I SA/Gd 681/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi "A" Spółka komandytowa z siedzibą [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 roku oraz stwierdzenia nadpłaty postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu M. R. kwotę 6.642 zł brutto /słownie: sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2017 r. oddalił skargę "A" Spółka komandytowa [...]. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz jego doręczenie złożył pełnomocnik z wyboru strony skarżącej (radca prawny). Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi w dniu 15 września 2017 r. (potwierdzenie odbioru, k. 92). Dnia 12 października 2017 r. strona skarżąca wypowiedziała pełnomocnictwo. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał stronie skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika strony skarżącej z urzędu radcę prawnego M. R., o czym został on powiadomiony w dniu 30 listopada 2017 r. (dowód: informacja OIRP z dnia 5 grudnia 2017 r. nadesłana do sądu, k. 131). Pełnomocnik skarżącego nie stwierdził podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 27 grudnia 2017 r. sporządził stosowną opinię, którą (wraz z odpisem) złożył w sądzie w dniu następnym (data prezentaty na piśmie). W piśmie dołączonym do przedmiotowej opinii pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych wraz z należnym VAT, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715; dalej jako rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia opłaty w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą organ określił stronie skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r., stwierdził nadpłatę z tego tytułu oraz określił obowiązek zapłaty kwoty 1.354.844 zł, która to kwota stanowi wartość przedmiotu sporu. Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała opłata określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 8 pkt 7 rozporządzenia, która wynosi 7.200 zł. Mając na uwadze powyższe za czynność dokonaną w postępowaniu w drugiej instancji należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 6.642 zł (w tym kwotę 1.242 zł tytułem VAT). Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.