I SA/Gd 683/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Asesor WSA Danuta Oleś, Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi K. K. i K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia K.K. i K.K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odmawiające skarżącym umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy określił K.K. i K.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w tym podatku w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w wysokości [...] zł. Na podstawie w/w decyzji wierzyciel – Urząd Skarbowy, w dniu 24 października 2000 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] i przekazał go do realizacji. Odpis tytułu wykonawczego doręczono K.K. w dniu 27 sierpnia 2001 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 22 sierpnia 2001 r. w BANKU [...] II Oddział w [...], przy czym dłużnik zajętej wierzytelności (bank) nie uznał jej wskazując, że "nie dotyczy ona II Oddziału w [...]". Ponadto na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowy, zawiadomieniem o zajęciu z dnia 8 lutego 2007 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego K.K. znajdującego się w [...] S.A. IV Oddział w [...]. Dłużnik zajętej wierzytelności (bank) przedmiotowe zawiadomienia otrzymał w dniu 12 lutego 2007 r., natomiast zobowiązany odpis zawiadomienia otrzymał w dniu 14 lutego 2007 r. Pismem z dnia 31 stycznia 2007 r. K.K. i K.K., działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, § 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.e.a.", wystąpili do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], podnosząc, że obowiązek związany z tym tytułem wykonawczym nie jest wymagalny, a zobowiązanie określone tym tytułem uległo przedawnieniu w dniu 23 sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu wnioskodawcy, powołując się na przepis art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej w dalszej części "Ordynacją podatkową", w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 199 ze zm.) – zwaną w dalszej części "nowelą z dnia 30 czerwca 2005 r.", wskazali, że skoro środkiem egzekucyjnym zastosowanym w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym było zajęcie w dniu 22 sierpnia 2001 r. rachunku bankowego zobowiązanych w BANKU [...] II Oddział w [...], zatem okres przedawnienia został przerwany zastosowaniem tego środka egzekucyjnego i biegł od nowa od następnego dnia od tego momentu przez okres 5 lat. Tym samym, zdaniem wnioskodawców zakończył się on w dniu 23 sierpnia 2006 r. i od tego dnia zobowiązanie podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. uległo przedawnieniu i nie jest już wymagalne. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 pkt 2 p.e.a. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy pierwszej instancji, powołując się na pismo Ministra Finansów nr SP1/648/8012–116/2184/05/ES z dnia 13 grudnia 2005 r., stanął na stanowisku, że w przypadku, gdy zobowiązanie podatkowe powstało przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 30 czerwca 2005 r. (tj. przed dniem 1 września 2005 r.), i przed tą datą bieg terminu przedawnienia został przerwany w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, a postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone przed dniem 1 września 2005 r., termin przedawnienia tego zobowiązania biegnie na nowo od dnia 1 września 2005 r. W związku z powyższym Naczelnik przyjął, że w rozpatrywanej sprawie bieg terminu przedawnienia został przerwany w dniu 27 sierpnia 2001 r. (dzień doręczenia zobowiązanemu kopii tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego) i biegnie na nowo od dnia 1 września 2005 r. Na powyższe postanowienie K.K. i K.K. złożyli zażalenie zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu wydanie go z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zażalenia podatnicy ponowili argumentację przedstawioną we wniosku z dnia 31 stycznia 2007 r., w szczególności powołując się na przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.). Zdaniem podatników intencją ustawodawcy było zrównanie reguł obliczania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych w dwóch przedziałach czasowych, to jest przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 30 czerwca 2005 r., jak i po jej wejściu w życie, co równocześnie oznacza zastosowanie do przedawnienia zobowiązań powstałych przez dniem 1 września 2005 r. jednolitych nowych zasad, korzystniejszych dla zobowiązanego. K.K. i K.K. zakwestionowali zasadność zastosowania w sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego urzędowej interpretacji Ministra Finansów przedstawionej w piśmie nr SP1/648/8012–116/2184/05/ES z dnia 13 grudnia 2005 r., która zdaniem podatników nie może być źródłem prawa powszechnie obowiązującego, ponadto nie znajduje ona oparcia ani w jasno i jednoznacznie sformułowanym tekście przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej (w zw. z art. 21 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r.), ani w zasadach logiki i regułach dowodzenia. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalących się uznając za słuszne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] organ odwoławczy podniósł, że umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza jego zakończenie bez osiągnięcia właściwego celu z woli wierzyciela lub na skutek trwałych przyczyn powodujących niedopuszczalność, bezprzedmiotowość lub niecelowość prowadzenia egzekucji. Dyrektor podał, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, albo jeżeli obowiązek nie istniał. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że zaległość podatkowa K. i K.K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok została określona decyzją z dnia [...] i że zaległości tej małżonkowie dobrowolnie nie uiścili. Dyrektor podał, że w dniu 27 sierpnia 2001 r. organ egzekucyjny doręczył K.K. odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 24 października 2000 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 22 sierpnia 2001 r. Zdaniem organu odwoławczego doręczenie tytułu wykonawczego stanowiło czynność egzekucyjną (w świetle art. 1a pkt 2 p.e.a.), o której podatnik został powiadomiony. Tak więc doręczenie odpisu tytułu wykonawczego spowodowało przerwanie biegu pięcioletniego terminu przedawnienia – zgodnie z dyspozycją art. 70 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. (tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 169, poz. 1387). W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby Skarbowej, opierając się na treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania czynności), podał, że w sprawie K. i K.K. po wszczęciu (w dniu 27 sierpnia 2001 r.) postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] nie nastąpiło jego zakończenie do dnia dzisiejszego. Dlatego też przerwany w dniu 27 sierpnia 2001 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. nie rozpoczął swojego biegu na nowo. Następnie Dyrektor przytoczył treść art. 21 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r. i podał, że przepis ten jednoznacznie wprowadził zasadę bezpośredniego działania nowego prawa do stanów faktycznych istniejących w dniu 1 września 2005 r., co oznacza, że zmieniony przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych zarówno po dniu 1 września 2005 r., jak i do tych, które powstały przed tą datą i istniały w dniu 1 września 2005 r. Dyrektor zaznaczył przy tym, że stanowisko powyższe potwierdził również Minister Finansów w swoim piśmie nr SP1/648/8012–116/2184/05/ES z dnia 13 grudnia 2005 r., którego treść jest oparta na powołanych wyżej przepisach prawa. W związku z powyższym organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w przypadku K. i K.K., których zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. powstało przed dniem 1 września 2005 r. i przed tą datą bieg terminu przedawnienia został przerwany w wyniku zastosowania czynności egzekucyjnej (stosownie do art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r.), jak również postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone przed dniem 1 września 2005 r. – termin przedawnienia tego zobowiązania biegnie na nowo od dnia 1 września 2005 r. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku małżonków K. i K.K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zobowiązanie nim objęte nie przedawniło się, dlatego też zasadna była odmowa umorzenia tego postępowania. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej K.K. i K.K. zarzucili zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 p.e.a. (poprzez bezprawne utrzymanie w mocy dokonanych czynności egzekucyjnych), art. 21 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r. oraz art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, jak również zastosowanie niedopuszczalnej w państwie prawa zasady in dubio pro fisco. W uzasadnieniu skargi K.K. i K.K. powtórzyli argumentację zawartą zarówno w uzasadnieniu wniosku z dnia 31 stycznia 2007 r., jak i w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, i wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienie oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że narusza ono prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Stan faktyczny pomiędzy stronami nie jest sporny. W ślad za orzekającymi w sprawie organami podatkowymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął, że decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy określił skarżącym w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. zobowiązanie podatkowe, zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej. Na podstawie tej decyzji wierzyciel w dniu 24 października 2000 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którego odpis doręczono K.K. w dniu 27 sierpnia 2001 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego z dnia 22 sierpnia 2001 r. w BANKU [...] II Oddział w [...]. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest natomiast kwestia momentu przerwania biegu terminu przedawnienia i związanej z tym dopuszczalności umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Jak podkreśla się w doktrynie przedawnienie zobowiązań podatkowych jest jednym ze sposobów ich wygaśnięcia, niepowodującym zaspokojenia wierzyciela podatkowego. Ma na celu uregulowanie sytuacji prawnej przeciągającego się w czasie stosunku prawnopodatkowego, nawet kosztem niewykonania zobowiązania. Następuje z mocy prawa i musi być z urzędu uwzględnione przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej. Podkreśla się również, że zobowiązanie podatkowe przedawnione nie może być skutecznie dochodzone, a wykonanie go powoduje powstanie nadpłaty (tak: A.Huchla [w:] C.Kosikowski, H.Dzwonkowski, A.Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III). W myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei § 3 i 4 art. 70 w/w ustawy (w jej pierwotnym brzmieniu) stanowiły, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony, a po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Przerwa biegu terminu przedawnienia oznacza zatem, że po zaistnieniu przesłanki przerywającej bieg tego terminu, biegnie on na nowo od dnia ściśle określonego w komentowanym przepisie. Po przerwie na nowo rozpoczyna bieg 5–letni termin przedawnienia, bez względu na to, jaki okres upłynął do momentu przerwania jego biegu. Ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199 ze zm.) dokonano nowelizacji m.in. art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Od dnia 1 września 2005 r. brzmienie tego przepisu jest następujące: bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Przepisem, który ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jest art. 21 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r., który stanowi, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 1 września 2005 r.) stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 (tj. Ordynacji podatkowej) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku brzmienie przytoczonego powyżej przepisu jest jednoznaczne i – wbrew twierdzeniom organu odwoławczego – nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Przepis ten wprowadził zasadę bezpośredniego działania nowego prawa do stanów faktycznych istniejących w dniu 1 września 2005 r., co oznacza, że zmieniony przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych po dniu 1 września 2005 r., jak i do tych, które powstały przed tą datą i istniały w dniu 1 września 2005 r. (tak również: L.Etel [w:] R.Dowgier, L.Etel, C.Kosikowski, P.Pietrasz, S.Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006). W związku z powyższym zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, jakoby termin przedawnienia zobowiązania podatkowego K.K. i K.K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. zaczął biec na nowo od dnia 1 września 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie noweli z dnia 30 czerwca 2005 r. Należy bowiem wskazać, że środkiem egzekucyjnym, który zastosowano w prowadzonym wobec skarżących postępowaniu egzekucyjnym, było zajęcie w dniu 22 sierpnia 2001 r. przez organ egzekucyjny – Naczelnika Urzędu Skarbowego, rachunku bankowego zobowiązanych w BANKU [...] II Oddział w [...]. A zatem okres przedawnienia został w tym dniu przerwany wskutek zastosowania tego środka egzekucyjnego i stosownie do treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.) w zw. z art. 21 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r., rozpoczął on swój bieg od nowa, od dnia następnego po tym dniu, czyli od dnia 23 sierpnia 2001 r. W związku z tym należało uznać, że bieg terminu przedawnienia zakończył się w dniu 23 sierpnia 2006 r. A zatem w tym dniu zobowiązanie podatkowe K.K. i K.K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. uległo przedawnieniu, i – na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej – wygasło, co zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 p.e.a. obligowało organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 24 października 2000 r. Odnosząc się natomiast do przywoływanego przez orzekające w sprawie organy podatkowe pisma Ministra Finansów nr SP1/648/8012–116/2184/05/ES z dnia 13 grudnia 2005 r. należy wskazać, że urzędowe interpretacje Ministra Finansów, wydawane w oparciu o art. 14 Ordynacji podatkowej, nie stanowią źródła prawa podatkowego, i to niezależnie, czy zawierają one interpretację korzystną, czy niekorzystną dla podatnika (por. postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 17/96, LEX nr 29796). Rację ma Teresa Dębowska – Romanowska twierdząc, że wobec wąsko ujętego w Konstytucji RP systemu źródeł prawa, forma, w jakiej Minister Finansów dokonuje urzędowej interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie może być uznana ani za źródło prawa, ani za akt administracyjny wewnętrzny stosowania prawa. Wykładnia urzędowa nie może być podstawą decyzji podatkowych wobec obywateli i innych podmiotów prawa. Jeśli zaś chodzi o sądy administracyjne, to interpretacje te mogą mieć znaczenie (oczywiście nie w znaczeniu podstawy prawnej lub faktycznej decyzji) przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji podatkowej (lub faktycznej czynności władczej organu) tylko o tyle, o ile zastosowanie się do nich – przez organy podatkowe, podatników, płatników i inkasentów – doprowadziło do naruszenia Konstytucji lub ustaw, z uwzględnieniem jednak przesłanek proceduralno – ustrojowych badania sądowego (T.Dębowska–Romanowska, Obliczenie podatku a gwarancje praw obywatelskich, Państwo i Prawo 1998, nr 7, s. 28–29). Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji. Z uwagi na charakter sprawy Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności postanowienia (art. 152 P.p.s.a.).[pic]