 r. była już ostateczna i prawomocna. W tym czasie w obrocie prawnym pozostawała także decyzja Kolegium z dnia 16 listopada 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 11 sierpnia 2017 r. ustalającą skarżącym podatek od nieruchomości za 2017 r. Tym samym, Prezydent nie musiał wydawać postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia skarżącym podatku od nieruchomości za 2018 r. i mógł skorzystać z regulacji zawartej w art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ bowiem zmianie. W konsekwencji, za bezzasadne uznać należało także pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej (regulującego sposób dokonywania doręczeń w postępowaniu podatkowym) i powiązanych z tym zarzutów naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 tej ustawy. Nie zasługiwał również na aprobatę zarzut braku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu wobec braku doręczenia pisma o wyznaczeniu skarżącym siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jak wymaga tego art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej (a nie art. 200 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jak nieprawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji), przepisu § 1 nie stosuje się w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5. Z cytowanego przepisu wynika, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy nie ma obowiązku wyznaczenia stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego m.in. w przypadku ustalania zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie (art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Tymczasem z takim właśnie zobowiązaniem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną. [pic]