I SA/Gd 681/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr, załączonym do skargi, "A" zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do przepisu art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań można zwolnić od kosztów sądowych tylko w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma realnych możliwości finansowych ich poniesienia. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Z oświadczenia spółki o majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), danych zawartych w KRS oraz dokumentów źródłowych przedłożonych wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (odpisów: tytułu wykonawczego z dnia 21 lutego 2017 r., zawiadomień z dnia 27 lutego 2017 r. o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego w zajęcie egzekucyjne, wydruków z ksiąg wieczystych nieruchomości z dnia 20 marca 2017 r.) wynika, że spółka zawiesiła w dniu 1 marca 2017 r. prowadzenie działalności gospodarczej, ostatni rok obrachunkowy zakończyła stratą w wysokości 266.840,58 zł, nie posiada żadnych środków w kasie ani na rachunkach bankowych, z jej majątku prowadzona jest aktualnie egzekucja administracyjna zaległości podatkowych, w ramach której dochodzone są należności w kwocie 1.620.106,98 zł (stan na dzień 27 lutego 2017 r.), zaś egzekucja prowadzona przez komornika sądowego została umorzona postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 r. z uwagi na fakt, że nie uzyska się z niej sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych, co zostało ujawnione w KRS. Rachunki bankowe spółki zostały zajęte zarządzeniami z dnia 1 lutego 2016 r. Dokonane zajęcia zabezpieczające przekształciły się następnie w zajęcia egzekucyjne, realizowane na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 lutego 2017 r. Majątek spółki stanowią dwa lokale mieszkalne o wartości 996.716,84 zł, które są obciążone hipotekami umownymi na łączną kwotę 2.250.000 zł, a nadto z których także prowadzona jest egzekucja. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, uznano, iż spółka wykazała, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Świadczy o tym w szczególności zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nieuzyskiwanie dochodów, rozmiar egzekwowanych należności oraz nieposiadanie zasobów finansowych, z których wnioskodawczyni mogłaby uiścić koszty sądowe w niniejszej sprawie, w szczególności wpis od skargi. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.